Boos hoofd

Klein hoofd deel 9

Bas vroeg wanneer ik weer naar het gekkenhuis moest. We zaten met onze laptops op schoot op de bank.
Morgenmiddag voor het laatst, zei ik, dus dan zorg jij voor Marius. Dat wist je nog wel, toch?
Hij wist het nog wel maar was het even vergeten.
Buiten klonk een scooteralarm, het signaal voor Bas om zijn hoofd uit het raam te steken. Op dat boze hoofd werd ik vijf jaar geleden verliefd. Ik zag hem in zwart-wit, op een Facebook-foto. Een ongeschoren gezicht met een donkere blik. We hadden één gemeenschappelijke vriendin.
Wie is Bas? vroeg ik die vriendin toen ik haar tegenkwam.
Wat toevallig, zei ze. Ik zei gisteren nog tegen iemand dat jullie goed bij elkaar zouden passen.
Dit is een teken, dacht ik. Dit moet een teken zijn.
Ik heb dat nooit gezegd, zei die vriendin later.

Bas was weer naast me op de bank komen zitten. Hij stak een tandenstoker in zijn mond. Het waren tandenstokers die naar theeboomolie smaakten, hij bestelde ze online, honderd doosjes tegelijk. Ik concentreerde me op de straatgeluiden, een techniek die ik in het gekkenhuis had geleerd. Het scooteralarm klonk opnieuw. Bas liep weer naar het raam. Als je kwaad wordt moet je proberen je op andere geluiden te concentreren, zei ik.

Kees en Marleen waren niet naar de laatste bijeenkomst in het gekkenhuis gekomen. Jona en Brian wel. De therapeute wilde weten hoe we de vorige sessie hadden ervaren. Kees en Marleen hadden het er moeilijk mee, zei ze. Jona zei dat ze Kees en Marleen wel begreep. Ze zei: Ik weet wel dat we hier vooral technieken leren om beter tegen moeilijke geluiden te kunnen, maar ik vind het lastig dat er niet op mijn problemen wordt ingegaan.
Je moet dit meer zien als een cursus, zei de therapeute. Je achtergrond is daar geen onderdeel van. Maar we willen er best wat meer aandacht aan besteden.
Daarna mochten we ons verhaal weer doen. Jona had vorig weekend een spirituele drug gebruikt waarvan ze moest kotsen maar ook allemaal inzichten kreeg.
Mooi, zei de therapeute. Wil je hier nog verder op doorgaan?
Brian had het familiediner waar hij erg tegenop zag verrassend goed doorstaan, maar dat kwam ook doordat hij bewust niet naast zijn zus was gaan zitten, die dezelfde knetterende geluiden maakte als zijn vriendin.
Het helpt niet om moeilijke geluiden uit de weg te gaan, zei de therapeute. Eigenlijk speel je dan vals. Over spelletjes gesproken, zei ze toen. Ze stond op en vroeg ons ook op te staan. Ze droeg rode laarsjes. Uit een plastic tas haalde ze een lang koord tevoorschijn. We moesten het koord vasthouden en dan van plaats veranderen zodat het koord in de knoop raakte. Daarna moest een van ons de anderen aanwijzingen geven waarmee het koord kon worden ontward. De therapeute vroeg of ik die persoon wilde zijn. Na een paar aanwijzingen gaf ik het op. Ik kan dit niet, zei ik en ik dacht aan wat mijn rijinstructeur altijd zei, dat ik niet kan kijken. Met tegenzin nam Brian het van me over en binnen een paar seconden waren we ontward. Na afloop zei Brian dat hij het eigenlijk niet had willen doen. Hij was goed in dit soort spelletjes. Bij een andere groepstherapie werd hem dat kwalijk genomen.
Wat een rare groepstherapie was dat dan, zei de therapeute.
Op weg naar huis dacht ik aan Marius, aan hoe kwaad hij soms keek, aan de verwijten die hij me later zou maken. En ik dacht aan Bas met zijn laptop naast me op de bank. Hij ging vaak naar een website waar mensen grappige plaatjes op zetten. Om die plaatjes te kunnen zien moest je langs minder grappige plaatjes scrollen: foto’s van lijken of van kale mannen die hun hoofd in een vagina staken. Dat was een Japans pornogenre. Bas was er geen liefhebber van, maar hij moest erlangs om bij de grappige plaatjes te komen. Als het een erg grappig plaatje was, kreeg hij de slappe lach. Dan keek ik naar hem tot het over was. Soms keek ik ook even naar het plaatje, maar ik vond het leuker om naar hem te kijken.

*

We bedanken Jente Posthuma (1974) voor een nieuwe reeks op Revisor.nl. Eerder won ze de A.L. Snijdersprijs en publiceerde tweemaal in Revisor; in het najaar verschijnt haar roman Mensen zonder uitstraling bij AtlasContact. Nu nam ze ons afleveringen lang mee in 'Klein hoofd'. Lees ook deel 1deel 2 , deel 3deel 4, deel 5, deel 6, deel 7 en deel 8.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog