30 Augustus 2016

Buikbandjes

Boekhandel van de maand

De positie van boekhandelaren is de laatste tien jaar erg veranderd. Boekhandelaren zijn steeds belangrijker in het boekenvak: ze geven quotes achterop boeken, ze verschijnen op feestjes, ze kopen boeken in die getipt zijn door de collega’s van het boekenpanel van DWDD. Boekhandelaren spreken zich uit over boeken, Jan van Mersbergen spreekt zich uit over boekhandels in de nieuwe rubriek Boekhandel van de maand. Iedere laatste dinsdag van de maand.

Vandaag de zevende aflevering: Boekhandel Veenendaal in Amersfoort.

26 Augustus 2016

Lezen leidt tot schrijven leidt tot lezen. Dus wat leest de redactie van de Revisor? Deze week lazen wij Jente Posthuma, Ellen Deckwitz, Freeman's en Marek Sindelka.

Mensen zonder uitstraling is een vreemde titel van een dun boek met smalle bladspiegel en ook nog eens gedrukt in blauwe inkt, en toch zit ik volledig in het boek vast. De reden: nergens een verkeerde zin. En als bijna alle zinnen goed zijn, dan is het totaal van die zinnen ook goed. Goeie karakters, onderkoeld en mooi verteld. ‘De schijver woonde op de bovenste verdieping van de hoogste flat van de stad. Hij hoefde zijn gordijnen nooit dicht te doen.’
Jente Posthuma schreef voor de Revisor. Jaren daarvoor sprak ik haar in mijn vaste koffiehuis. Ze schreef verhalen en wilde die publiceren. De verhalen waren erg goed, vooral als het over haar familie ging. Jij hoeft alleen maar over je familie te schrijven, zei ik destijds. Nu is haar debuut er, over een familie. Ik weet niet of het haar familie is, dat doet er niet toe. – Jan van Mersbergen
(gisteren was de presentatie van Mensen zonder uitstraling, bij Atlas Contact, een fragment lees je bij Athenaeum)

25 Augustus 2016

Alja Spaan (1957) is schrijver en kunstenaar. Haar huis in Alkmaar werd Atelier9en40 waarin ze tot 2013 kunst- en poëzieprojecten deed. Onder die naam gaf ze anderen en zichzelf uit. Ze verscheen ook in verzamelbundels maar werd bekend door de Turing 2015 waar zij de tweede prijs kreeg. We brengen twee gedichten van haar: 'Richtingwijzer' en 'Speelgoed'.

23 Augustus 2016

In het dubbeldikke zomernummer van De Groene Amsterdammer stond een momentopname van de Nederlandse literatuur: 'Erg hè?' Christiaan Weijts schetst een cultuur van familieromans (nee, moederromans), wars van dystopie, alternate history en experiment: 'De Nederlandse literator prefereert het realisme boven de grote greep van de verbeeldingskracht, waarvoor de dystopie en de alternate history bij uitstek geschikt zijn, omdat die vereisen dat je een complete wereld integraal tot leven wekt.' We lezen een in zichzelf gekeerde literatuur. Weijts' stelling is aantrekkelijk, omdat het de engagementdiscussie, de kleurdiscussie en de experimentkritiek combineert, en vanzelfsprekende voorbeelden levert - Revisor beoordeelt deze stelling als bijna helemaal waar. Bijna. Enkele kanttekeningen in de marge.

19 Augustus 2016

Lezen leidt tot schrijven leidt tot lezen. Dus wat leest de redactie van de Revisor? Deze week lazen wij Teju Cole, Harry Mulisch, Martin Cruz Smith, Damon Galgut.

Normaal gesproken ben ik geen fan van boeken waarin de hoofdpersoon doelloos rondzwerft zonder te weten wat hij met zichzelf of het leven aan moet. Om die reden legde ik In een vreemde kamer van Damon Galgut in eerste instantie al na het eerste hoofdstuk weg. Vier jaar later kwam ik het weer tegen op een verre plank in de boekenkast, ik herinnerde me hoe enthousiast iemand het me ooit had aanbevolen en besloot nog een poging te wagen. De eerste hoofdstukken vond ik opnieuw lastig om door te komen, maar plotseling greep het me. In een vreemde kamer bestaat uit drie eenzame reisverslagen, waarin de verteller zichzelf en zijn medereizigers nauwkeurig bestudeert. Galgut is ongelooflijk goed in zijn beschrijvingen van menselijk onvermogen. Er zit veel ruimte tussen de zinnen, vaak letterlijke witregels, er wordt ongeveer net zoveel niet gezegd als wel gezegd. Het mooiste verhaal vond ik het laatste, over een reis naar India met een labiele vriendin waarmee het gigantisch uit de hand loopt. Pijnlijk eerlijk maar ook heel liefdevol. Toen ik het boek uit had verbaasde het me hoe dun het eigenlijk is – Damon Galgut heeft maar weinig nodig om heel veel te vertellen. - Marjolijn van Heemstra

18 Augustus 2016

Willem Thies (1973) was medeoprichter van het literaire punkrocktijdschrift Zeroxat. In 2006 debuteerde hij met de dichtbundel Toendra, die is bekroond met de C. Buddingh’-prijs. In 2008 volgde zijn tweede bundel, Na de vlakte, genomineerd voor de J.C. Bloemprijs, en in 2012 Twee vogels één kogel. Vorig jaar verscheen zijn vierde bundel: Meer mensen dan reddingsvesten. Vandaag brengen we twee gedichten van Thies.

17 Augustus 2016

Mijn vader knoopte de choker voorzichtig om zijn nek, niet te strak, want dan was het net alsof hij een halsband droeg, maar ook niet te losjes, anders kon de warmte of de waarheid hem zomaar ontsnappen. En dat moest hij niet hebben, zeker vandaag niet. Nadat hij zijn adamsappel had bedekt, stak hij zijn hoofd in het trapgat en riep: ‘Komen jullie?’ 
Ik stond al klaar, wachtend op zijn startsein. Hij had zijn lichtgroene broek aan en liep heen en weer door de gang, zijn hoofd gebogen. Op de trap klonk gestommel en gezucht: de vrouwen kwamen eraan, met iets meer haast dan ze zouden willen. Bij de deur bleef mijn vader staan en gebaarde dat we naar buiten moesten gaan. Eén voor één liepen we de voordeur door, moeder, Nina en ik. Op het grind bleven we wachten. 
‘Een momentje,’ zei mijn vader en hij liep de gang weer in. Dit deed hij vaker als we met zijn allen van huis gingen. Mijn moeder zei dat hij naar de wc ging. Dat hij dat alleen durfde als hij de enige in huis was.
‘Hoe weet je dat?’
‘Is het je ooit opgevallen dat hij er eens goed voor ging zitten? Heb je ooit geroken dat hij net geweest was?’
Ik schudde mijn hoofd. 
‘Nou dan.’

Omhoog