Hoe we licht meten I. Het raam

Feuilleton

Vanaf deze week verschijnt er wekelijks een deel in Eva Meijers tiendelige feuilleton 'Hoe we licht meten'. In het komende halfjaarboek verschijnt een op het feuilleton gebaseerd kort verhaal. Dit project wordt ondersteund door het Nederlands Letterenfonds.

Er vliegt een kleine blauwe vlinder door het open raam naar binnen. Ze merkt hem niet op. Ze zoekt naar de juiste woorden. ‘Het is een soort monster dat altijd onverwacht komt en me onderuit haalt. Het maakt me volkomen alleen. Hoe zou jij het omschrijven?’

‘Ik zou het geen monster noemen. Ik ben het zelf. Het komt niet van buiten, het is niet vreemd.’ Ik aarzel. ‘Zelfs op de momenten dat ik niet in de schaduw leef, is het aan de binnenkant van mijn huid aanwezig. Als een doffe donkere plek, uitgesleten door eerdere episodes.’
‘Het is waden door drijfzand. Met elke stap, elke tegenbeweging druk ik mezelf er dieper in.’ Ze houdt haar hoofd scheef om me beter te bekijken.
‘Het is een einde dat zichzelf herhaalt.’
Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, het is het moment voor het einde, waarop je weet dat het komt en er bang voor bent, en dat voortdurend.’

De vlinder gaat op haar bovenarm zitten. Alsof hij daar hoort, eindelijk zijn plek teruggevonden heeft. Ze lijkt zo gaaf, als ik een vlinder zou zijn, zou ik daar ook gaan zitten. In een reflex veegt ze hem van haar arm, het dier vliegt op, de vleugels van vlinders zijn makkelijk te beschadigen maar er lijkt niets beschadigd. Ze glimlacht en ik kijk weg. 'Wil je koffie?'

We hebben elkaar zeven maanden geleden ontmoet op een forum. Ik werk aan een artikel over de fenomenologie van depressie en ik was op zoek naar ervaringen. Zij was degene die kon formuleren, die begreep wat ik bedoelde. Na een aantal maanden mailen stelde ik voor dat ze naar me toe zou komen. Ze schrijft proza en het leek me interessant om samen te werken. Ik betaalde haar reis omdat ik daar geld voor heb en zij tijd heeft om te reizen.

Ze ziet er anders uit dan op de foto bij haar profiel – levendiger, jonger. Nonchalanter. Haar zwarte schoenen zijn te groot voor onder de oude zomerjurk die ze draagt en ze is niet echt blond, haar uitgroei is donker. Ik zie er misschien ook anders uit. Ik had een foto van mezelf van tien jaar geleden gebruikt. Het is een van de weinige foto’s waarop ik niet streng kijk – mensen zeggen altijd dat ik wel goed op foto’s sta maar zo streng kijk. Ik wilde op het forum vriendelijk en vertrouwenwekkend overkomen, als iemand aan wie mensen dingen willen vertellen. Ik zie er niet veel ouder uit dan tien jaar geleden. Ze had zich alleen ook vast een beeld van mij gevormd en ik zie er saai uit, grijs.

Ik hoor lachen op de gang. De vakgroep praktische filosofie vergadert altijd op dinsdag. Ik versnel mijn pas.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog