25 Februari 2013

Stijl. Wat is stijl? Scholieren moeten er vragen over beantwoorden, adviseurs van het Letterenfonds, recensenten. En wij, de mannen van het literaire tijdschrift, letten vooral daar op. Toch?

Goede stijl. Wat is goede stijl? Stijl is wat je niet ziet, stijl is een probleemloze opeenvolging van woorden - tot er iets geks gebeurt. Opeens een zin zonder werkwoord. Opeens lijken alle zinnen verdacht veel op elkaar. Opeens is het anders. Zat je lekker door te lezen als een trein, komt er boem, een tegenwoordige tijd. Dan is er iets aan de hand. Goede stijl is onzichtbaar en effectief. Goede stijl loopt (en wandelt, dwaalt in het algemeen niet - dat is een probleem in mijn wandelzinnenproject). Dat durf ik wel te zeggen. Maar zo beoordeel je ambachtelijkheid.

Is goede stijl, en ik heb het nu over stijl op zins- en alineaniveau, effectieve stijl, ook literair? Is een geslaagde zin kunst? Want daar gaat het toch om, in een literair tijdschrift. Ik kom erop terug. Deze week verschijnen de nieuwe romans van twee van onze voorgangers bij De Revisor, Ilja Leonard Pfeijffer (La Superba) en Allard Schröder (De dode arm). Een ambachtelijke analyse, met een uitstapje naar Richard de Nooys gestileerde stemmen in Zendingsdrang en een poging tot een antwoord op de vraag naar literatuur.

19 Februari 2013

Erik Lindner verbleef in 2012 in Berlijn als stipendiaat van het Berliner Künstlerprogramm van de Deutsch Akademischer Austauschdienst (D.A.A.D.) Hij hield er voordrachten, werkte aan zijn eerste roman en leerde de stad van binnen uit kennen. In deze rubriek noteert hij zijn indrukken van de nieuwe Duitse hoofdstad.

Berlijnse vrouwen zouden de charme hebben van toiletjuffen.

07 Februari 2013

Als ik een vertaald boek lees en dat boek niet goed vind dan is een veelgehoorde reactie: ‘Maar je leest de vertaling. Die vertaling is slecht. Je moet het orgineel lezen.’ Nu zijn een aantal van mijn romans vertaald en ik kan zeggen dat de vertalers waar ik mee te maken heb gehad uiterts netjes mijn tekst om hebben gezet in een andere taal, voor zover ik dat kan beoordelen. Bij Duits, Frans en Engels lukt dat wel, bij Turks niet.

Hoe werkt dat met vertalingen? Hoe is het om je tekst in een andere taal te lezen? Hoe is voor een schrijver om zijn werk mee te nemen over de grens? Mijn eerste vertaling was de Duitse versie van Morgen zijn we in Pamplona. In augustus 2008 kreeg ik mail van Eva Cossee: ‘De kogel is door de kerk. Je Duitse uitgever wordt Antje Kunstmann in München.’ Eva vertelde er bij dat Kunstmann ook een essay van Cyrille Offermans uitgegeven had en dat er champagne in de koelkast stond.

06 Februari 2013

Zin

en in die stilte hoorde spreker de houtwormen
in de planken waar zijn lessenaar nog op stond

(uit Tussen de gebeurtenissen. De Bezige Bij, 2000.)

04 Februari 2013

Zin

Er is geloof ik geen verschil tussen Ivens die de wind filmt en Ivens die revoluties filmt.

(Jorens Ivens in gesprek met Jan Kat, De Nieuwe Linie, 14 januari 1976)

03 Februari 2013

Zin

Decemberhitte, hagel in de zomer,
vogel rond de top van 'n stuk ijzerdraad verknoopt,
wat ben ik al niet geweest? Ik sterf tevreden.

(Hölderlin, voor György KurtágJános Pilinskzy, vertaald door Erika Dédinszky (Krater, Kwadraat 1984))

01 Februari 2013

Uitzicht is een afstand die zich omkeert

Achter de abonneemuur: tijdelijk en exclusief

We bieden onze abonnees tijdelijk grote fragmenten uit nieuwe boeken van auteurs die in De Revisor stonden: Laura Broekhuysen, Hans Groenewegen, Jan van Mersbergen, Daan Heerma van Voss, Victor Schiferli, Anton Valens, Bart Koubaa, Sanneke van Hassel en nu Revisordebutante Bernke Klein Zandvoort. We kozen een aantal gedichten uit haar debuutbundel Uitzicht is een afstand die zich omkeert, die bij Uitgeverij Querido te bestellen is. (Daar kunt u ook zien of uw boekhandel het op voorraad heeft.)

Hoe vind je houvast in een wereld waar alles caleidoscopisch beweegt? Waar huishoudelijke voorwerpen, land- en stadschappen, dieren en geluiden hun eigen gang blijven gaan? Door goed te kijken. Dat doet Bernke Klein Zandvoort. Soms dromen haar zinnen zich weg van wat concreet is, maar steeds keren ze weer terug naar straten, pleinen, en alle sporen die mensen daarin hebben achtergelaten. Ze houdt beelden en gedachten in de lucht tot er onvermijdelijk iets valt of ze wat morst.

Omhoog