500 à 1000: Verrassend zacht

Het is al tien uur geweest als ik me ga omkleden. Mar heeft gezegd dat we niet te vroeg binnen moeten komen, want dan zijn we sneu. We zijn allebei nog nooit in De Engel geweest, maar zij weet dat soort dingen. Ik vraag me af waarom ze juist deze avond wilde gaan. Van mij had dat drag-thema niet zo nodig gehoeven.

De kaki broek die ik bij de legerdump gekocht heb, is zo wijd dat ik een riem nodig heb. In de passpiegel aan de deur kijk ik naar de broek en naar de riem om mijn middel. Mijn handen beginnen te zweten. Ik maak de riem los en trek hem uit de lusjes. Langzaam schuif ik de broek een stuk lager, tot het brede elastiek van mijn boxershort er bovenuit komt. Mijn kont, die ik altijd zo week en dik vind, voelt in de wijde broek kleiner en steviger. Jongensachtig. Terwijl ik in de spiegel naar die broek rond mijn heupen en die rand elastiek blijf kijken, klopt mijn hart razendsnel, niet alleen in mijn borst, maar ook achter de rits van de broek, onder de zachte stof van de boxershort. De plotselinge opwinding is zo fel dat het pijn doet.

De deurbel gaat. Snel doe ik de riem weer om en trek een overhemd aan. Ik hoor Mar de trap op komen, haar stappen zwaarder dan anders.

'Tadaa!' roept ze als ze de deur open gooit. Waar net nog mijn spiegelbeeld stond, staat nu Mar. Ze draait een rondje om haar as, met haar lange armen boven haar hoofd. Ze heeft legerkistjes aan, en een oude vale spijkerbroek. Van een geruit overhemd heeft ze de slippen in elkaar geknoopt, zodat je haar navel ziet, en op haar opgestoken haar staat een platte pet, scheef. Zelfs in jongensgedaante blijft ze onmiskenbaar meisjesachtig.

Als ze de boord van mijn overhemd goed doet, raken haar vingers even mijn hals. Het verbaast me dat ze niet merkt hoe mijn hart tekeer gaat.

'Zo, lekker ding, je zal ze van je af moeten slaan vanavond,' zegt ze.

Haastig prop ik het overhemd in mijn broek. Mar strikt mijn stropdas om haar eigen nek en doet hem daarna bij mij om. De stropdas ruikt naar haar parfum.

*

In De Engel hangt een lucht van sigarettenrook en verschaald bier. Op een bank langs de wand, waar we diep in wegzakken, drinken we witte wijn uit plastic bekers. Om ons boven de muziek uit verstaanbaar te maken, moeten we tegen elkaar aan leunen, de warme adem van de een tegen de wang van de ander. Ik wil het liefst de hele avond zo blijven zitten, dicht tegen haar aan, en langzaam loom worden van de alcohol. We zeggen niet zoveel en kijken naar de dansvloer. Een jongen met Dolly Parton-pruik en een roze naveltruitje dat om zijn bovenlijf spant, danst overdreven heupwiegend met een meisje met een wijd houthakkershemd en een plaksnor. Steeds als hij zijn hand opheft naar zijn pruik en met zijn ogen rolt, klapt zij dubbel van het lachen.

Mar drinkt haar tweede beker wijn in één teug leeg en trekt me mee de dansvloer op. Ze danst alsof ze alleen op haar kamer is, met rare sprongen en onnavolgbare armbewegingen. Ik zie  een paar andere meisjes, die dicht op elkaar in een groepje staan, met een schuin oog naar haar kijken. Ik vind het fantastisch, hoe Mar beweegt. Dat ze hier is, met mij, geeft me een geluksgevoel. De rest kan me niks schelen. Ik doe alsof ik een jongen ben die niet zo goed kan dansen, en hoop dat het niet opvalt dat ik een meisje ben dat helemaal niet kan dansen.

Er beginnen twee jongens om ons heen te cirkelen, en niet veel later belanden we met z'n vieren op de zachte bank. De ene jongen heet Ralf. Hij heeft over zijn spijkerbroek en T-shirt een vormeloze jurk aangetrokken, waar hij tijdens het dansen steeds in verstrikt raakt. Hij heeft nogal grote tanden, die de aandacht afleiden van de rest van zijn gezicht. De ander, Nick, heeft beduidend meer werk van zijn outfit gemaakt. Op een zwart leren rokje draagt hij een rode blouse met glinsterende pailletjes. Met de zwarte lakpumps, de blonde pruik, de zwaar opgemaakte ogen en de rode lippenstift is hij vrouwelijker dan ik op normale dagen ben. Hij heeft een brede mond en volle lippen.

Ralf praat in Mars oor en ze lacht, ze doet haar pet af en schudt haar haar los. De bank is volgepakt, ik zit dij aan dij met Mar, en ook met Nick. Hij trekt met één vinger mijn stropdas losser en kijkt me vanonder zijn plakwimpers aan. Hij heeft zo te zien al aardig wat gedronken.

'Wat een mooie jongen ben jij,' zegt hij, en hij laat een scheve lach zien. Er zit een beetje lippenstift op zijn voortanden.

'Ik ga wat te drinken halen,' zeg ik, en maak me los van tussen de lijven op de bank.

'Bier!' roept Ralf, en Mar roept hem na: 'Ja, bier!' Ik weet dat ze dat niet lust.

Ik loop naar de WC, de meisjes-WC. De alcohol begint te werken en ik vraag me af of de vloer nou recht loopt of toch een tikje schuin. Als ik met mijn broek op mijn enkels boven de bril hang, weet ik wat er gaat gebeuren als ik straks bij de bank terug kom. Ik doe mijn riem een paar gaatjes te los, zodat mijn broek gevaarlijk laag hangt. Ik laat het maar zo.

Terug bij de bank wurm ik me weer tussen Mar en Nick in en zet het treetje met vier plastic bekers bier aan mijn voeten. Mar heeft alleen nog oog voor Ralf, die met haar lange haar speelt –  het voorspel van hun eerste zoen. Nick buigt zich naar mij toe, en vraagt me iets, wat ik niet versta. Er begint een snel en hard nummer, ik voel de beat in mijn buik.

Dan kust hij me, verrassend zacht, eerst op mijn wang, dan op mijn mond. Ik sluit mijn ogen en proef lippenstift. Ik duw mijn bovenbeen tegen de warme dij van Mar. De muziek raast, de beat bonkt, we zoenen het hele nummer lang. De geur van Mars parfum hangt nog steeds in de stropdas om mijn nek, vluchtig, maar onmiskenbaar. Ik druk mijn mond stevig op de volle lippen, bijt ze zachtjes, hap gretig naar de zoekende tong, alsof ik het al ontelbare keren eerder gedaan heb.

Als het nummer afgelopen is drinken we alle vier zwijgend ons bier op, waar het schuim van verdwenen is. Opeens pakt Mar mijn kin en draait mijn gezicht naar zich toe. Met samengeknepen ogen inspecteert ze mijn gezicht en veegt dan met haar duim, waar ze eerst even aan likt, de lippenstiftvlekken van mijn wang.

vier reacties

Rin

Mooi geschreven! Dubbelzinnig, onverholen. Ben onder de indruk.

Rin, - 17-01-’13 11:04
Sylvia

Boeiend verhaal. Ik wilde graag weten hoe verder zou gaan.

Sylvia, - 17-01-’13 14:53
Gaby

Verrassend knap geschreven.

Gaby, - 19-01-’13 23:19
Anneke van Wolfswinkel

Het verhaal ‘Verrassend zacht’ maakt deel uit van een langer verhaal (‘Morgen komen de jongens’), dus het gaat inderdaad verder Sylvia… Er wordt aan gewerkt!

Anneke van Wolfswinkel, (URL) - 21-01-’13 13:38
We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog