, 26 December 2014

Inleiding: Erik Lindner, Den Haag Den Haag drie

Revisor 2014

In de aanloop naar de verschijning van ons nieuwe nummer in januari leiden we onze auteurs en hun bijdragen in. Vandaag: Daan Stoffelsen over Erik Lindners essay 'Den Haag Den Haag drie'.

Voordat Erik Lindner (1968) redacteur van de Revisor werd, was hij vooral bekend om zijn poëzie en kritieken, minder om zijn oorspronkelijk proza. Sindsdien blijken zijn verhalen en essays vaak zeer plaatsgebonden te zijn – net als, Henk van der Waal merkte het al eens op, zijn poëzie: ‘Jij hebt altijd een locatie nodig.’ Zijn Taiwanese verhalen in de Revisor, zijn Berlijn-reeks op Revisor.nl en het Schotse Naar Whitebridge (2013) zijn evenzovele zoektochten naar een mens op een plek, in de taal van een zichzelf telkens opnieuw uitvindende observator.

Zijn Den Haag Den Haag-reeks, die met dit essay aan zijn derde deel toe is, begon zo: ‘Dit verhaal wat ik je wil vertellen begint op zomaar een zondag waarop ik thuis kwam van een optreden ergens ’s middags, vraag me niet waar.’ We leren Bosz kennen, en het meisje Mo, en Stacz, en de twee zwanen. Verhalen, verhalen, verhalen. Lindner schrijft zich in en uit zijn Haagse verleden, in hoog tempo, soms onnavolgbaar, altijd te genieten. Is dat wel verstandig? Met ‘Jij kan maar beter niet meer in Den Haag terugkomen’ opende deel twee, dat ook een mysterieuze dossiertas bevat.

Maar kun je al dat onbestemde verleden een naam geven? Dat blijft de vraag.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog