Louis Stevens is de man (8): de oorlog

Louis Stevens is de man. Echt. Lees hier de delen van Ivo Victoria's feuilleton: 'De geboorte' (met toelichting), 'De vis', 'De jeugdliefde''De vrijheid', 'De geur', 'de voorspellingen', 'de verrijzenis' en nu aflevering 8: De oorlog.

*

Louis Stevens stond tussen twee soldaten en ze keken naar de overkant van de straat waar Liza en Lotte stonden, de handen op de rug gebonden, tegen de restanten van een van de huurhuizen. Boven hem, achter het raam op de eerste verdieping, keek zijn vrouw gedwongen toe en ook al kon hij haar niet zien, ook zij huilde, zonder twijfel, en precies op dezelfde manier als zijn meisjes deden. De soldaten hielden hun wapens op hen gericht en de soldaat rechts van hem zei: ‘Van welke van de twee hou je het meest?’

‘Van welke… wat?’ zei Louis.

‘Zeg nu niet dat je van allebei evenveel houdt, slimme,’ zei de soldaat. ‘Dat doet geen enkele ouder.’

Het was nauwelijks meer voor te stellen maar op het moment dat de oorlog was gekomen, had dit als een verlossing gevoeld. Het kletteren van de kogels, het vallen van bommen - de oorlog bleek verrassend traditioneel te zijn - ze hadden zo lang gewacht, de spanning en angst waren zenuwslopend geweest, niemand durfde zich te verroeren. Pas toen het vuur echt los barstte, waren ze vastberaden geworden, en vrij, en koelbloedig. Pas toen ze konden vechten, hadden ze het gevoel dat ze meetelden! Tenminste, Louis Stevens toch. Nu lag het merendeel van de huizen in zijn straat in puin, behalve het zijne. ‘We zijn gezegend,’ had zijn vrouw gezegd. Louis had beter geweten. Ook in deze oorlog werden minderheden geviseerd en het gezin Stevens behoorde tot zo’n minderheid. Het grote verschil met de oorlogen uit het verleden was dat de vijand deze keer niet de algehele vernietiging voor ogen had, maar de zo pijnlijk mogelijke verwonding.

‘Van welke hou je het meest,’ zei de soldaat opnieuw. ‘Nu zeggen.’

Louis zuchtte en keek naar zijn meisjes, jonge vrouwen nu. Liza leek het meest op hem, ze had de verbale kracht waarmee ze allebei hun onzekerheid demonstreerden, en ze had zijn ogen waardoor Louis meermaals had gedacht dat hij in haar kon zien hoe hij zelf als vrouw zou zijn geweest. Lotte daarentegen, was vrij in denken en handelen, zoals hij had wíllen zijn.

Heel even was er de gedachte dat hij voor de gek werd gehouden. Dat de militairen hem zo dadelijk met bulderende lach op de schouder zouden slaan en hij zou ontkomen zoals hij tot dan toe zijn hele leven had gedaan. En ook was er een idee, een klein beestje dat zich een weg door zijn hersenen vrat, een minuscule twinkeling als het tikken van de trouwring van zijn vrouw op het raam wanneer hij vertrok om boodschappen te doen en waarmee zij hem woordeloos aan iets kon doen denken dat hij niet mocht vergeten, en langzaam, maar zeker, kropen de woorden uit zijn mond: ‘Van Liza. Die rechtse. Van haar hou ik het meest.’

De soldaat die links van hem stond, stootte hem kort aan. Louis keek opzij, de soldaat knipoogde. Daarna opende hij het vuur en Lotte viel neer, als een pop.

En terwijl door het raam de gedempte schreeuw van zijn vrouw de straat in dreef en als een dikke wolk boven de ruïnes van de huurhuizen bleef hangen, keek Louis Stevens verbijsterd van Lottes lichaam op de grond naar de grijns van de soldaat naast hem en daarna recht in de ogen van Liza. Hij wilde iets zeggen, een gebaar maken dat alles zou verklaren en ongedaan maken maar alles in hem was tot stilstand gekomen en in een reflex die los van hem stond, gaf hij haar een knipoog, wellicht omdat hij wist dat zij door haar tranen heen had gezién dat hij loog, nog voor hij de beslissende woorden had uitgesproken.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog