30 Oktober 2017

Vanaf nu iedere maandag: nieuw verhalend proza van Shira Keller. Vandaag deel 1 van haar feuilleton getiteld Paul.

*

1. Paul

Op de boot. Suezkanaal, geloof ik. 13 december 1934, 3:30.
Je leert als kind dat geluk en ongeluk tegenovergestelden zijn. Dat is niet waar. Geluk en ongeluk zijn net zo tegenovergesteld als appels en peren. Groeit allemaal prima in dezelfde tuin.
Ik had het allemaal gepland, dagen geleden al, aardig briefje geschreven en alles, je moet niet denken dat er geen gêne is, het is pijnlijk dit op te schrijven nu ik gewoon weer in mijn cabine zit.

27 Oktober 2017

Lieke Marsman, Arjen van Veelen, Marjolijn van Heemstra, Tom Lanoye. De redactie las een knappe, geëngageerde collageroman, een essayistisch monument voor een overleden vriend, columns over jong ouderschap - en een toneelstuk over het Europa van nu.

*

Jan van Mersbergen: Tzum over recensie-exemplaren

Niet voor deze rubriek, wel zinnig: Van Mersbergen over exemplaren, zeuren en zonen op zijn blog.

Thomas Heerma van Voss: Lieke Marsman, Het tegenovergestelde van een mens

Omdat ik morgen samen met Lieke Marsman te gast ben bij het Brainwash Festival, herlas ik Het tegenovergestelde van een mens. Een roman waarover de afgelopen maanden al veel is geschreven, vrijwel steeds op bewonderende toon. Ik heb aan die lof niet veel toe te voegen.

26 Oktober 2017

Angst en het werkelijke leven

Schrijfdagboek uit de rivier

Na acht romans schreef Jan van Mersbergen een thriller. Voor de Revisor hield hij bij hoe dat schrijven hem verging en laat hij de vorderingen van zijn tweede thriller zien in een nieuw schrijfdagboek.

Vandaag de tiende aflevering: redactie.

(Lees ook deel 1: 'Begin', deel 2: 'Frederik', deel 3: 'Roman vs thriller', deel 4:  'Er gebeurt niks.', deel 5: 'Het verhaal van de boom', deel 6: 'Moeder en vader', deel 7: 'Kippenvel', deel 8: 'Lunch en borrel'. en deel 9: 'Omslagvoorstellen'.

20 Oktober 2017

De redactie las twee boeken van vrouwen: de ons welbekende Sanneke van Hassel en de door verschillende collega's aangeraden Elizabeth Strout. En een recensie, ook van een vrouw.

*

Daan Stoffelsen: Sanneke van Hassel, Stille grond

Ik las Sanneke van Hassels Stille grond, een roman over de stad, over grenzen en overschrijden. Ze vertelt dat verhaal met twee personages, die dicht op elkaar leven, elkaar niet naderen, maar elk vanuit hun eigen standpunt een veilige, groene plek nastreven, een rustplek in de stad. Zij is net bevallen, komt amper uit huis en weg van hun baby, en woont in een nieuwbouwflat tegenover een braakliggend terrein - dat nu is ingenomen door een daklozenopvang. Hij doet al decennia sociaal werk, en coördineert nu activiteiten in die opvang, met de nadruk op de moestuin. Die opvang moet weg, het is onveilig, vindt zij, en ze voert er actie tegen. Hij ziet het als een goede oplossing voor mensen die nergens anders naartoe kunnen. En: het is wat hij kan.

19 Oktober 2017

Vandaag, op de tiende sterfdag van Jan Wolkers, verschijnt Het litteken van de dood, de 1.168 pagina's tellende biografie van Onno Blom over de beeldhouwer-schilder-schrijver. Jan van Mersbergen pakte zijn exemplaar van Turks fruit uit de kast, zijn favoriete Wolkers, en schreef een persoonlijk verhaal over afscheid nemen, en vooral over het leven.

13 Oktober 2017

Tommy Wieringa, Richard de Nooy, Lucas de Waard, Renée van Marissing, Maarten van der Graaff: de redactie las een immigratieroman in streekvermomming (advance praise), een messiasmozaïekroman, en knappe roman met onvergetelijke veegwagenbestuurders, een kleine, hyperbewuste roman, en een fraaie, tastende roman over religie.

*

Jan van Mersbergen: Tommy Wieringa, De heilige Rita

In De heilige Rita gaat Tommy Wieringa terug naar zijn Twente, compleet met het decor, de stokige karakters, de taal van de mensen daar aan de Duitse grens. Ik hou erg van proza waarin de taal van de mensen niet alleen realistisch is, maar ook beeldend en ook kort. Geen geklets. Wieringa vult zijn bladzijden – zoals altijd – met goedlopende zwierige zinnen, maar als zijn personages praten dan is het kort en duidelijk, en krijgt het accent een plaats. ‘Wat bi-j laat,' zei zijn vader toen hij binnenkwam. Dat moet je hardop lezen, want zo op papier lijkt het Hongaars. Toch is de klank volkomen duidelijk en vormt die klank mede ook het personage.

02 Oktober 2017

Sneeuwpop

500 à 1.000 woorden

Mensen denken vaak dat we met lichten naar elkaar seinen, in een morsetaal die alleen wij begrijpen. Het is eenvoudiger dan dat. Je rijdt langs elkaar, werpt een eerste blik bij elkaar in de auto, en als je allebei nieuwsgierig bent geworden maak je een ruime draai over de parkeerplaats, precies zoals wij deden. Want ook al reed hij in een Honda met roestplekken op de deur, ik zag dat hij was wat ik zocht.

Omhoog