Hoe dichter bij Dordt...

En de winnaar is...

In 2002 was ik genomineerd voor de Debutantenprijs, officieel de Academica Debutantenprijs. Mijn debuut De grasbijter was in oktober 2001 bij Meulenhoff verschenen, er volgden een paar mooie recensies en verder gebeurde er niets. Dat vond ik niet vervelend of onprettig, ik dacht dat dat zo hoorde. Ik was van plan gewoon weer een roman te schrijven, want alleen door te schrijven kun je schrijver worden. De nominatie was goed nieuws, zeker voor de uitgeverij. Iets dat ze in de publiciteit konden gebruiken. Niet dat Meulenhoff nu meteen advertenties op de voorpagina’s van de landelijke dagbladen zette, er werd een persbericht verstuurd.

De andere genomineerden waren Ralf Bodelier met Atheïst in Afrika, Joyce Roodnat met 't Is zo weer nacht, David Van Reybrouck met De plaag en Ton Rozeman met de verhalenbundel Intiemer dan seks. Als ik nu de genomineerden bekijk dan is Van Reybrouck de opvallendste naam. Met Congo had hij ruim tien jaar later veel succes. Een blijver dus, dat vind ik mooi. De Plaag verkocht niet goed, althans, het stond niet in de bestsellerslijsten zoals Congo. Het boek was ook bij Meulenhoff verschenen, een mooi resultaat dus voor die uitgeverij, zeker gezien het vertrek van de belangrijkste redacteuren Tilly Hermans en Wil Hansen, in het najaar van 2001.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit niets van Ralf Bodelier heb gelezen. Ton Rozenman geeft les aan de Schrijversvakschool in Amsterdam, hij schrijft vooral verhalen. Destijds vond ik de titel slecht, dat boek kon niet gaan winnen. Joyce Roodnat kende ik van haar filmrecensies in NRC waar zij chef kunstredactie was.

De prijsuitreiking was in Dordrecht. Ik reed met Wil Hansen mee. Hij had al vaker dit soort happenings meegemaakt, ook deze in Dordrecht. Hij had het programma bekeken en zei: Ze zeggen dat het om half vier begint maar er is ook een eindeloos voorprogramma en dat kunnen we prima missen. We reden uit Amsterdam weg toen het programma van ik meen de Dordtse dichters begon en kwamen het zaaltje inlopen toen er nog tien minuten resteerden tot de prijsuitreiking.

Dordrecht is niet ver van het dorp vandaan waar mijn ouders nog steeds wonen en waar ik opgegroeid ben. Mijn ouders konden er gemakkelijk komen, eerst met de fiets van Gorinchem en dan met het boemeltreintje naar Dordrecht. Ik vond het heel leuk dat ze er bij waren. Toen mijn vader van de prijsuitreiking in Dordrecht hoorde zei hij: Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt. Dat was in mijn polder de uitspraak die iedereen kende. Bij Dordt begon de Rotterdamse regio, de stad, de enorme havens. Daar moesten wij niks van hebben. Toch waren mijn ouders ruim op tijd in Dordrecht, dat dan weer wel.

De prijsuitreiking begon met een paar vragen, gesteld door Brigitte Raskin. De genomineerden zaten op een klein podium. Raskin had ooit zelf de Debutantenprijs gewonnen, en dat liet ze duidelijk merken. Herhaaldelijk leidde ze vragen in met: ‘Toen ik de prijs won...’ Of: ‘Ik weet nog dat het een hele eer was dat ik toen...’ Ik vond dat erg vervelend, maar ook logisch. Nogmaals: ik wist niks van de literaire wereld, het hoorde er waarschijnlijk gewoon bij.

Raskin stelde mij ook een paar vragen. Ik gaf korte antwoorden. Alleen Joyce Roodnat was duidelijk gewend aan deze setting. Zij nam de microfoon over en hield lange verhalen over haar boek, over films, over kunst en cultuur. Ze had een vriendin mee die helemaal vooral zat en ook vaak antwoord gaf op de vragen of reageerde op wat er gezegd werd. Af en toe keek Wil me aan, een teken van: rustig maar.

Uiteindelijk won Roodnat. Het prijzengeld was 4.500 euro. de euro was net ingevoerd, en 4.500 euro was eigenlijk 10.000 gulden, vandaar. Daarna was er een borrel met hele kleine hapjes.

Mijn ouders maakten nog een rondje door de stad, dat wilden ze toch nog wel even zien. Wil en ik reden terug naar Amsterdam en stilden de honger bij een wegrestaurant ergens tussen Gorinchem en Utrecht. Een satékroket, ik weet het nog.

*

Literatuur en prijzen; een combinatie die voor leespubliek, uitgevers, boekhandels en media heel vanzelfsprekend en gewenst is, maar hoe beweegt een schrijver zich in het prijzencircus? Jan van Mersbergen werd genomineerd voor literaire prijzen, won prijzen, werd vaak niet genomineerd en won ook vaak niet, zit in de jury van een prijs en volgt het nieuws over de prijzen. In deze serie vertelt hij over zijn ervaringen. Dit is aflevering twee. Lees afleveringen één.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog