Louis Stevens is de man (6): de voorspelling

Louis Stevens is de man. Echt. Lees hier de delen van Ivo Victoria's feuilleton: 'De geboorte' (met toelichting), 'De vis', 'De jeugdliefde''De vrijheid', 'De geur', en nu aflevering 6: de voorspelling.

*

‘Ja, buurman,’ zegt een moeder terwijl ze haar eigen glas bij schenkt. ‘Het seizoen is weer begonnen.’
De kinderen razen door de straat. Vanaf het moment dat de lente de temperatuur richting vijftien graden stuwt, staan ze hier, tot diep in de herfst. Louis Stevens knikt, en laat zijn blik langs de andere ouders op de stoep gaan. De brutaliteit van hun vrolijk lachende gezichten schokt hem. Sommige van deze mensen zullen straks moeten worden gedood of verraden, op anderen zal hij met zijn leven moeten vertrouwen. Hij heeft geen andere keuze dan een glas wijn mee te drinken.

‘Proost,’ zegt een vader.
‘Schol,’ zegt Louis. Grijnzend tonen ze elkaar hun wijnglazen. ‘Op de laatste dagen van het interbellum!’
Er valt een stilte.
‘Nou nou, dat is wat overdreven,’ zegt de buurman.
Ook Louis’ eigen dochters buitelen door de straat. Liza staat te hoelahoepen met vriendinnetjes - de manier waarop zij haar heupen kan bewegen verontrust hem. Lotte, zijn jongste, zit geconcentreerd te krijten, immuun voor de tornado van geluid en beweging om haar heen. Ze is vier jaar jonger dan Liza, en lijkt er veelal op te vertrouwen dat de wereld zich aan haar wensen zal aanpassen. Daardoor gebeurt het ook vaak. Liza zoekt in alles goedkeuring of erkenning. Louis weet donders goed van wie ze die karaktertrek geërfd heeft, en dat is ook waarom hij meer van Lotte houdt. Het is een taboe maar weinig ouders zullen het ontkennen als je ze tot een eerlijk antwoord kon dwingen.
‘Wil je ons bang maken misschien?’ vraagt een moeder en ze giechelt. Zij is het type ouder dat het goed bedoelt, maar haar eigen kinderen tot waanzin kan drijven.
‘Welnee,’ zegt Louis. ‘Bang zijn heeft geen zin.’
‘Nou, ik moet er niet aan denken hoor,’ zegt ze lacherig. ‘Een oorlog! Zou me echt vreselijk slecht uit komen.’
‘Een van de grote problemen van onze moderne tijd,’ zegt Louis. ‘Zeker in het Westen hebben veel mensen de neiging om hun persoonlijke situatie te zien als symptomatisch voor de werkelijkheid. Hetgeen begrijpelijk is. Maar idioot. Dus. Jullie, en met jullie vele anderen, vrezen de oorlog die zal komen, ieder om zijn eigen, specifieke redenen. Maar vanaf een afstandje bekeken hoeft het voor dé mens en dé wereld niet per se zo slecht te zijn.’
‘Wat?’ zegt de moeder verbijsterd.
‘Het heelal dooft uit,’ zegt Louis Stevens. ‘Wist je dat? De grootste geboorte-explosie van nieuwe sterren in de kosmos ligt al miljarden jaren achter ons. De brandstof raakt op, het is nog een beetje pruttel-pruttel-pruttel, een kwestie van tijd voor alles weg zal zijn. Alles. Het hele heelal, opgebrand als een oude man! Geen spoor van wat er ooit is geweest zal overblijven en daarbovenop ook nog eens niemand om het vast te stellen – total black-out!’ Louis Stevens merkt dat hij met zijn vuist in de lucht zwaait. De buren kijken hem aan. Niemand zegt iets. Zelfs de kinderen zijn tot stilstand gekomen. Louis glimlacht, kijkt even om zich heen, en mompelt: ‘Dus ja, een oorlog, zo’n ramp is dat nu ook weer niet.’
Na die middag, die verder rustig en in een prima sfeer verloopt, wordt Louis Stevens gemeden, besproken, uitgespuwd en daarna genegeerd door alle andere ouders in de straat. Zijn vrouw weigert het te geloven. Pas later, wanneer het leger de stad in marcheert en de scholen sluiten, blijkt alles wat hij die middag heeft gedacht en gezegd, waar.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog