30 December 2011

De romp in de fauteuil

Het objectieve subject

We hadden dus een nieuwe rubriek, Zin. Ik zocht naar zinnen en dacht aan Belcampo (pseudoniem van Herman Pieter Schönfeld Wichers), huisarts, schrijver, die nu eenentwintig jaar dood is, en die ooit mijn literaire held was. Hij schreef fantastische verhalen, ik bedoel ongewone, bizarre, onmogelijke verhalen, waarin stoelen, auto's, stof de macht overnemen, waarin de apocalyps in Rijssen plaatsvindt, waarin een schrijver tienduizend dagen van zijn leven neemt om één dag tienduizend levens mee te leven, waarin een welgestelde jongeman zijn zelfmoord uitbesteedt, verliefd wordt maar aan zijn contract gehouden wordt. (Dat laatste, ijzersterk gecomponeerde verhaal heet ‘De ideale dahlia’, en inderdaad, Belcampo was minder goed in titels.)

‘Bladzijde uit het dagboek van een arts’, uit zijn eerste verhalenbundel, Verhalen (1936), opent met deze zin, even droog als beloftevol: ‘Ik zat in mijn studeerkamer en was bezig aan mijn boek over de zelfmoord als sexuele afwijking, toen het dienstmeisje kwam melden, dat er iemand voor mij buiten stond.’

27 December 2011

Buren

English Hours

In Londen zijn mijn buren onzichtbaar. Ik woon boven een krakkemikkig winkelstraatje dat als mikadostokjes bij elkaar gehouden wordt. Een dun laagje viezigheid bedekt de gevels aan de overkant. Niemand heeft inkijk. De zon gebruikt de ramen als spiegel om in terug te kaatsen.

De aanwezigheid van buren drukt zich in ritmes uit. Boven staat iemand op van de bank. De onderbuurvrouw drukt rond het middaguur het stroef scharnierende hekwerk van haar nagelstudio omhoog. Het piept zoals ik me de geluiden in een vochtige kerker voorstel. Ergens beneden zit om het half uur een ingemetselde telefoon de hele ringtone uit. De stortbak uit een nabije badkamer klinkt als een schip dat toetert bij binnenkomst in de haven.

24 December 2011

Ter begeleiding bij Gustaaf Peeks essay in De Revisor halfjaarboek 3 ('En ik lustte het', vrij toegankelijk voor abonnees) bieden Uitgeverij Querido, de DBNL en De Revisor u uit de DBNL-archieven een weinig kerstachtig verhaal voor de feestdagen, 'Wharrrr-wharrrr-wharrrrr!'.

Peek vergelijkt in zijn essay Mahieus stijl met die van Cormac McCarthy, die het 'gewelddadigste boek dat ik tot nu toe heb gelezen' schreef. 'McCarthy wisselt hiervoor lelijkheid af met lyriek, hij bedient zich van een stijl die staccato en barok harmoniseert, van een register dat zijn grenzen vindt in Bijbel en grimmig sprookjesboek.
Diezelfde combinatie van spreektaal en verheven taal vormt het proza van Vincent Mahieu. Geweld wordt pas literatuur als daders en slachtoffers geen partij meer zijn, als moraal zijn meerdere vindt in inzicht. Wie geweld wil beschrijven moet verzet en gelatenheid kunnen laten samenleven.
Uit een brief vanuit Sampit, toen Boon Mahieu zijn woorden liet kiezen: “We leven weer atavistisch. We leven weer eeuwig en de wekker is vermoord. Tijd, begrenzing en dood hinderen ons niet meer.” Zo’n schrijver, die zou het kunnen.'

Zie ook Peeks bijdrage voor Athenaeum.nl en de DBNL over hoe hij Mahieu ontdekte in het digitale archief.

23 December 2011

Twijfel

Bij Halfjaarboek 3 (2011-2)

Zo opende Gustaaf Peek 21 december de presentatie van De Revisor Halfjaarboek 3 (2011-2): met twijfel en zekerheden. Deze tekst is ietwat aangepast, en mag als introductie gelden op het nummer, dat voor abonnees volledig te lezen is op revisor.nl, achter deze link. Voor niet-abonnees is er een lekkermakertje, het openingsverhaal van Maartje Wortel. Dat is gratis te lezen, achter diezelfde link. Het papieren nummer is onder andere bij Athenaeum en Perdu te koop en te bestellen.

Twijfel zaaien over de cultuur. Dat is ook een functie van kunst.

Twijfel over de post-op-maandag-cultuur. Twijfel over de brood-voor-de-lunch-cultuur. Twijfel over de meester-voor-de-klas-cultuur. Twijfel over de makelaars-op-scooters-cultuur. Twijfel over de iPad-en-Kindle-cultuur. Twijfel over de waarom-zij-wel-en-ik-niet-cultuur. Twijfel over de uitslapen-op-zondag-cultuur. Twijfel over de shoppen-op-zaterdag-cultuur. Twijfel over de pensioen-cultuur. Twijfel over de tatoeage-cultuur. Twijfel over de er-zijn-te-veel-debuten-cultuur.

21 December 2011

Zin

Met zijn klauwen vormde hij een hek waarmee hij de deining van zijn buik beschutte; hij gebruikte ze nooit om te klauwen, alleen om zich te krabben.

Hafid Bouazza

20 December 2011

Nu

English hours

Op een namiddag zit ik op de boot die als pendeldienst van de westoever naar het oosten vaart, maar ook door toeristen wordt gebruikt. De stad trekt in een optelling van hoogtepunten voorbij. Op het schermpje van een camera zie ik de foto die mijn buurman van de Houses of Parliament maakt. De ondergaande zon wordt tussen de Big Ben en het naastliggende gebouw geklemd. De vrienden van de man maken dezelfde foto.

20 December 2011

Graag nodigen bestuur en redactie u uit om het tweede halfjaarboek 2011 van De Revisor ten doop te houden. Het nummer wordt 21 december vanaf 20.30 gepresenteerd bij Perdu aan de Kloveniersburgwal 86, Amsterdam, met optredens van Charlotte Mutsaers, Maartje Wortel, Wim Brands en Maarten van der Graaff en gepresenteerd door Gustaaf Peek. U bent van harte welkom.

20 December 2011

Zin

Uitgerekend in deze jaren legde Achille van den Branden de grondslag van een opzienbarende leesvaardigheid, die hij tot de perfectie zou weten op te voeren en die hem wereldberoemd zou maken.

Tom Lanoye

18 December 2011

In het dossiernummer 5/6 van 1997 vroeg de toenmalige redactie van De Revisor (Groot, 't Hart, Mertens) aan een groot aantal auteurs naar hun visie op hun literaire toekomst. We herpubliceerden eerder Esther Jansma's stuk uit dat nummer, bij gelegenheid van haar rentrée in ons tijdschrift, nu hernemen we uit het archief Hester Knibbes bijdrage, 'Voorwoord'.

Knibbe draagt aan het komende nummer van De Revisor zes gedichten bij, onder de titel 'Pro domo'.

18 December 2011

Zin

Die dag hoort Natalie van op de overloop van het huis, dat de hele vroege morgen rustig is geweest, buiten de naam van Deedee; zij wacht niet eens af om te luisteren hoe of wat, het is voldoende dat het iets met Deedee te maken heeft, iets omtrent Deedee, in de buurt, ongeveer vlakbij, in ieder geval aangaande: Deedee, en zij sukkelt onmiddelijk naar de trap.

Hugo Claus

16 December 2011

Zin

Het was een stralende lentedag, zelfs door de straten van Tokio danste - met trillende vleugels aan de schouders - de lentewind.

Bertus Aafjes

13 December 2011

Lagen

English Hours

Oxford Street, de belangrijkste winkelstraat van Londen, is afgezet. Zonder auto’s is er meer ruimte voor winkelende voetgangers. Kleine orkesten spelen kerstliedjes. Het verkeer wordt in een bocht langs de dranghekken geleid, waarachter zo veel mensen lopen dat het lijkt alsof er niets beweegt. De afzetting wordt bewaakt door mannen in fluorescerende hesjes, die joviaal met elkaar lachen.

Ik was te laat voor een afspraak en moest me door de ontspannen winkelende menigte persen, toen ik vanuit de trapingang van een metro een klarinet hoorde. De muzikant was niet te zien. Toch had hij zichzelf en zijn muziek, die zich onder de straat over het plafond van de tunnel verplaatste om rond de schouders van gehaaste mensen neer te dalen, zichtbaar gemaakt.

07 December 2011

21 december verschijnt het tweede halfjaarboek van 2011, met proza, poëzie en beschouwingen van, in alfabetische volgorde: Marian Boyer, Wim Brands, Maarten van der Graaff, Daan Heerma van Voss, Auke Hulst
Hester Knibbe, Peter van Lier, Erik Lindner, Jan van Mersbergen, Charlotte Mutsaers, Jamal Ouariachi, Gustaaf Peek, Sanne Rooseboom, Daan Stoffelsen, Arjen van Veelen, Maartje Wortel en B. Zwaal.

Voor boekverkopers: het isbn van De Revisor 2011-2 is 9789021442273.

06 December 2011

Groep

English Hours

Een vriendin gaat binnenkort trouwen in de kerk een paar straten van haar huis. Omdat ik te vroeg ben voor ons etentje, ga ik met haar en haar verloofde mee naar een afspraak met de vicar, de predikant, die naast de kerk woont. We steken het aangrenzende plein over. De kerk houdt zich gedeisd in het donker als een uil op een tak die roerloos zijn prooi volgt. De vicar blijkt een tengere vrouw van een jaar of vijftig met pretogen boven haar witte boord. In een bak licht staat ze in de deuropening omringd door kerstkransen, stapels papier en rommeltjes op de grond. Ze laat ons hartelijk binnen. Het is er warm en gezellig. Als ze op een kruk bij de geïmproviseerde kring komt zitten, schuift de split van haar rok omhoog tot ver over haar knie. Mijn vriendin en ik kijken elkaar in een reflex aan. Terwijl de vrouw doorpraat over formaliteiten rond de dienst, trekken haar handen de rok strak. Aan het eind van het gesprek vraagt ze of ik zondag meekom naar de dienst. ‘Het is een hele lieve groep mensen en het zal goed zijn voor je Engels,’ moedigt ze me aan. Ik kom in de verleiding, maar weet ook dat ik niet zal gaan.

06 December 2011

Zin

Wat een gift, wat een raadsel hoe je al die tijd alles paraat had - maar er zelden naar omkeek, vluchtig soms als naar een foto die je eens van een vergezicht had gemaakt; en dat je herinnering bedolven raakte onder knisperende laagjes nieuwe gebeurtenissen, boordevol mensen en vakanties en boeken en oudjaarvieringen en omwintelingen in de wereld en dat nu, domweg door Martins uitnodiging in te gaan en in een trein te stappen, een bries opstak die alle opgetaste tijd wegblies en je toonde dat het daaronder fris en levend bleek als twintig jaar geleden.

Stephan Enter

05 December 2011

Zin

Het vallen van de bladeren, de Zuidwestenwind die de boomen aan den Veerschenweg nog meer had doen krommen naar het Noordoosten, die 't klokkenspel van Lange Jan in flarden had gewaaid, die den toren had doen zwiepen en trillen, bang onder de zwarte wolken, ik had ze dan eindelijk in bank en zilver omgezet en daar zat ik en keek er naar, naar mijn eigen geld, 't geld daar je op aan kunt, dat je nooit bedriegt en nooit in de steek laat.

Nescio

03 December 2011

Zin

Ik zat in mijn studeerkamer en was bezig aan mijn boek over de zelfmoord als sexuele afwijking, toen het dienstmeisje kwam melden, dat er iemand voor mij buiten stond.

Belcampo

02 December 2011

Zin

De mannen die van tevoren hadden gezegd dat ze zouden winnen stonden op baan drie tegen elkaar te spelen, en er werd serieus gebowld.

Walter van den Berg

01 December 2011

Zin

Ik was zelf al een aardig eindje in Madame Bovary bezig - via La Petite Hutte van Roussin, waarmee je moeiteloos achter die hele gefrustreerde geparfumeerde ohlala-sexualiteit van die Fransen kwam - toen ik Anna pas tot naakt poseren kreeg.

Jan Wolkers

Omhoog