Italiaanse verhalen

500 à 1000

Familiesaga

We bezochten een afgelegen dorp, op vijfhonderd meter hoogte. Het laatste stuk van de weg lag vol rommel, als de uitgestalde voorwerpen van een archeoloog die niet had hoeven graven. Zo zag je wat de oorspronkelijke bewoners zoal aten, hoe ze sliepen, wat ze verder deden. We liepen te voet naar de ingangspoort. Alle inwoners van het dorp droegen dezelfde familienaam, maar er waren twee ordes, de Abba-d’Agostino en de d’Agostino-Abba. Ze haatten elkaar. Een lange meanderende trap leidde naar het kasteel van het dorp. De toegang betaalden we met een radslag. Na drie pogingen oordeelde de controleur dat het resultaat volstond. In het kasteel droeg iedereen dezelfde bolle hoed, die bij de jongsten tot over hun oogleden viel. Historische klederdracht? Men keek ons onbegrijpend aan. Toen we op een terras de lokale specialiteit uitprobeerden, hoorden we krakende stemmen, die steeds luider riepen, en jawel: een duel kondigde zich aan, een Abba-‘d Agostino en een d’Agostino-Abba maakten provocerende konijnensprongen. We lieten de koffie maar voor wat hij was.

Liegende woorden

De literatuurprofessor heette Tagirah di Linee. Hij was dyslecticus. Soms sneuvelde een letter op het slagveld van zijn lectuur. Don Quichotte vocht niet tegen een windmolen, maar tegen een wielenmond, wat in essentie nog niet zo erg afweek. Dat de ridders van de Ronde Tafel het Grage Heil zochten in plaats van de Heilige Graal, had ook nog wel betekenis. Maar enkele jaren later begon hij verhaalelementen en personages door elkaar te haspelen. Lancelot werd een negentiende-eeuwse detective en Sherlock Holmes dook op in de verhalen van duizend-en-één-nacht. Ik weet niet of de studenten de fout niet zagen. Misschien geloofden ze hem omdat hij zelfverzekerd en charismatisch was. Of ze hoorden gewoon graag een andere versie van de canonieke literatuur. Hoe trouw moest je uiteindelijk blijven aan het origineel verzinsel? De prof zou zijn hele leven apocriefe versies creëren. Bij zijn laatste college, hij was toen net negentig, verschaften zijn lange witte baard en vurige blik hem de allure van een Tolstojaans profeet. ‘Giftig sintje vrijt,’ sprak hij plechtig. We zagen hoe hij de pagina’s van zijn boek in zijn mond stopte en er kalm op kauwde.

Sisyphus

In Rome heeft haast iedereen hartproblemen. Elke minuut hoor je er een ziekenwagen. Is het zwakke hart van de Romeinen een gevolg van het continu aanhoren van sirenes?

De bus schudde heftig over het wegdek. Ik vroeg aan de dame voor mij of ze krulhaar had gekregen door het schokken van de autobus. Ze verzekerde me dat de oorzaak van haar krullen niet de bus was, maar haar hartinfarct. Voor haar motortje even stil viel, had ze altijd steil haar gehad. Ik stapte uit bij de eindhalte en zag hoe ze als enige bleef zitten. De bus tekende een grote voluut.

La recherche de l’ennui

Wat mij ontbreekt, is de verveling, besloot hij. Verbeelding teert op verveling. Hij liet stad en feest achter zich. Zijn boeken gingen in de houtkachel. Hij wandelde door de monotone naaldbossen van Litouwen, door de Mongoolse steppe. Hij kwam op plaatsen waar het landschap slechts lijn en cirkel was. De zandkorrels van de woestijn hadden vele kleuren, als je goed keek. Net als de sneeuwvlokken en hun schaduw. Zoveel vertier frustreerde hem. Hij ging terug naar huis. Hij witte een muur, liet een rolluik neer. In het donker projecteerde hij zijn geesteswereld op de muren. De complete stilte, de duisternis en zijn zwarte pen. Toen zijn verhaal af was, trok hij de luiken op en pierde in het felle licht. De ene zin stond over de andere, vijf lagen op elkaar. Zijn lijnen vormden een grote cirkel, een gigantische zandkorrel, waaruit niet te ontsnappen viel. Dat verveelde hem zo. 

*

Naast poëzie en beschouwend proza brengt de Revisor ook nieuwe fictie exclusief online. Kort proza in 500 à 1000 woorden, dat vragen we onze schrijvers. Geen column, geen blogpost, geen dagboeknotitie: fictie, op een voor internet geschikte lengte.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog