500 à 1000: Eendenjacht

Naast poëzie en beschouwend proza brengt De Revisor nu ook nieuwe fictie exclusief online. Een kort verhaal in 500 à 1000 woorden, dat vragen we debutanten, én gevestigde auteurs. Geen column, geen blogpost, geen dagboeknotitie: fictie, op een voor internet geschikte lengte.

Michiel Klein Nulent opent de reeks met 'Eendenjacht'. Klein Nulent debuteerde in 2009 met De tram van half zeven. Dit jaar verscheen Het koekoeksei van zijn hand.

Ze vertrokken al vroeg, met Fronemans oude Jeep. De geweren lagen achterin, de spaniël sliep in de voetenruimte onder het dashboardkastje.
Hij was hem thuis komen ophalen. Alex had koffie gezet en broodjes gesmeerd. Het was zijn eerste jacht. Meneer Froneman had gezegd: ‘Trek vooral warme kleren aan en neem droge mee.’
De hele weg naar het meer spraken ze nauwelijks met elkaar. Alex staarde uit het raam, naar de zwarte bomen, het zwarte land.
Meneer Froneman parkeerde bij het toegangshek. Ze pakten hun tassen en hingen hun geweren om de schouder. De spaniël, die Spanjaard heette, liep aan de lijn vooruit.
Het pad kronkelde over de veenweide. Het begon dag te worden, met een bloedrode zonsopkomst. Overal klonken vogels, maar in het riet was het stil.
Meneer Froneman trok een vlet tevoorschijn en duwde die het water in. Ze stapten aan boord en gingen zitten. Alex kreeg de riemen. Op aanwijzingen van de man roeide hij naar een plek aan de overkant. Spanjaard stond op de boeg, met zijn neus in de wind en zijn staart tussen zijn benen.
‘Ga er hier uit en verberg je achter het riet,’ zei meneer Froneman.
Alex stapte de oever op en zakte meteen tot aan zijn enkels in de drassige ondergrond. Hij ging op een graspol zitten, met het geweer op schoot. Meneer Froneman roeide verder en zette onderweg lokeenden uit. Bij twee over het water hangende bomen zag Alex hem aan land gaan. De man stak zijn hand op en Alex zwaaide terug.
Het wachten begon.
De instructies waren duidelijk: ‘Schiet als ze geland zijn, mik op de kop.’
Alex zat weggedoken in zijn parka. Hij moest goed kijken om het hoedje van meneer Froneman tussen de rietpluimen te kunnen zien.

‘Ik neem je een keer mee,’ had meneer Froneman gezegd.
Alex werkte als klusjesman op het landgoed van de familie. Daarnaast gaf hij Fronemans dochter, Claire, paardrijles. Zestien was ze pas, maar allang niet meer onrijp. Ze leek op haar moeder, Sylvia, die ook weleens lessen nam. Beiden waren lang en blond. Alex, die een avondschool van de kunstacademie volgde, schilderde hen in zijn atelier op zolder, maar nooit tegelijkertijd en alleen in het zomerlicht.
Sylvia betaalde hem voor de schilderijen die hij van haar maakte, maar de doeken bleven in het atelier. Niemand mocht ervan weten en alleen zij mocht ze zien. ‘Het zijn míjn spiegels,’ zei ze. Dat Alex ook haar dochter schilderde wist ze niet. Ze dacht dat zij de mooiste was.
Claire kwam soms na pianoles bij hem langs. Samen hadden ze al vaak naar de schilderijen van haar moeder gekeken. Ze mocht er met niemand over praten.
‘Vind je haar knapper dan mij?’
‘Dat moet je me niet vragen.’
‘Zeg dan!’
‘Ik schilder jou het liefst.’
‘Weet je, als ik dertig ben, dan ben jij nog maar negenendertig; dan schelen wij lang zoveel niet meer van elkaar.’
Alex had niet gelogen toen hij zei dat hij Claire het liefst schilderde, maar Sylvia betaalde, al was het met het geld van haar echtgenoot, die zijn fortuin verdiende met tuinmeubelen en meerdere fabrieken had, over de hele wereld.
Wanneer meneer Froneman op zakenreis was, reed Alex stiekem rond in zijn Jaguar. Hij pauzeerde in zijn werkkamer en rookte aan het einde van de dag een sigaar uit zijn voorraad Cohiba Esplendidos, zonder dat meneer Froneman hiervan wist, maar met stilzwijgende toestemming van zijn vrouw, die soms zelf een glas whisky voor hem inschonk. ‘Omdat je zo hard gewerkt hebt vandaag.’
Waar Sylvia was, waren de ogen van Claire. Als de deur voor haar neus dichtging, wist Alex dat ze door het sleutelgat stond te kijken. Bleven moeder en hij te lang weg naar haar zin, dan hoorde hij haar om hulp roepen, zogenaamd omdat ze zich had bezeerd had of iets niet vinden kon.
‘Dat kreng!’ had Sylvia meer dan eens gezegd.
Maar met meneer Froneman in de buurt meed Alex de villa zoveel mogelijk en was hij in de tuin of schuur aan het werk.
Op mooie zomernamiddagen nodigde zijn baas hem wel uit voor de thee en schoten ze kleiduiven vanaf het terras. Claire had haar eigen buks en mevrouw Froneman bediende de werpmachine.
‘Pull! Toe dan, Sylvia, pull!’
Na afloop dronken ze een glas wijn en meneer Froneman bood Alex een sigaar aan. Elke keer vroeg Alex zich af of zijn baas iets gemerkt had van de ontbrekende sigaren.

Afgelopen weekend had meneer Froneman hem gevraagd voor een diner. ‘Ter gelegenheid van mijn verjaardag, maar alsjeblieft, geen cadeaus, ik houd niet van die poespas.’ Het was een ongemakkelijk etentje geweest. De vrouwen hadden de jarige belachelijk zitten maken. Meneer Froneman had Alex aangestaard. ‘Je moet binnenkort maar eens met me mee,’ had hij uiteindelijk gezegd, ‘op eendenjacht.’

***

Het gesnater kwam van een vlucht van ongeveer twintig smienten die in de buurt van de lokeenden neerstreken.
Alex wachtte tot de groep min of meer stillag, stond toen op en schoot. Het schot echode, de smienten en andere vogels vlogen weg. Alex vuurde nogmaals, op een van de vogels in de lucht. Een stuk verderop stortte die neer. Hij sloeg nog met zijn vleugels. Alex dacht aan wat meneer Froneman hem had gezegd in zo’n geval te doen: ‘Niet twee keer op hetzelfde doel schieten, wachten op de hond.’
De andere smient dreef dood op het water. Alex tuurde in de richting van het riet bij de twee bomen en het verbaasde hem dat meneer Froneman nu pas overeind kwam.
‘Laat Spanjaard los!’
Ze keken elkaar aan. Over het meer klonk het gespetter van de in doodstrijd klapwiekende eend. De hond kwam niet.

twee reacties

M.H.Benders

‘Het was een ongemakkelijk etentje geweest’ – haha, Hoe kom je erop, hulde!

M.H.Benders, (URL) - 04-05-’11 18:41
JS

Hé michiel, ik mis mijn naam! Zalig uiteinde!
Jan

JS, - 29-12-’12 23:43
We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog