Map 7

Een jaar zonder roman

Op de harde schijf van mijn laptop (en op een usb-stick, en her en der op mijn hotmail-account, back-ups) staan in een mapje dat ‘romans’ heet zeven andere mappen die allemaal een cijfer dragen, van 1 tot en met 7, en daarachter de titel van mijn eerste roman, tweede roman, derde… enzovoort. Op die manier staan de romans niet in alfabetische maar in chronologische volgorde. Map zeven heet simpelweg 7.

In de eerste zes mappen is een reeks submappen opgenomen die ‘publiciteit’ heten, of ‘oud’, 'opmaak', ‘reacties’, ‘internationaal’. Onder die mappen staan alleen een worddocument met de uiteindelijke tekst van de roman en een excelsheet met daarin een overzicht van de roman, een soort inhoudsopgave. In map 7 staan inmiddels tien word-documenten met schetsen. Korte ideeën die ik ooit in mijn hoofd kreeg en snel neer tikte. Ik open die documenten zelden. Dat was de afspraak.

Als ik de namen van die documenten zie (ik kan die titels hier helaas niet verklappen, er zitten een paar hele goeie tussen) dan weet ik precies wat het plan was, bij het ene document iets sterker dan bij het andere, en daarin schuilt volgens mij een soort natuurlijke selectie.

Het document met een naam die bestaat uit vier woorden, een lelijke constructie met de naam van een rivier erin, heb ik sinds februari 2011 niet meer geopend. Ik zal het ook niet meer openen. Het behelst een thriller. Dat plan verhuist naar de map ‘verhalen’, en die map bungelt onderaan in de volle map ‘publicaties’. Losse ideeën en oude afgekeurde verhalen waar ik liever niet aan terugdenk.

In een van de documenten uit map 7 lees ik:

‘Een goeie herkenbare setting, een goed karakter en een eenvoudig verhaal, dat is alles wat ik nodig heb. Maar wat te kiezen na Carnaval, na mijn overspannen en bezopen Ralf, na het gezin? Slumdog Millionaire is goed. The Garden. The Road. Ter land ter zee en in de lucht. Room, van Emma Donoghue. De Ardennen. The Blue Lagoon. Ik ken het Zuid-Franse Hyères inmiddels goed, kan ik daar iets mee? Mijn vader, ik moet iets met mijn vader. Ik zag een film over een goochelaar. En op televisie zag ik een papegaai die kon tellen. Ik hou van vissen. Ik hou meer van poëzie dan de mensen denken, dan ik zelf denk.’

Wat een bende. Ik maak geen onderscheid tussen films of boeken of televisieprogramma’s. Vakantiebestemmingen. Karakters kunnen oud zijn, jong, een vader, een zoon. Hobby en beroep kunnen evengoed een uitgangspunt zijn. Dichten, vissen, goochelen.

In een jaar waarin ik niet aan een roman werk zal ik de documenten in map 7 nog vaak aanvullen. Er documenten bij maken en plannen opslaan, toch probeer ik de map niet te vaak te zien. Eerder wil ik veel lezen.

De stapel boeken op mijn tafel: Vladimir Makanin — Asan, Richard Yates — Een speciaal soort voorzienigheid, John Cheever — Bullet Park, John Bauer — Hoeveel regen, Vasili Grossman — Leven & Lot, Elvis Peeters — Dinsdag, David Van Reybrouck — Twee monologen, Rein Gerritsen — Knock-out, een oude geautoriseerde biografie van Bruce Springsteen, Mystiek lichaam van Frans Kellendonk en Outer Dark van Cormac McCarthy die ik wil herlezen, en Faulkners The Sound and the Fury, een roman die eigenlijk standaard op mijn werktafel ligt.

Opvallend veel oorlogsromans, terwijl ik daar eigenlijk weinig zin in heb. Ik ga die stapel grotendeels lezen, hoop dat de meeste boeken meer dan veertig bladzijden kunnen boeien, dat is mijn grens. Kijk ik tijdens het lezen van een bladzijde naar het paginanummer en ligt dat onder de veertig, dan is dat geen goed teken. Ik wil opkijken van de bladzijde en dan het nummer zoeken, en dan verrast zijn dat ik al bij pagina tachtig ben.

Belangrijkste actie voor deze week: mijn pasverworven boekenkasten aan de muur verankeren en vol zetten met boeken, en tegelijk een schifting maken van wat ik in de kast wil hebben en wat in dozen op zolder komt te staan. Dat is een mooie bezigheid.

Zinvol ook, selecteren.

*
In oktober 2011 verscheen Jan van Mersbergens Naar de overkant van de nacht. De schrijver nam zich voor in 2012 niet aan een roman te werken. Voor De Revisor houdt hij een dagboek bij hoe hem dat af gaat, niet schrijven. Of beter gezegd: niet aan een roman schrijven, want hij heeft opdrachten en lezingen genoeg, maar de ideeën zijn niet tegen te houden.

Eén reactie

imsook Yoo

Hallo, ik heb ook een stapel boeken naast mij liggen..o.a. Naar de overkant van de nacht…wachtend op mijn vakantie. Van uw lijst ken ik er maar 1 boek van..dat van Elvis Peeters en Nicole van Bael , Dinsdag. De andere boeken moet ik nog bestuderen, kopen en uiteraard zsm lezen…wens u veel succes met uw boekenkast.
MVG,
ImSook

imsook Yoo, - 10-04-’12 19:22
We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog