This Is Your Automatic Pilot Singing

Satellietverhaal

Voor Revisor 12 (koop dat nummer! Neem een abonnement!) schreef Emily Kocken het verhaal 'Stewart. Over de smaak van plastic en Proustiaans luchtverkeer', over een benauwende confrontatie met vliegtuigvoedsel en een vaderlijke buurman. Op ons verzoek schreef Kocken notities voor het verhaal, een satellietverhaal, 'This Is Your Automatic Pilot Singing'.

*

De motoren draaiden al een tijdje. Het vliegtuig kon ieder moment opstijgen.
Vanuit de cockpit klonk de stem van de gezagvoerder, een boodschap die Elena kon dromen. Optimistisch en langdradig. Ze was een frequent flyer, jong, maar ervaren.

Ineens zei hij dingen die je zo in een scheurkalender konden. Hij had het over de kunst van het opstijgen. Hobbels op de weg die je niet moest vermijden. (Hij kon er vaak niet omheen rijden eenmaal op snelheid tijdens het opstijgen.) Obstakels testen de weerbaarheid van de mens op onhandige momenten, niet wanneer het goed uitkwam. Een overwonnen probleem was de oplossing voor een nieuw dilemma. De wispelturigheid van de elementen... viel niet te temmen... De visie van meteorologen... Zijn praatje eindigde wat saai. Het team stond 'twenty-four seven' klaar voor de luchttoerist. Hun leven draaide om 'efficiency'. Gelukkig kwam hij met een nuchtere verklaring voor hun oponthoud: onverwachte drukte in het luchtruim, storm op komst, lange wachtrij aan de grond.
'Dames en heren! Jongens en meisjes! We kunnen elk moment vertrekken. Namens de crew wens ik u alvast een goede reis.'
Hij sprak onberispelijk Engels. De uitspraak was wat overdreven. Als een machine.
'This is your captain speaking. We are waiting for permission from the tower. We can leave any moment now.'

Onmiddellijk greep Elena naar haar veiligheidsgordel. Haar handen schoven de gespen in elkaar met een droge klik. Ze kon dit met de ogen dicht. Prettig om te vertrouwen in de mens. Als 'a' dan 'b'. Deductie. Filosofieles. Als 'b' dan 'c'. Wist ze zeker dat de riem gesloten was omdat ze hoorde dat de gespen in elkaar klikten? Maken braaf klaar zittende passagiers het makkelijker of juist moeilijk voor een piloot? Dwong het een het ander af?

Een tijdlang gebeurde er weinig. Het toestel kwam niet in beweging. De gezagvoerder deed verder geen mededelingen. Om haar heen begonnen mensen met elkaar te praten. Het geluid van de motoren nam in volume af en gonsden door op lage toon. Het maakte Elena misselijk. Nee, ze ging nu niet overgeven. Dat bewaarde ze voor later, als ze eenmaal in de lucht waren.
Waar was het personeel? De stewards en de stewardessen die hen vriendelijk aan boord welkom hadden geheten, waren verdwenen. Passagiers leken zich in hun lot te berusten, headsets troostend op de hoofden, een paar rijen verder maakte iemand ritselend een zakje open. Zachtjes zongen de motoren. Het vliegtuig bleef roerloos staan. Elena haalde haar reisdeken uit de plastic verpakking en sloeg hem om. Stel dat ze niet zouden vertrekken, wat dan? Misschien was het een teken, wilden de donder en de bliksem haar vertellen dat ze weer naar huis mocht gaan. Een andere keer op visite na een luchtreis over zee. Haar moeder miste haar. En als ze later ging, werd dat gemis alleen maar groter. Beter, toch?

Ze keek uit het raampje. Werkelijkheid was voornamelijk het product van de menselijke beleving, leerde ze op school. Was het haar schuld dat ze wachtten? Dat zij persoonlijk last had van het wachten, merkte binnenkort iedereen. Haar darmen begonnen op te spelen. Ze dacht aan vader. Hij had haar opvallend vrolijk naar het vliegveld gereden. Was hij blij dat ze een tijdje wegging? Laat je hersens kraken bij je moeder, had hij gezegd. Niet lui worden in de bovenkamer. Denken vraagt om training. Dag in, dag uit, week in, week... Ja, vader.
'Blijf uit de klauwen van huishoudelijke monsters.'
Hij bedoelde de stofzuiger, de krankzinnig grote wasmachine. De blender, formaat XL, om voor moeder smoothies te maken in plaats van milkshakes. De elektrische grasmaaier. Soms maaide ze het gazon. Dat duurde een dag door het hoge gras.

Een meter of dertig van het vliegtuig vandaan, liep een groepje mannen. Jog tempo. Ze droegen overalls in een lieve tint. Baby blauw, zou vader zeggen, een pietlut met taal. De kleur vormde een grappig contrast met de stoere outfit. Wat was de functie van de mannen? Wat kwamen ze doen? De bagage was ingeladen, dat had Elena zelf gezien. Ze telde. Zeven mannen, acht. Een detail zoals een nummer op een borstzak of een beroepsomschrijving ontbrak. Ze hadden niets bij zich. Geen riem om hun middel of op het bovenlijf een tuig waar je een wapen aan kon hangen.
Rondom haar klonk geklik van veiligheidsgordel gespen. De medepassagiers hadden hun vertrouwen niet verloren. Een steward kwam het gangpad ingelopen en begon de bagageruimte boven de hoofden van de mensen te controleren. Hij opende vak na vak en sloot deze telkens na het kijken met een klap. De mannen buiten kwamen geleidelijk dichtbij, ze liepen nu in een rustiger tempo en keurig op een rij.
Het dichtklappen van de vakjes door de steward klonk als pistoolschoten.

Buiten Elena's blikveld liepen de mannen onder een vleugels door. Onder leiding van een ex-piloot was maanden terug een plan gesmeed en nu voerden ze het uit. Ze kwamen overal vandaan, een selectie van wereldburgers. Het was zo ver. De openingsreeks was geslaagd, stap twee en drie zouden snel achter elkaar volgen: de crew in het toestel overmeesteren. Daarna de groep opsplitsen, twee man naar de cabine, de rest begon aan de officiële gijzeling. Klein probleem. Het vliegtuig was niet opgestegen. Luchtgijzelingen leverden meer op, wisten de mannen. Kans van slagen was groter. Hun aanvoerder maakte grappen over een branche die minder crimineel was en meer toekomstperspectief bood: luchtpolitie. Jawel. Maar op de grond kon je snel slachtoffers maken. Gewoon omdat je weinig tijd had. Door omstandigheden gedwongen.

Muziek ontsnapte in flarden aan de speakers. Het duurde even voordat Elena wist waar ze naar luisterde. Ruis. De steward liep onder het mompelen van onverstaanbare verwensingen naar de achterkant van het gangpad.
Ze hoorde een countryachtige melodie, vaag getokkel van akoestische gitaren, een onduidelijk ritme op de drums, een hoge vrouwenstem.
'Attentie, dames en heren, mag ik even uw aandacht...'
De piloot was dit keer kort en bondig. Er was een speciaal liedje aangevraagd door een bijzondere passagier. Hij wilde niet zeggen door wie, want een verrassing bederven dat deed je niet op een kostbaar moment als deze. Hij klonk ernstig in tegenstelling tot zijn opgewekte toon van zo-even. Over de muziek was een hoop te melden, zei de piloot. In principe hadden ze alle tijd. Ja, ze hadden nog wel even.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog