Een schrijver in de familie

Klein hoofd deel 6

Van alle moeilijke geluiden waren de onnodige geluiden het moeilijkst. Met open mond eten was niet nodig. Grote happen nemen en haastig kauwen ook niet, of zachtjes zuchten nadat je iets had doorgeslikt. Mijn vader nam enorme happen, duwde zijn eten in een wangzak en begon dan te praten. Als ik daar vroeger opmerkingen over maakte, zei hij dat hij zich bij zijn vrouw en kinderen niet netjes hoefde te gedragen. Juist wel, vond ik. Het was niet logisch om je van je smerigste kant te laten zien bij de mensen van wie je het meest hield.

Gisteravond trad ik met een paar schrijvers op in de Kleine Komedie. Een van de schrijvers had een telefoongesprek met zijn moeder geschreven en voerde dat op met een actrice. Wat een noodlot, riep de actriceeen schrijver in de familie. Zo’n parasiet. Zo’n oplichter. Wat een kruis. En al die mensen denken maar dat het is zoals jullie het opschrijven.  

Ik droeg een verhaal voor over een moeder die bang was voor de wereld maar deed alsof het niet zo was.  

Na afloop, in de foyer, glimlachte mijn moeder dapper toen ze me zag. Het was mooi, zei ze, en ik vond het goed wat die actrice zei, dat het allemaal niet is gebeurd zoals jullie het opschrijven. Later hoorde ik haar dat nog een paar keer zeggen, tegen mijn oom en tante, tegen mijn vriendinnen, tegen mijn oude buurvrouw. Ik glimlachte naar iedereen, net als mijn moeder, en zei dankjewel en hoe gaat het met jou en vergat naar het antwoord te luisteren.  

Vandaag was een dag als alle andere. Ik vroeg Bas te smakken in de microfoon van mijn telefoon. Met behulp van een computerprogramma vormde ik dat geluid om tot iets waar ik rustig van werd, een kabbelend beekje. Die opname nam ik mee naar het gekkenhuis. 

Mooi, zei de therapeute toen ik het liet horen. Kees had ook voor kabbelend water gekozen. Hij was met zijn telefoon naar een beekje in het bos achter zijn huis gelopen om het op te nemen.  

Maar op de achtergrond hoor je het geraas van de snelweg, zei hij, en dat vind ik verschrikkelijk irritant. 

Ik vertelde dat ik tijdens het eten steeds beter tegen moeilijke geluiden kon, alleen maakte Bas soms ook smakgeluiden als hij niet at. Ze klonken altijd hetzelfde. Ik deed hem wel eens na om erachter te komen wat hij precies deed, maar het was moeilijk om te beoordelen of het geluid nodig was of niet.  

De therapeute legde ons het nieuwe huiswerk uit: een filmpje waarin we onze moeilijke geluiden koppelden aan positieve beelden. De voorbeeldfilm die ze liet zien bestond uit een reeks vakantiefoto’s van steeds hetzelfde meisje, hangend aan een parachute, gearmd met Mickey Mouse in Disneyland en in bikini op het strand. Bij de beelden klonk het ritmische gekraak van iemand die chips eet.  

’s Avonds aten we lasagneBas stond op van tafel om een muziekje op te zetten. 

O, je bent water aan het drinken, zei hij toen hij terugkwamIk dacht dat ik de regen hoorde.  

Na het eten kregen we ruzie. Hij schreeuwde. Ik gooide iets naar zijn hoofd. Hij schreeuwde weer. Met twee handen kneep ik zijn mond dicht. Hij duwde me weg. Ik huilde en voelde hoe mijn gezicht lelijk werd. Snel hield ik mijn hand ervoor. 

*

We verwelkomen Jente Posthuma (1974) voor een nieuwe reeks op Revisor.nl. Eerder won ze de A.L. Snijdersprijs en publiceerde tweemaal in Revisor; in het najaar verschijnt haar romanMensen zonder uitstraling bij AtlasContact. Nu zal ze ons tien afleveringen lang meenemen in 'Klein hoofd'. Lees ook deel 1deel 2 , deel 3deel 4 en deel 5.

Foto: Bas Uterwijk 

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog