Je moet een pantser hebben

Klein hoofd III

Ik kijk vaak weg als ik met mensen praat. Als ik zeg dat ik een tijdlang veel wodka dronk of dat ik het in de supermarkt lastig vind om keuzes te maken of dat Bas van eieren laten schrikken weinig kaas heeft gegeten, dan worden mijn ogen vochtig en buig ik snel mijn hoofd. Je hebt geen pantser, zei mijn moeder altijd. Je moet een pantser hebben.

Bas zei dat hij niemand kende die zo van gekookte eieren hield als ik, maar dat het niet goed was om er zoveel te eten. Ik zei dat hij de eieren dan maar moest verstoppen, net als de zakken Haribo. Elke vrijdagavond haalde hij een zak Haribo Colorado tevoorschijn. Die verstopte hij op zolder, in de la van ons logeerbed. Toen ik een keer boven sliep en een extra deken nodig had, zag ik de zakken liggen. Ik opende er een, haalde alle gekleurde ballen en Engelse drop eruit en stak ze achter elkaar in mijn mond. De vleermuisdropjes liet ik zitten, die waren voor Bas.

Als het tempo van onze ademhaling te veel uiteenloopt slaap ik boven, zei ik tegen de therapeute. We zaten aan een grote tafel in een kleine kamer van het gekkenhuis: Brian, Kees, Jona, Marleen en ik. De therapeute stond naast een whiteboard en ademde hard door haar neus. Ze had iedereen gevraagd om iets over zichzelf te vertellen. Alleen kan ik nu niet naar boven, zei ik, vanwege de borstvoeding. Ik vertelde dat Marius pas zes weken oud was, dat ik niets liever deed dan naar zijn gepruttel te luisteren, maar dat ik bang was dat dit zou veranderen als hij ouder werd. Toen boog ik mijn hoofd en raakte ik even verblind door het zonlicht op het gladde witte tafelblad.

Jona zei dat ze agressief werd van smakgeluiden, snuivende neuzen, klikkende pennen, het geklak van hakken op een harde vloer, ritselende zakjes en mannen die hard ademden. Daarom zat ze veel thuis met haar poes. 
Brians vriendin maakte knetterende geluiden als ze at. Ze hadden al een tijdje geen seks meer. Hij keek opzij naar mij. Wat kun jij ongelooflijk stil zitten, zei hij.
Marleen vond het als kind al vreemd dat mensen bij elkaar in bed gaan liggen als ze een relatie krijgen. Dat is het dan. De rest van je leven lig je bij elkaar in bed.
Ja, zei Kees. Ik snap niet dat mensen het gezellig vinden om samen te eten. Ik vind dat net zoiets als samen naar de wc gaan, alleen stop je er iets in. De ex-vrouw van Kees had een klapkaak. Haar kaak maakte een klikgeluid als ze haar mond opendeed. Een van zijn dochters had sinds kort hetzelfde.
De rest vertel ik nog wel, zei hij. 
Super, zei de therapeute.

Thuis lag Marius in zijn wieg te huilen.
Ik denk dat hij honger heeft, zei Bas. De wieg hing boven het voeteneinde van ons bed. Als hij ’s nachts moeilijk sliep tilden we om de beurt een voet op en gaven hem een zetje. Daar werd hij rustig van. Ik haalde Marius eruit en ging met hem op de bank zitten. Het was warm in de kamer, ik had mijn jas nog aan. Onder de tafel lagen stofnesten en broodkruimels. Bas vroeg of ik iets wilde eten en ik schudde mijn hoofd. Achter een pilaar op het metrostation had ik een appelflap gegeten. 

*

We verwelkomen Jente Posthuma (1974) voor een nieuwe reeks op Revisor.nl. Eerder won ze de A.L. Snijdersprijs en publiceerde tweemaal in Revisor; in het najaar verschijnt haar roman Mensen zonder uitstraling bij AtlasContact. Nu zal ze ons tien afleveringen lang meenemen in 'Klein hoofd'. Lees ook deel 1 en deel 2.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archief

Omhoog