31 Maart 2015

Verbanden verbanden verbanden

Winter-IJsland III

Dat gedachtes een andere vorm kunnen aannemen dan iets wat vanachter gevels en sprekende monden tevoorschijn springt, is gebleken. Gezichten en gebouwen zijn geweken. Je blijkt een horizon te kunnen denken, van waar een gedachte gestaag op je afstevent, alsof je in een autootje door een IJslands landschap schuift, met hier en daar iets om aan te wijzen: een paard met zijn kont in de wind, vallend water, een kraterveld. Halverwege kun je nog zeggen: ho. Ik prefereer die andere gedachte, die ernaast, die erachter. Zoals je in een stad denkt in straatjes en steegjes, gevels, deuren, gezichtsuitdrukkingen, stembuigingen – zo denk je in een fjord in vlakken. Bergruggen achter ruggen. Hier is het punt op oneindig, waar je parallelle lijnen elkaar ziet snijden.

24 Maart 2015

Het aprilnummer is onderweg. Wij leiden in. Word nu abonnee.

Frederik Willem Daem (1988) debuteert dit jaar met de bundel Zelfs de vogels vallen (De Bezige Bij). De Brusselaar publiceerde al in Das Magazin, De Internet Gids en Oogst Magazine, waarvan hij tevens oprichter is.

‘Zodiac (werktitel)’ is het verhaal van de eerste Luxemburger in de ruimte, zijn collega, velcro, Scrabble, Bob Dylan, een beeldschone vrouw, het uitzicht op de Mekongdelta en de warmte die je voelen kan voor je enige collega. En de ergernis.

23 Maart 2015

Spelen met de maan

Winter-IJsland II

We dachten dat het niet stiller kon maar het blijkt te kunnen. De beken liggen stijf over de bergrug. Boven de baai zijn alle geluidsgolven bevroren. De kustlijn is een witte, bobbelige streep, vastgevroren golfslag. De zon, laag, staat bleek op één plek. Ik vraag me af of de aarde nog draait. Er is niets te horen van het gekabbel waaraan we gewend zijn geraakt. Over de beek in de tuin ligt een ijskap. De watervalletjes hangen in trossen aan de rotswand, Grýla’s troffeeën, baarden van gesneuvelde aardmannen.
Ons uitzicht is een schilderij van een met sneeuw geverfde berg en stilstaand water. De suggestie van een rimpeling is er wel, maar het rimpelen zelf ontbreekt.

20 Maart 2015

Het aprilnummer is onderweg. Wij leiden in. Word nu abonnee.

De laatste jaren hebben we op deze plek dichters en beschouwers op titre personelle hun visie op Nederlandse poëzie laten geven. Het moest een overzicht zijn, een stand van zaken, maar veel vaker was het een waarderend stuk over enkele dichters van een paar bundels. Kiki Coumans ging met vier dichters op reis, Janita Monna onderzocht de waarde van gedichten bij het opvoeden van kinderen. Dichters die we nog niet of nauwelijks als essayist kennen kregen de ruimte, zoals Mischa Andriessen en Peter van Lier. En er waren de vaste waarden, Bertram Mourits en Piet Gerbrandy.
Met ingang van het stuk 'Wat we herkennen en wat nog niet bestond' willen we een andere koers varen.

18 Maart 2015

Hoe dichter bij Dordt...

En de winnaar is...

In 2002 was ik genomineerd voor de Debutantenprijs, officieel de Academica Debutantenprijs. Mijn debuut De grasbijter was in oktober 2001 bij Meulenhoff verschenen, er volgden een paar mooie recensies en verder gebeurde er niets. Dat vond ik niet vervelend of onprettig, ik dacht dat dat zo hoorde. Ik was van plan gewoon weer een roman te schrijven, want alleen door te schrijven kun je schrijver worden. De nominatie was goed nieuws, zeker voor de uitgeverij. Iets dat ze in de publiciteit konden gebruiken. Niet dat Meulenhoff nu meteen advertenties op de voorpagina’s van de landelijke dagbladen zette, er werd een persbericht verstuurd.

16 Maart 2015

Ongerijmd

Winter-IJsland I

Laura Broekhuysen, die al meerdere malen voor de Revisor schreef, verhuisde naar IJsland. Daar leeft en schrijft ze, tien afleveringen Winter-IJsland op Revisor.nl. Dit is aflevering één. Lees alle afleveringen: één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen en tien.

Sinds er een tunnel onder zee doorloopt, wordt Hvalfjörður van de grote rondweg afgesneden. Voor mensen die vanuit Reykjavík naar het Noorden rijden, of naar een vakantie-oord in de Westfjorden, scheelt het zo´n anderhalf uur. Vissen, vogels en nertsen hebben het fjord teruggevorderd. De weg langs de kustlijn is er nog wel, maar wie zich als mens vertoont krijgt door het verschrikt opfladderen van gevogelte, het wegschieten van dieren in holen en twee cirkelende adelaren boven de kruin, het gevoel abuis te zijn.

12 Maart 2015

Het Boekenweekgeschenk is niet veel bijzonders, al verschillen de meningen hoe erg dat is. Het zit mij wel dwars, ik heb me wel vermaakt en nog meer geërgerd, maar wat je gegeven wordt, moet je niet tezeer bekritiseren. Of juist wel? Doe je literatuur daar juist niet meer recht mee? Ook de bevallingsscène in De zomer hou je ook niet tegen is niet veel bijzonders. Toch is het nuttig om, net als bij het geschenk van vorig jaar, zo'n generieke scène te bekijken. Elke zin kan iets over een boek, over een schrijver zeggen. In dit geval ondersteunt het noch de lofredes op Dimitri Verhulsts stijl, noch de kritiek die ik erop had. De scène, vanuit stiefvadersperspectief (sorry, plotspoiler), is vooral vlak en weinig concreet. De scène verraadt waarom dit geschenk niet veel bijzonders is.

09 Maart 2015

Het aprilnummer is onderweg. Wij leiden in. Word nu abonnee.

In De Revisor 2007-4 publiceerde de vorige redactie een verhaal van Gustaaf Peek, nu redacteur van dit tijdschrift. ‘Cocon’ heet het, het verhaal van twee meisjes, het is op Revisor.nl te lezen. In het jubileumjaar 2014 benaderden we auteurs om verhalen uit de Revisor van een vervolg te voorzien. Gilles van der Loo (1973), schrijver en redacteur van literair tijdschrift Tirade, schreef ‘De oversteek’.

04 Maart 2015

Het aprilnummer is onderweg. Wij leiden in. Word nu abonnee.

Mensen gaan eenzaam dood. Misschien slapen ze in een verwaarloosd huis op balen geld dat niets meer waard is, of een nacht bij het Leger des Heils op een stretcher. Ze laten niets na, hebben geen contact meer met familie en geen blijvende vrienden. Misschien waren ze wel poëziehater, maar als ze helemaal alleen sterven zonder kennissen of nabestaanden, krijgen ze een dichter aan hun graf. Zo doen we dat in dit land. Ook als ze dakloos dronken in de gracht vallen en niet op tijd boven komen.

02 Maart 2015

Zonder beeldje, toch in beeld

En de winnaar is...

Eind februari schreef Theo Hakkert een column in de Twentse krant Tubantia. Hakkert was verbaasd dat De laatste ontsnapping, mijn nieuwste roman, niet op de longlist van de Libris Literatuurprijs was geplaatst. ‘Iemand moet Jan van Mersbergen belasterd hebben, want zonder dat hij iets kwaad had gedaan, werd hij op een morgen niet op de Libris-longlist gezet.’ Zo luidde de eerste alinea.

Omhoog