Louis Stevens is de man (1): de geboorte

Het is tijd voor een nieuw feuilleton. Tijd voor Ivo Victoria. Lees Victoria zelf over 'Louis Stevens is de man':

'Eind 2012 publiceerde ik in de Revisor het verhaal 'Safari Lodge Blues', met in de hoofdrol de wat wereldvreemde Louis Stevens. De voorbije jaren bleef ik af en toe over Louis schrijven en iedere keer had ik enorm veel lol, wellicht omdat ik niets over hem wist, en hij dus nog alles kon zijn. Maar, naarmate ik concretere plannen met hem kreeg, drong de vraag zich op: wie is hij nu eigenlijk? Deze man kán toch niet alles zijn? Of wel?

Toen de Revisor mij vroeg dit tiendelige feuilleton te gaan schrijven, zag ik een unieke kans om mezelf te dwingen zijn hele leven in kaart te brengen, van zijn geboorte in 1971 tot aan zijn dood in 2055, in tien kleine en grote levensgebeurtenissen. Goddamnit als ik daarna niet weet wie hij is. Nu ja. Welkom bij de zoektocht naar mijn favoriete personage: Louis Stevens. Hij is de man.'

*

Tijdens de eerste seconden zwijgt hij. Pekzwarte ogen, bewegingloos wachtend op de contouren van wat een leven zal blijken te zijn. De bezwete en versufte moeder trommelt zachtjes met haar vingers op zijn rug, gaat met het puntje van haar neus langs zijn linkeroor, trekt een spoor door het laagje vernix caseosa op zijn wang. Liefkozend, vloekend, terwijl de pijn - net nog zwaar en breed in haar drijvend - zich razendsnel weer oprolt tot er een piepklein balletje van over blijft, dat in haar onderbewustzijn verdwijnt. Een verpleegster zet een clipboard horizontaal tegen haar buik en vult cijfers in op een formulier terwijl ze snelle blikken uitwisselt met de rest van het aanwezige medische personeel.

In de gang ijsbeert de vader. De vingers van zijn rechterhand spelen met de aansteker in zijn broekzak. Gisteren heeft hij een kleurentelevisie gekocht, zoals hij had beloofd aan John, het acht jaar oudere broertje, voor als de baby aan het eind van die week nog steeds niet geboren zou zijn. Het heeft een dag gescheeld. Die kleine wil ook kleurentelevisie kijken.
Pas wanneer de dokter het lange magere lichaam ondersteboven, aan de voeten, , omhoogtilt als een jachttrofee, produceert de baby een zacht, krassend geluid, sterk gelijkend op het geluid dat Eddy maakt wanneer hij tevreden is. (Eddy, de valkparkiet, scharrelt thuis ongedurig rond in zijn kooi, die op het aanrecht van de keuken staat.) De moeder lacht en zegt: 'Een gestroopt konijn.'
Het is de heetste dag van het jaar. Op de radio vertelt een opgewonden stem dat Luis Ocaña is gevallen in de afdaling van de Col de Mente. In New York worden de WTC-torens voltooid. Jim Morrison is dood. Louis Stevens huilt.
Wanneer ze later, het gezin verenigd, bij het wiegje staan en kijken hoe Louis de wereld vergast op ongrijpbare gezichtsuitdrukkingen - zoals hij zijn hele verdere leven zal blijven doen - legt de vader zijn hand op Johns rug en zegt: 'En nu niet denken dat we deze hebben gemaakt omdat de eerste mislukt was, hé.' Een grap die tijdloos zal worden binnen het gezin Stevens. (John Stevens, vernoemd naar de president die werd vermoord in zijn geboortejaar, heeft vier vingers aan iedere hand. Het zal hem er niet van weerhouden een van de interessantste concertpianisten van zijn generatie te worden, zoals iedereen nu weet.)
Een doodgewone zondagochtend in een eenvoudig bakstenen huis in een rustige straat. Koffie bij het ontbijt. Eieren, spek, boterpistolets. Eddy krast. Moeder Stevens inhaleert diep en blaast de rook uit terwijl ze toekijkt hoe Louis tevreden zijn fles leegzuigt. Vader Stevens tilt zijn kop koffie op en drukt zijn sigaret uit in het schoteltje. John trommelt met alle acht de vingers tussen zijn benen op de rand van zijn stoel. Hij volgt de rookslierten die even boven de schaal met beleg blijven hangen, om daarna op te stijgen en in het plafond te verdwijnen. Hij vraagt: 'Mag ik van tafel?'

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog