Schrijfdagboek: Complete verwarring

april 2010

Momenteel werkt Jan van Mersbergen aan een roman die in november 2011 zal verschijnen. Voor De Revisor houdt hij een schrijfdagboek bij. Vanaf het eerste kleine idee is te volgen hoe dit zich langzaam ontwikkelt tot een roman en ook is te zien tegen welke dilemma’s de schrijver aanloopt. Vandaag: Complete verwarring.

Twee maanden na de Vastelaovend 2010: Het verhaal staat, mijn hoofdpersoon heeft een stem, de thema’s worden helder en worden met elkaar verbonden. Dat lijkt een mooi moment, het is een verschrikkelijk moment. In deze fase groeit het manuscript en in deze fase groeit ook de twijfel.

Mijn hoofdpersoon spreekt. Hij zit opgesloten in zijn hoofd. Hij benoemt wat hij ziet en hoort, erg zintuigelijk, en bij iedere zin die ik herlees denk ik dat ik toch weer naar de derde persoon moet overstappen. Ik denk: Hou je kop. Hij praat maar door.

Mijn hoofdpersoon heeft aan het begin van het verhaal veertig biertjes op. Is dat te verantwoorden?

Sluit mijn beleving van het feest aan bij de beleving van de mensen in het zuiden? Ik heb drie dagen Vastelaovend achter de rug en van die drie dagen herinner ik me nu slechts een paar momenten. De rest is vervlogen. Een week na het feest bezocht ik Venlo voor een radio-interview in Baer de Woers, een mooie grote kroeg vlakbij de markt. Van de onophoudelijke waanzinnige roes die tijdens Vastelaovend heerste was niets meer te merken. De straten waren geveegd. Op de markt stonden terrasstoeltjes. Het was ontnuchterend.

Herinneringen blijken opeens ook erg ver weg. Zelfs foto’s bieden weinig houvast. Tijdens het feest nemen professionele fotografen foto’s die je dan later in de fotozaak kunt kopen. Ik had een bonnetje van een fotograaf in mijn pekske gevonden en omdat ik toch in Venlo was doorzocht ik in de fotowinkel de bak met Vastelaovesfoto’s. Ik vond mezelf, in Boerenbruiloftspak met een biertje in de hand tegen een pui van een winkel. Van het moment herinnerde ik me niets. De fotograaf herinnerde ik me ook niet. Was ik wel daar geweest?

Komt het gezinsdrama helder naar voren? Ik ken het gezin inmiddels goed. Ik ken de moeder en de dochter en zoon, en ook de gehandicapte tweeling. Ik weet hoe ze praten en ik ken hun gebaren. De moeder ken ik al heel lang. Ik weet alleen niet meer waarom mijn hoofdpersoon voor dit gezin gekozen heeft. Dat is geen probleem, want die vraag kan in een roman juist de centrale vraag zijn, maar als de hoofdpersoon hiermee worstelt en op zoek gaat naar het antwoord moet de schrijver dat antwoord al weten. Ik moet weten wat mijn hoofdpersoon zoekt, wat hem drijft. Ik moet weten wat ik zelf zoek, wat mij drijft. Wat voor verhaal of setting ik ook kies, daar komt het altijd weer op neer.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog