Louis Stevens (10): het ijs

Louis Stevens is de man. Echt. Lees hier de delen van Ivo Victoria's feuilleton: 'De geboorte' (met toelichting), 'De vis', 'De jeugdliefde''De vrijheid', 'De geur', 'de voorspellingen', 'de verrijzenis', 'de oorlog', 'de nieuwe vijand' en nu het slot: Het ijs.

*

Voorzichtig daalt Louis Stevens de ladder af en zet voet op het donkere ijs van de havenkom. Langzaam begint hij te lopen. Restanten van boten steken uit het bevroren water als haaientanden. De wind snijdt, het ijs kreunt geruststellend onder zijn voeten. 

Die ochtend werd hij alleen in bed wakker. Beneden zat zijn vrouw in haar leesstoel, netjes rechtop, de ogen gesloten, de plooien in haar gezicht voorgoed bewegingloos. Bovenop het boek in haar schoot rustten haar handen, verrimpeld maar niet meer rood zoals ze altijd waren geweest, van jongs af aan gelooid door de striemende oostenwind die het kustdorp geselde waar zij was opgegroeid.

Ze was niet ziek, nooit geweest. In haar was al langer iets in tweeën gebroken; het was een wonder dat het nu pas uit elkaar viel. Hij zette koffie en vroeg zich af of hij iemand moest bellen. In zijn hoofd weerklonk het gegiechel van zijn schoonvader, vele tientallen jaren geleden. Hij dacht aan Eddy, de valkparkiet uit zijn jeugd, hoe die nerveus rond scharrelde in zijn kooitje. Maar wanneer Louis’ vader hem eruit liet, meestal op zondagmiddag, fladderde hij krachteloos door het huis of ging stilletjes ergens op een kast of tafel zitten alsof hij teleurgesteld was. Louis Stevens had altijd gehoopt zijn vrouw te overleven maar nu was het ook echt gebeurd. Dat was toch iets anders.

Louis Stevens schuifelt voorzichtig over het ijs. Wanneer hij straks onder de sierlijke rode brug door is gegleden die zijn schiereiland met de volgende landtong verbindt, zal hij linksaf kunnen draaien, in de richting van de sluizen en het achterliggende meer.

Toen ze elkaar pas kenden, had zijn vrouw hem meegenomen naar haar geboortedorp. Een urenlange autorit op een waterkoude herfstdag. Na een wandeling langs de huizen en straten van haar jeugd, wilden ze zich opwarmen in de plaatselijke kroeg en daar was grote commotie ontstaan onder de oudere klanten die heel even meenden dat kwade geesten zijn vrouws oma tot leven hadden gewekt. Later had ze hem een foto getoond en inderdaad, de gelijkenis was griezelig. Haar oma had de reputatie hard en onverzoenlijk te zijn geweest terwijl Louis in de identieke gelaatstrekken van zijn vrouw altijd liefde en onschuld had gelezen, het totale gebrek aan kwaad in de zin dat hen in evenwicht had gehouden; haar goedheid was even onverzettelijk als haar grootmoeders wrok moest zijn geweest.

Boven hem de brug, links van hem de kop van het schiereiland. Hij kan de zwemsteiger zien. De wind draait en keert, duwt hem nu bruusk in de rug. In de verte lonken de sluizen, het open water kabbelt vlakbij. Louis Stevens stopt. Zijn eiland. Zijn subtropische eiland. Hier zwommen zijn lievelingen, hier sprongen ze gillend van de brug af. Zomers zo lang dat sommige ervan eeuwig voort zullen duren. Hij stampt met zijn rechtervoet op het ijs. Een dof, ritmisch dreunen alsof hij het zingen van een droevig lied begeleidt. Het ijs kraakt, luid en verlossend. Een schot van enkele meters breed en lang komt in beweging. Hij drijft. Precies zoals hij had gewild. Louis Stevens neemt de panden van zijn jas en spreidt de armen, de wind stuwt hem voort, het eiland glijdt langs hem heen, de oever wordt kleiner, de steiger lost op; vervagende contouren van wat een leven is geweest. Dadelijk zal hij zich tussen het vrachtverkeer mengen, en de enkele pleziervaart boot die dit weer trotseert. Ze zullen raar staan kijken, ja, er zal over hem gesproken worden maar niet zoals voorheen. En Louis Stevens lacht en zeilt, en hij besluit dat het goed is, dat hij dit zal blijven doen tot het weer zomer wordt en alles waarnaar hij verlangd heeft voorgoed zal zijn gesmolten.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog