, 06 Februari 2013

Zin

en in die stilte hoorde spreker de houtwormen
in de planken waar zijn lessenaar nog op stond

(uit Tussen de gebeurtenissen. De Bezige Bij, 2000.)

Eén reactie

Arno Kramer

De snack die trekt

Een van de collega’s op de AKI vertelde me ooit dat de meeste schilders goed kunnen koken. Ik had daar nooit zo over nagedacht en nam me voor er eens op te letten als ik door een schilder werd uitgenodigd. Dat gebeurde niet, dus ik moest het doen met de kookkunsten van tekenaars en beeldhouwers. En de meesten van hen kookten überhaupt nooit. Ikzelf heb ook een merkwaardige verhouding tot eten. Ik houd ervan om smakelijke maaltijden te nuttigen maar kan nooit de belangstelling opbrengen om eens eenmaal iets diepzinnigs, uitgebreids, klaar te maken. In de tijd dat ik alleen woonde, maakte mijn moeder zich de gebruikelijke zorgen over mijn wijze van voeden. Of het allemaal wel gezond was en zo. Eens vroeg ze me of ik wel regelmatig kookte. Ik antwoordde haar dat ik zeer regelmatig kookte en toen ze goedkeurend knikte zei ik: elke eerste zondag van de maand maak ik iets lekkers klaar, dat is toch heel regelmatig. Ze vond het niet leuk en ik modderde nog jaren door. Niet dat ik niet aan mijn trekken kwam, er waren immers vrienden en vriendinnen die bepaald talent hadden er iets lekkers van te maken als ik was uitgenodigd en er waren restaurants enz.

Een vriend van mij, de dichter Martin Reints, heeft een prachtig gedicht geschreven dat De snack die ons trekt heet. Reints is een dichter die het alledaagse in zijn gedichten kan verwerken op werkelijk filosofische wijze. Zo lezen wij woorden als “woonerf”, “verkeersdrempel”, “antwoordapparaat” , enz. Woorden die niet direct een poëtische lading hebben. Het gedicht De snack die trekt is te lang om hier te citeren, maar een enkele regel moet kunnen. Het begint zo: De mens, in zijn doelloosheid, aanschouwt houten voorwerpen en stenen overblijfselen en zoekt in encyclopedieën (ik vind wel dat we zo’n ding moeten nemen: het is erg makkelijk: je kunt er van alles in naslaan)

trekt ons het woord snacks of de uitdrukking ook om mee te nemen? of gaat het ons, op dit voormalig eiland, erom uit woelende gedachten een zekere hartstocht waar te nemen?

De nuchtere gewone regels worden bij Reints onderbroken door een enkel poëtisch beeld of een een regel die aan het denken zet. Wat bedoelt hij met woelende gedachten? Wat met dit voormalig eiland? En zoals het gedicht begint is ook niet mis. De mens, in zijn doelloosheid is bijna een programmatische regel. Het geeft aan dat de dichter het niet zo hoog op heeft met dit armzalig leven. Ik heb hem nooit gevraagd of hij de regel als een levensfilosofie ziet, maar zijn gevoel voor humor kennende kan ik het bijna niet geloven. Er is ook dikwijls een toon van understatement en ironie waar te nemen in het werk van deze bijzondere dichter.
Verder in het gedicht schrijft Reints : Het innerlijk van de eenzame mens, een catalogus die overhoopligt soms, waart rond, geraakt op drift en bereist de wereld zonder visum, zonder pas

is ons leven een voorlopige rivier, onderweg naar een bezongen delta?

Die strofe eindigt dan weer tamelijk poëtisch en dan is even alle nuchterheid weg en spreekt een dichter die niets zweverigs heeft.

Martin Reints publiceerde twee gedichtenbundels bij De Bezige Bij. Het gedicht dat ik hier citeerde komt uit de bundel Lichaam en ziel.

Arno Kramer

Arno Kramer, - 22-05-’13 21:20
We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog