, 22 Februari 2016

Antwoord b.

Klein hoofd

We verwelkomen Jente Posthuma (1974) voor een nieuwe reeks op Revisor.nl. Eerder won ze de A.L. Snijdersprijs en publiceerde tweemaal in Revisor; in het najaar verschijnt haar roman Mensen zonder uitstraling bij AtlasContact. Nu zal ze ons tien afleveringen lang meenemen in 'Klein hoofd'.

*

Wie naar het gekkenhuis wil moet eerst het ziekenhuis door en dan een glazen loopbrug over. Tegen de ramen van de loopbrug sloegen vogels te pletter, daarom zaten er waarschuwingsstickers op. Een magere vrouw in een joggingpak haalde me in.

Op alle balies en muren van het gekkenhuis zat een laagje houtfineer en in mijn nieuwe wollen jas voelde het alsof ik een hotel in een skioord binnenliep. Bij de angstbalie checkte ik in. Niet veel later werd ik opgehaald door een man in een witte jas. Hij was onderzoekspsycholoog-in-opleiding, zei hij. Ik zei dat ik een patiënt-in-verwachting was. Hij keek naar mijn dikke buik en lachte nerveus. Zwijgend liepen we door een lange gang. Ik had moeite hem bij te houden. Hij liep op sneakers, van die lelijke gladde van leer. De schoen, noemde Bas dit soort nette sportschoenen. Ik dacht aan Bas en hoe hij ’s avonds naast me op de bank zo geluidloos mogelijk op een koekje probeerde te kauwen.
‘De behandeling is nog in de onderzoeksfase,’ zei de onderzoekspsycholoog-in-opleiding toen we in zijn kantoor zaten. ‘Maar eerst moeten we bepalen of je ervoor in aanmerking komt.’ Hij legde me een lijst met meerkeuzevragen voor. ‘Vraag één,’ zei hij. ‘Hoe vaak per dag heb je last van moeilijke geluiden?’
‘Antwoord b.,’ zei ik.
De onderzoekspsycholoog knikte. ‘Vraag twee,’ zei hij.

Jaren geleden, in mijn grijze periode, nam ik telefonische enquêtes af om wat bij te verdienen. Elke dag werkte ik thuis met dichtgesnoerde keel aan mijn afstudeerscriptie. ’s Avonds fietste ik naar een kantoor op een bedrijventerrein en zat daar in een hokje, tussen honderden andere mensen in hokjes. We deden voornamelijk klanttevredenheidsonderzoeken. Bent u zeer tevreden, tevreden, gematigd tevreden, gematigd ontevreden, ontevreden of zeer ontevreden? Ik kon snel praten zonder over mijn woorden te struikelen. In onze hokjes mochten we niet eten, maar sommige collega’s deden dat toch.

‘Welke vijf geluiden vind je het moeilijkst?’ vroeg de onderzoekspsycholoog nu. ‘Smakgeluiden,’ zei ik. ‘Dan slikgeluiden, neus ophalen, nagelbijten en keel schrapen.’ Ze stonden allemaal op zijn lijstje, hij vinkte ze aan.
Toen de vragenlijst was ingevuld mocht ik in de gang op de psychiater wachten. Ik schrok toen hij zijn kantoor uit kwam. Hij leek op een filmster.
‘Ik ben John,’ zei hij. De ingevulde vragenlijst lag op zijn bureau. ‘Slaap je goed?’ Zijn ogen waren erg blauw.
‘Niet zo goed, maar dat komt door mijn zwangerschap. Ik heb onrustige benen.’ Gauw schoof ik mijn voeten onder mijn stoel. Mijn enkels waren dik van het vocht.
‘En daarvoor?’ vroeg hij.
‘Toen sliep ik ook wel slecht, maar dat was omdat ik te veel alleen was en later, toen ik niet meer alleen was, omdat mijn man in een ander tempo ademhaalt dan ik.’ Hij schreef iets in de kantlijn van het vragenformulier. We praatten nog even over de geluiden die ik moeilijk vond en waar ik aan dacht als ik niet kon slapen. Toen zei John: ‘Ik vind dat je overmatig piekert.’
‘Echt?’ Ik voelde mijn hoofd warm worden.
‘Daarom denk ik dat je wel in aanmerking komt voor de behandeling.’
‘O ok,’ zei ik. ‘Dan is het goed.’

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog