31 Januari 2012

I.M. Doeschka Meijsing

Het is vreemd om een huilbui te hebben naast een wildvreemde. Mijn oom Vincent Walter stierf in 1999. Het was mijn lievelingsoom. Hij was acteur, speelde De kleine prins in zijn eentje. Telkens verzette hij twee stappen om een andere rol aan te nemen. Hij heeft een jaar of tien Ramses Shaffy ondersteund. Nog later dreef hij café Kerk, waar acteurs en schrijvers kwamen drinken. Doeschka Meijsing kwam er. Ze raakten bevriend.

Op het eind van zijn leven liep mijn oom Vincent met een stok. Als we hem tegen kwamen riepen we ‘Dag gekke oom stok’. Dan zwaaide hij met zijn stok en lachte. Hij woonde aan de 3de Weteringdwarsstraat, boven de kelder van de slager op de hoek. Op zijn voordeur stond op het naambordje Peentje Boetekee, pedicuriste. Op het eind van zijn leven gingen weinig mensen nog met hem om. Doeschka bleef hem trouw en ving hem op, net als Xandra Schutte.

Toen ze mij als kind vroegen wat ik later wilde worden, antwoorde ik: ik wil oom Vincent worden. Bij zijn begrafenis stond Doeschka Meijsing naast me. Ik kende haar niet. Wel haar boek Tijger, tijger, dat ik schitterend vond. Bij de receptie zei ze tegen me terwijl ze tegen een wijnglas tikte: ‘Oppassen hiermee.’ Ze zei het heel streng en bezwerend. En dat ik op hem leek, in tegenstelling tot de rest van de familie. Ik snapte meteen waarom hij haar mocht.

*

We zijn erg geschrokken van het bericht van het overlijden van Doeschka Meijsing, afgelopen maandagavond. Meijsing (1947-2012) schreef in de beginjaren van De Revisor regelmatig voor ons tijdschrift.

Zie ook het bericht bij onze gezamenlijke uitgeverij, Querido, en het I.M. bij NRC Handelsblad.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog