, 30 Juni 2016

IAD - JFK - OSL - AMS

500 à 1000

De jongen is moeilijk te verstaan. Hij eet onhandig van een chocoladereep en praat tegen de man naast hem – dat hij uit New Jersey komt, dit zijn eerste keer op de luchthaven van Oslo is en dat hij zo naar London vliegt: hij doet daar mee aan een internationaal atletiekkampioenschap.

Hij moet lachen als de vrouw naast hem met een vochtig doekje zijn mond en vingers schoonmaakt. Iedere keer als de jongen tegen de man praat, glimlacht de vrouw voorzichtig. Misschien om zich uit beleefdheid te verontschuldigen, of juist omdat ze trots is: kijk hem ondanks alles vrolijk zijn, hoe hij niet zoals iedereen hier op de luchthaven vermoeid, gehaast en gesloten is. De vrouw is niet oud, maar ziet er wel oud uit. Een bleke huid met bloeddoorlopen ogen.

Op een toilet was ik mijn gezicht en drink ik water.  Ik ben misselijk van de hamburger die ik heb gegeten – te veel gedronken aan boord van de lange vlucht vanuit Amerika, een jetlag, geen slaap: vet eten helpt maar even, daarna wordt alles erger. Het water uit de kraan smaakt als het bronwater dat je in Nederland alleen in flessen kunt kopen, maar de temperatuur is warm, waarschijnlijk zodat iedereen nieuwe, gekoelde flesjes koopt. Amerikaans water smaakt naar schoonmaakmiddel, naar zwembad.

In een wc-hokje kijk ik op mijn mobiel. Mijn zus die vraagt wat mijn vluchtnummer naar Amsterdam is en een bericht van een vriend die mij probeert op te vrolijken. Geen bericht van haar. Dat hadden we toen ik vertrok afgesproken omdat het beter is. Ik typ een bericht met de vraag hoe het gaat en dat ik haar nu al mis, lees het bericht terug en verwijder het weer.

Bij de gate zijn alle stoelen nu bezet. Mijn vlucht vertrekt pas over zes uur: eerst nog vluchten naar Londen, Moskou en Milaan. De jongen is in slaap gevallen en ligt met zijn hoofd op de schoot van de vrouw. Ik kijk hoe ze uit zijn boek leest en ondertussen zachtjes met haar handen door zijn haren beweegt. De glimlach op het gezicht van de jongen, zijn borstkas die rustig op en neer gaat. Ik denk aan eergisteren – dat we samen een vliegticket voor mij zochten alsof we op vakantie gingen. Het enige betaalbare ticket had een lange tussenstop op Oslo, de stad waar we meerdere keren samen een weekend naartoe gingen – maakten grapjes of die bekende plek mijn terugreis naar huis makkelijker of moeilijker zou maken. Daarna spraken we af er de volgende ochtend geen moeilijk afscheid van te maken: samen naar beneden als de taxi voor de deur stond, geen tijd voor getreuzel, geen tranen.

Ze moest die avond nog een paar uur werken op de universiteit. Ik wilde mijn koffer inpakken, een hotel boeken bij de luchthaven en vertrekken. Al mijn sporen wissen en onaangekondigd verdwijnen; dat ze terug zou moeten komen in een lege kamer.

Toen ze thuiskwam keken we voor het slapen nog een serie en sliepen we de laatste keer in hetzelfde bed. Spraken elkaar opeens aan met onze voornamen.

Bij de balie van de gate roept een vrouw om dat het instappen naar Londen gaat beginnen en dat mindervaliden en ouderen zich alvast vooraan mogen melden. Ik reken uit hoeveel geld ik in vierentwintig uur zou kunnen verzamelen en of dat genoeg is om te verdwijnen –  waar ik dat überhaupt zou doen. Spaargeld, rood staan, creditcards en lenen: ik kom niet verder dan twintigduizend euro en een eiland aan de kust van Vietnam waar ik vijf jaar geleden met haar op vakantie was. Hoe lang zou het na mijn plotselinge vertrek duren voordat ik gevonden word – hoeveel jaren moeten er verstrijken voordat men de zoektocht staakt, opgeeft en begint met vergeten?

De jongen en de vrouw lopen hand in hand richting de balie. Ik denk aan de avond dat ik voor de eerste keer bij haar bleef slapen in Amsterdam, dan het moment dat we na een omhelzing afscheid namen en ze de deur sloot van haar Amerikaanse appartement. De vrouw overhandigt twee paspoorten, krijgt ze terug en loopt dan met de jongen de passagiersbrug in. Ik probeer ze te volgen, dring me door de menigte heen en bots tegen koffers en benen. Maar dan zijn ze zonder dat ik het doorheb plotseling verdwenen.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog