, 21 Juni 2012

Zin

Ze liep naar hem toe met een dronken traagheid, al vol van alles wat haar gebaar zou overhoophalen, dat gebaar dat de ordening van de levenden en de tijd zou omverwerpen, de eeuwen der eeuwen zou omverwerpen, de honderdjarige kastanjebomen, de stenen standbeelden, de zware stoelen de gevestigde opvattingen de geleerde lessen zou omverwerpen, ze kwam dichter bij haar gezicht dichter bij het zijne tijdens die eeuwigdurende seconde die stopgezette, tegenover dit wonder ingehouden seconden, die uitsluitend met z’n tweeën mogelijke, twee monden twee verlangens twee tongen twee gezichten tegenover elkaar het ene tegen het andere het ene op het andere de huid voor de eerste keer met de smaak van de huid van de ander de onbekende huid tegen haar nieuwe huid, een unieke eerste keer de eerste kus de enige de redder uniek samenspel eenwording smaak van het bloed en van het speeksel vorm van de tanden kracht van de tong verbazend heftige dikte van de tong smaak van de sigaar en de wijn, nieuwe smaak, de gladde tanden de opgewonden lippen de halfgeopende mond nauwelijks weer gesloten de mateloos volle lippen met volle teugen naar elkaar verlangen elkaar begeren elkaar antwoorden met de tanden met de tongen en talen het houdt nooit op dat de eerste kus altijd de eerste is de smaak van de eerste kus om te huilen onder de kastanjebomen om het niet meer koud te hebben om geen schaamte meer te voelen de eerste kus onverschillig voor de vorm van het lichaam van de ziel de verlatenheid de eerste kus altijd gelaafd altijd de eerste keer eindelijk kuste ze hem zijn blauwe wazig geworden ogen te dichtbij ondersteboven, trillende wimpers gesloten ogen haar blik in zijn mysterie zijn ogen half open een ontsnapt teruggenomen weggegeven gesloten blauw een knipperen van blauw en dan de nog verlegen trillende oogleden de kwetsbare huid van de oogleden de aarzeling de uitnodiging, eindelijk de eerste kus de eerste die je durfde nog altijd verbaasd eindelijk zijn gezicht in haar handen nemen het eindelijk in haar handen houden het eindelijk in haar handen dragen het begroeten het ontvangen het gezicht met het meisjeshaar het slecht geschoren gezicht het gezicht dat prikt het mannengezicht dat prikkelt in haar handen het eindelijk vasthouden elkaar proeven elkaar inademen ademen in de mond van de ander uitademen met het gezicht in haar handen de tong tegen het gehemelte de tanden de lippen de ademhaling van de eerste kus de ongelofelijke schaamteloosheid de wonderlijke indiscretie de onverwachte verkenning opeens dat gezicht in haar handen in haar mond haar neus tegen zijn neus vertrouwen hebben, met de hand langzaam langzaam de wang het hoge gladde jukbeen loslaten de beginnende baard loslaten, de hand in de nek durven, het hoofd van achteren vastpakken de vingers in het haar in de nek het fijne lange lange meisjeshaar, spelen het vastpakken eindeloos de hand plat in de nek de vorm van de schedel eindeloos.

Véronique Olmi, vertaling Truus Boot

drie reacties

L. Arts

Zin:

… ja, ze beantwoordde de felle stoten van zijn bekken met volmaakte geilheid, met hijgen en lispelen, shit… shit, ze raakte door zijn verwoedheid niet geïntimideerd, ze was zijn gelijke, liet zich meevoeren zonder zichzelf te verliezen, zonder zich te onderwerpen, haar lichaam dreef uit maar zij was bij hem, kalm, zelfbewust en vol kracht om te geven, om hem van haar liefde te geven; dat hij bang was van die kracht, dat hij die wantrouwde, dat hij zich erdoor liet verstarren, daarvan gaf ze zich nauwelijks rekenschap, dat kwam pas achteraf, toen hij in zijn brieven gereserveerd werd, toen hij toch maar liever niet kwam, omdat het zo ver was naar G, waaruit ze kon opmaken dat hij zich terugtrok zich lostrok uit het symmetrisch krachtenveld van hun seksuele samenzijn, hij moest wel, omdat hij simpelweg geen intimiteit of gelijkwaardigheid verstaat, niet heeft geleerd daarop te vertrouwen, de heerser, de gebieder, de levensdriftige die eigenmachtig overleeft omdat iedere andere strategie leidt tot afgang en zelfverlies – MW kan alleen maar omgaan met mensen die hem volledig gehoorzamen; Mara leerde langzaam inzien dat het ook gold voor zijn houding jegens haar, dat zij niet de uitzondering was op de regel, en ze vond het verschrikkelijk…

Lucy Arts

L. Arts, - 01-10-’12 17:49
Martine Woudt

Wel zo chic om bij zo’n zin de naam van de vertaler te vermelden!

Martine Woudt, - 03-12-’12 10:58
Daan Stoffelsen

Beste Martine,

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Bij dezen is Truus Boots aandeel in de vertaling van De regen verandert niets aan de begeerte verdisconteerd.

Vriendelijke groet,

Daan

Daan Stoffelsen, (URL) - 03-12-’12 11:07
We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog