, 12 Januari 2015

Anunnaki

U zou graag James Bond willen zijn in dit verhaal, maar u speelt een bijrol. U bent een zorgwekkend pafferige Italiaanse jongen die Aurelio heet. U bent geobsedeerd door een meisje waarmee u in Dottore Bianchi’s basiscursus archeologie zit. Drie weken lang heeft u haar bespied. Meerdere gedichten heeft u aan haar gewijd, waarin u haar schuchtere schoonheid bezingt, haar bebrilde bellezza, haar Peruviaanse puntmuts, haar Tiroolse toffeekrullen, zelfs haar wonderlijke wijnvlek, die als een magisch memento aan een baldadig bacchanaal haar nek ontsiert. Allemaal te achterlijk allitererend en tevens te tergend tijdrovend. Want u bent te laat. Vogelkop dringt voor. Wie is dat? Waar komt hij plotseling vandaan? Hoe durft hij? Dat zou u wel eens willen weten. Maar uw vragen kunnen hem niks schelen. U moet toezien hoe hij zonder schroom een briefje op de aantekeningen van uw geliefde gooit. Net als u haar tot op één stoel bent genaderd. Net als u haar naam in haar agenda kunt lezen. Net als u wilt overgaan tot Stap III van uw plan van aanpak.

Bespieden
Begrijpen
Benaderen
Bekoren
Benevelen
Beminnen

Dottore Bianchi heeft net verteld dat er pseudowetenschappers zijn die beweren dat alle religies zijn ontstaan door bezoekers van andere planeten. Zij werden met hun hoogwaardige technologie door de primitieve aardbewoners als goden aanbeden. Plotseling schiet er een grap als een warme adrenalinestoot door uw hersenen. Dit is het moment. Dit is de opening die u zocht. U leunt brutaal naar Gabriela toe en fluistert: ‘Volgens mij komt hij zelf van een andere planeet.’
Gabriela kijkt u verbaasd aan. Ze heeft geen idee wie u bent. Ze moet de grap nog verwerken, maar als het kwartje valt trakteert ze u op een gulle glimlach. Uw hart stuitert in uw borst rond als een ballon op een kinderfeestje, maar knalt even later uiteen als Vogelkops briefje uit de lucht komt vallen. U wilt ingrijpen, maar u moet toezien hoe Gabriela het papiertje rustig openvouwt, haar vingers gespreid als de vlerken van een volmaakte vogel. Ze leest aandachtig, verwringt haar welgevormde wenkbrauwen en kijkt over haar schouder naar Vogelkop, die het gore lef heeft om veelbetekenend zijn nek te strelen, precies op de plaats waar Gabriela haar wijnvlek heeft. Ze kijkt geïrriteerd, maar pakt toch haar telefoon en toetst iets in. Een telefoonnummer?
Uw hart juicht als Dottore Bianchi haar typewerk onderbreekt: ‘Wilt u dit schitterende academische moment vereeuwigen, jongedame?’
Gabriela kijkt blozend op, haar wijnvlek nu diep paars.
‘Zal ik zó gaan staan?’ De doctor neemt een bedachtzame pose aan en wordt aangespoord door een lachsalvo van de klas. ‘Of zo misschien? Dit is mijn beste kant.’
Gabriela stamelt een verontschuldiging en legt haar telefoon opzij. Ze verfrommelt het briefje onder tafel en laat het vallen. U ziet hoe het propje door rolt, over de rand springt en zich onder een tas verschuilt. Krijgt u dan toch een toegangskaartje voor Stap III van uw plan?

Aan het eind van de les, als Gabriela onder tafel kijkt, overweegt u heel even om het propje aan te wijzen, maar uw nieuwsgierigheid wint het van uw barmhartigheid. Er ligt een hoofdrol in het verschiet! U wacht tot het auditorium bijna leeg is en laat dan, als een volleerd geheim agent, uw pen vallen zodat u een alibi heeft om het briefje te pakken.

Daar loopt het verder in de soep, want u bent het vadsige broertje van Bond. U bent 008, License to Fill. U moet eerst als een logge buikdanseres zijwaarts naar links uw rij uit en dan weer heupwiegend naar rechts de rij in. Daarna heeft u vier pogingen nodig om uw lijf in de juiste bochten te wringen zodat u het geheimzinnige propje en uw pen kunt pakken. Als u opkijkt ziet u Dottore Bianchi meewarig naar u staren vanachter zijn katheder. U laat met een suffe glimlach uw pen zien, hijst uzelf omhoog, stopt het briefje diep in de achterzak van uw spijkerbroek en verlaat zo snel als u kan het auditorium.

Dat blijkt te langzaam. Als u Gabriela op het chiostro vindt zit ze al diep in gesprek verzonken met uw Nemesis, de vileine Dr. Vogelkop. Althans, ze zit gefascineerd naar hem te luisteren. Er lijkt nog geen sprake te zijn van een echt gesprek. Vogelkop praat en Gabriela luistert. Is er dan toch nog een kans? Wat zou Bond doen? Zou hij wachten tot Gabriela alleen is? Of zou hij meteen de confrontatie aangaan? Zou hij het briefje eerst lezen of het juist met een groots gebaar ongelezen overhandigen, met de woorden: ‘Volgens mij liet jij dit vallen, schoonheid’?

U besluit te wachten. U zet uw tas op het muurtje van de kloostergang en probeert nonchalant voorover te leunen, maar het muurtje is te laag en u voelt hoe uw bilnaad zich blootgeeft aan de kwebbelende menigte die achter u door de gang beweegt. Bond zou daar geen last van hebben. En hij zou natuurlijk incognito zijn. U opent uw tas, pakt uw brillenkoker, poetst de glazen van uw zonnebril en zet hem op. Zou Bond ook wel eens last hebben van stevige trek? U scharrelt in uw tas voor een snack, tot in de allerdiepste uithoeken. Als u opkijkt is er alweer een kans op een hoofdrol aan u voorbijgegaan. Gabriela en Vogelkop zijn al onderweg naar de uitgang.

U hoopt stilletjes dat ze de scooter zullen pakken, uw trouwe Vespa staat te wachten bij de uitgang, maar ze gaan te voet over de Via Caminadella richting de Corso Genova. Toch besluit u hen te volgen. Na driehonderd meter zit uw overhemd al aan uw rug vastgeplakt en binnen vijfhonderd meter loopt u te strompelen. De honger begint nu een gat in uw buik te vreten, maar u zet door, voorbij Pasticceria Cucci en Damiani, voorbij My Sushi, Fiume d’Argento en Café & Gusto – u kent ze allemaal van binnen. Honderd meter verder, bij Il Fornaio, geeft u zich gewonnen. U ploft neer aan een tafeltje op het terras en leest het menu als een veroordeelde die zijn galgenmaal mag bestellen. In de verte ziet u nog net Gabriela en Vogelkop een zijstraat inlopen. Vaarwel en veel plezier, roept uw honger.

Pas na het verorberen van een dubbele portie antipasti en een ruime schaal penne all’arrabbiata begint de liefde weer te prikkelen. U peutert Vogelkops briefje uit uw bezweten achterzak, frommelt het open en strijkt het glad. U verwacht een telefoonnummer, maar er staat iets anders. Als u de boodschap prevelt wordt het briefje ineens een papieren deur, waarachter niet alleen de liefde maar ook een heldhaftige hoofdrol lonkt als nooit tevoren.

-

Anunnaki – zoek maar op.

Ken u zelve.

-

Met bevende vingers typt u het vreemde woord in uw telefoon, als ware het een geheime code voor de toegangspoort naar het avontuur.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog