20 September 2019

De redactie sprak deze week bemoedigende woorden bij een boekpresentatie, las de lijvige tweede van Buwalda en pakte er een oorlogsboek bij dat soms op een Hollywoordfilm lijkt.

*

Thomas Heerma van Voss: Ivo Victoria, Alles is oké

Afgelopen dinsdag presenteerde Ivo Victoria zijn nieuwe boek Alles is oké. Ik mocht dat boek alvast lezen, een voorrecht want de boeken van Victoria zijn altijd de moeite waard. Min of meer per toeval las ik ze allemaal. Of, nou ja, toeval, ik bedoel eigenlijk: omvangrijke oeuvres of reeksen van iemands boektitels kunnen soms afschrikken, het werk van, zeg, Vestdijk trekt mij bij voorbaat al minder aan omdat het zo veel is, omdat ik denk: daar krijg ik niet direct vat op, daar zitten anderen meer in – als Ivo al vijf boeken had geschreven toen ik begon met lezen, had ik ze vermoedelijk niet allemaal ingehaald, maar nu groei ik als lezer min of meer mee met zijn werk, ik lees elk nieuw boek belangstellend, ook omdat hij steeds iets anders probeert. En daar veelal in slaagt. Ook bij zijn nieuwe Alles is oké. Goed. Waarom mocht ik dit boek alvast lezen? Omdat Ivo me vroeg daar iets over te zeggen. Hieronder de toespraak.

Abonneer je op De Revisor

3 nummers, een special en een login

18 September 2019

Uit eten met de familie

500 à 1.000 woorden

Vandaag een deel van een verhaal van Oscar Spaans dat HIER verder te lezen is.

*

‘Geloof mij nou,’ zegt oom Ton, die schuin tegenover mij aan tafel zit, ‘met die jongens hoef je echt geen medelijden te hebben. Het is een super-lucratieve business.’ Ik heb geen idee waar hij het over heeft, het gesprek is langs me heen gegaan omdat ik naar de andere gasten in het restaurant heb zitten kijken. Ik vraag me alleen maar af waarom hij zijn mededelingen zo vaak begint met een aanmoediging om hem te geloven.
Verder aan tafel zitten mijn oma, mijn tante, een paar nichtjes, nog een oom van wie ik niet zeker weet of het echt een oom is, en ik wacht tot iemand iets gaat zeggen, wat dan ook. Maar niemand schijnt er nog iets aan toe te willen voegen.

Koop De Revisor los!

Bestel het nieuwste nummer bij de boekhandel

Lees onze nieuwsbrief

Het is gratis, en maandelijks

17 September 2019

Reproductie (II)

Feuilleton

Vanaf nu iedere maandag: nieuw verhalend proza van Jori Stam. Vandaag deel 2 van zijn feuilleton getiteld Reproductie.

Marleen startte de auto.
Wat doe je? vroeg Ruben.

Misschien moet ik er gewoon nog een keer overheen rijden.
Ben je gek geworden? Wie weet wat je dat beest dan aandoet. Bovendien is de bumper flink beschadigd, ik weet niet of we überhaupt terug naar Nederland kunnen rijden.
Wat stel je dan voor? We staan hier nu al een half uur. Hier heb ik geen zin in. Marleen zette de motor af en stapte uit. Hij hoorde haar Jezus Christus zeggen toen ze bij de bumper de hinde zag liggen.

13 September 2019

Irma Maria Achten, Herman Van Goethem: de redactie las een debuut met een dwingende verhaallijn en een oorspronkelijke vertelstem en overtuigende, aangrijpende non-fictie over Antwerpen in de oorlog.

*

Jan van Mersbergen: Irma Maria Achten, Augustus

Augustus, het debuut van Irma Maria Achten, begint overdonderend met een erg slim opgebouwde actiescène waarin David, een jongen van zestien, een charismatische mooie Chileense vrouw ontmoet die veel ouder is dan hij. Nou ja, ontmoeten, het is een ongeluk.

10 September 2019

Reproductie (I)

Feuilleton

Vanaf nu iedere maandag: nieuw verhalend proza van Jori Stam. Vandaag deel 1 van zijn feuilleton getiteld Reproductie.

De hinde leefde nog toen Ruben het dier inspecteerde. Ze lag een halve meter voor de bumper – in haar nek zat een opening waar rode bubbels uit op borrelden. Snelle ademhaling, half dichtgeslagen ogen alsof ze in een felle zon keek. Maar er was geen zon, het schemerde in de weilanden van Normandië.

Kijk maar niet, riep hij toen hij zag dat Marleen wilde uitstappen. Ik denk dat het beter is als je blijft zitten. 

Leeft-ie nog?
Het is een zij.
Hoe kun je dat zien?
Ze heeft geen gewei, antwoordde hij.
Hij knielde neer voor het dier en dacht na. Hoe hard zou Marleen gereden hebben – veertig, hooguit vijftig kilometer per uur? In het kortgewiekte graanveld stond een onbemande balenpers, dezelfde makelij waar twee van zijn ooms op reden, aan de horizon lag een dunne streep oranje licht. Hij had beter op moeten letten – Marleen had toen ze bij het restaurant wegreden nog gezegd hoe vermoeid ze was, het resultaat van lange dagen achter het stuur, kilometer na kilometer Frans landschap die hij naast haar aan zich voorbij zag glijden. Hij deed toen het gebeurde een spelletje op zijn mobiele telefoon – een wiskundige schuifpuzzel waarin blokjes met gelijke getallen (twee of vier) in elkaar geschoven moesten worden om een nieuw blokje met de som van de twee te laten verschijnen. Het doel was om 2048 te halen. Bij 512 hoorde hij een harde knal en werd hij tegen de gordel gedrukt. Gelukkig hadden ze behalve wat blauwe plekken allebei niets ernstigs opgelopen.

30 Augustus 2019

Jeroen Siebelink, Edward van de Vendel & Martijn van der Linden: de redactie las een roman over de keuze tussen familie en idealen en een aanstekelijke bundel jeugdgedichten.

*

Jan van Mersbergen: Jeroen Siebelink, Pels

In Pels beschrijft Jeroen Siebelink een nieuwbouwwijk: ‘Daken als te kort geknipte pony’s.’ Dat zijn beelden die meer vertellen dan enkel hoe het huis eruit ziet, het zegt ook iets over de blik van de verteller die op deze stille zaterdagochtend door het dorp fietst. Een huis beschrijven en iets vertellen over de hoofdpersoon, dat maakt van schrijven beeldende kunst.

23 Augustus 2019

Jane Gardam, Thijs Lijster, Rob van Essen en Ilja Leonard Pfeijffer: de redactie kwam Damien Hirst tegen in een essaybundel en twee (drie!) romans en las een klein verhaal met een groot personage.

*

Daan Stoffelsen: Damien Hirst bij Rob van Essen, Ilja Leonard Pfeijffer, Niña Weijers en Thijs Lijster

'Hirsts schedel is minder eendimensionaal dan dat. Want de waarde van het materiaal wordt hier uitgespeeld tegen de vorm, de schedel, die [...] een van de belangrijkste emblemen vormde uit de barok [...]. Het besef van het vluchtige aardse leven, de vanitas, werd een dankbaar onderwerp voor schilders van de barok.'

Behalve de vele bezwaren tegen het binge boekenlezen dat ik voor de Bookspot Literatuurprijsjury moet doen, zijn er ook voordelen te bedenken. Een verhaal kan orde scheppen in de chaos die de werkelijkheid is, een heleboel verhalen kunnen een universum aan relaties creëren. Boeken rijmen.

16 Augustus 2019

Vandaag vernamen we dat Tom van Deel (1945-2019) 12 augustus overleden is. Van Deel was redacteur van De Revisor vanaf het eerste begin tot 1981. Tot in de jaren negentig bleef hij voor ons tijdschrift schrijven, als dichter en essayist - alle stukken zijn terug te vinden op DBNL.org. Tot 2008 recenseerde hij literatuur in het dagblad Trouw. Ook gaf hij jarenlang college over moderne Nederlandse letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Zijn bundel Achter de waterval werd in 1987 bekroond met de Jan Campertprijs. In 2016 verscheen bij Querido zijn laatste bundel, Herfsttijloos.

16 Augustus 2019

Lidewij Martens, Koen Peeters: de redactie las een goed verzorgde politiethriller, en authentieke roman over een schrijver en een schilder in Oostende.

*

Jan van Mersbergen: Lidewij Martens, Steigereiland

‘Ben jij weleens nodig?’ vraagt de hoofdpersoon van Steigereiland aan een vervelende collega bij de politie. Soms kom je zinnetjes tegen in boeken die in één klap alle verhoudingen neerzetten. Dit is zo’n zinnetje. Lidewij Martens sluit er een passage mee af waarin hoofdpersoon Lin haar politiewerk even moest verlaten om bij haar woonbotengemeenschap de reddende engel te spelen, of zoals de het zelf noemt: wijkagent. Niet alle collega’s zijn daar blij mee, toch kent Lin de verhoudingen en weet ze wat belangrijk is, en soms botsen daardoor belangen. Die collega, een man, is misschien een prima politieman, in sociaal opzicht schort het er nog wel eens aan. Dat zit allemaal in die ene vraag. Weinig vertellen, veel zeggen. Dat maakt deze thriller sterk.

19 Juli 2019

David Van Reybrouck, Helen MacDonald: de redactie las persoonlijke lofredes aan oorspronkelijke, niet zelden onooglijke onderwerpen, en begon aan een nieuw roofvogelboek - en vraagt om tips.

*

Daan Stoffelsen: David Van Reybrouck, Odes

Tal van vragen roept dit boek op. Een heel basale: wat maakt een bundeling van elders gepubliceerde stukken een boek? Een over toon en inzet: is de positieve grondhouding waar De Correspondent (het oorspronkelijke podium voor deze stukken) een goede basis voor literatuur? Een over wat literatuur is: wanneer wordt een column of een kunstkritiek literair?

10 Juli 2019

We schreven het enkele weken geleden al: De Revisor is voortaan ook te beluisteren. 2018 in zes verhalen was al beschikbaar, nu is ook een groot deel van ons Periferienummer beschikbaar. Koop #22 nu bij ons of bij de boekhandel, of word abonnee. Of koop het audiobook, bij Luisterrijk ofLibris of luister via Storytel, of leen het bij de bibliotheek. Maar er zijn ook podcasts! Beluister Thomas Heerma van Voss' verhaal uit 2018, de drie eerste afleveringen van Het Personage, en Athenaeum vs. Revisor-interviews via Soundcloud.

05 Juli 2019

Jennifer Johnston, Wouter Godijn: de redactie las een geslaagde literaire poging om genreliteratuur te schrijven en deed een ontdekking: een roman met eenvoudig mooie beeldende zinnen die voldoende ruimte laten voor de lezer.

*

Daan Stoffelsen: Wouter Godijn, De kamer waar alle verhalen beginnen

In de laatste fase voor het inleveren van ons nazomernummer (1 september), waarin naast geweldige poëzie, een paar mooie verhalen en vier prachtige Personages ook een bescheiden Fantasy-special zit, in die fase had ik me geen betere gids kunnen hebben dan de nieuwe roman van Wouter Godijn. Dat komt: Godijn doet een serieuze maar vooral ook literaire poging om fantasy te schrijven. En een thriller. En science-fiction. Zijn hoofdpersoon is... wacht, ik begin met de eerste zin: 'De redacteur was zich aan het uitkleden.' Een onmogelijke zin.

28 Juni 2019

Drie boeken las de redactie deze week: de winnaar van de Bob den Uylprijs, de derde roman van Marijke Schermer en een voor de Europese Literatuurprijs genomineerde roman van Geir Gulliksen. Familie in Polen, een huwelijk in Noorwegen en verwrongen gezinsleven in Nederland.

*

Thomas Heerma van Voss: Geir Gulliksen, Het verhaal van een huwelijk

In bepaald opzicht lijkt het werk voor een literair tijdschrift op het werk voor een literaire jury: je leest véél verhalen en boeken die je anders zou negeren of zelfs niet eens van naam zou kennen, je moet je daar regelmatig toe zetten want het niveau is nogal wisselend, soms valt het gewoon tegen, maar soms duikt er juist een aangename verrassing op. Tot mijn hoogtepunten als Revisor-redacteur behoren de momenten dat ik tussen de ingezonden kopij – die om allerlei redenen meestal wordt afgewezen – ineens een onverwachts sterk verhaal of gedicht of essay opduikt, een eigen blik of toon waarvan je meteen voelt: hier moeten we iets mee doen, dit past bij het blad. Een vergelijkbare ervaring had ik toen ik voor de jury van Europese Literatuurprijs dit jaar de roman Het verhaal van een huwelijk las, geschreven door de mij onbekende Noorse schrijver (en vertaler) Geir Gulliksen. Momenteel herlees ik het boek en net als de vorige keer maakt het diepe indruk, het is ontroerend en schrijnend, het is intiem en nergens zwelgend, het is een openhartig zonder ook maar even larmoyant te worden.

26 Juni 2019

Heel groot bedankt

Bij verschijning van De Revisor #22. Periferie

Gisteren werd bij Singel Uitgeverijen het eerste nummer bij de nieuwe uitgeverij, in een nieuwe vormgeving, met het thema Periferie gepresenteerd: #22. Rob van Essen, Çağlar Köseoğlu en Jan van Mersbergen lazen voor, er was een audiofragment waarop Dafne Holtland Mathijs Deen voorlas, Josje Kraamer speechte, en Daan Stoffelsen had dit dankwoord. Koop #22 nu bij ons of bij de boekhandel, of word abonnee. Of koop het audiobook, bij Luisterrijk of Libris of luister via Storytel, of leen het bij de bibliotheek.

*

Ik weet niet meer wie, maar hij ergerde zich duidelijk. Geen boek meer zonder dankwoord, geen dankwoord of het moet over meerdere pagina's. En iedereen moet bedankt: de bloemist en de brouwerij, oma, de hond en de steenmarter. 
Ik deel die ergernis niet.

Omhoog