Mails aan een jonge fotografe VI

Onderwerp: je foto’s

Beste Claire,

Je hebt me diep geraakt met je foto’s van de kindergraven, maar wil je alsjeblieft stoppen met me uit te leggen wat je ermee bedoelt; ik heb zelf ogen. Een kind verliezen moet inderdaad het ergste zijn wat een mens kan overkomen, zoiets is onchronologisch. De dood van je boer kwam voor mij al geheel onverwacht; ik kan me niet voorstellen hoe het dan voor je moeder moet geweest zijn. Ik geloof mijn tante niet als ze zegt dat het tijdens de hongerjaren erger was om een varken te verliezen dan een kind. Omdat ik zelf kinderen heb, valt het me zwaar deze woorden in te tikken, mijn lichaam verdraagt ze niet, de letters op mijn toetsenbord zijn voodoonaalden.

Ik zie aan je beelden, kleur en analoog, dat je de verrassing weer in je hart hebt gesloten, en dat is perfect voor je onderwerp! Ook het middaguur waarop je gefotografeerd hebt, maakt het licht bijna ondraaglijk, de namen op de stenen moeilijk leesbaar. Ik wend mij af van je foto’s, beste Claire, ze doen letterlijk pijn.

Spelend met Barthes’ ideeën zou je kunnen stellen dat je iemand vermoordt als je hem portretteert. Maar wat als je een onzichtbare dode fotografeert; laat je hem dan verrijzen? Waarom fotografeer je een graf als het graf er is; de wil om leven te schenken, om te baren en lief te hebben?

Misschien kunnen we een steen tot leven wekken door hem te fotograferen, beste Claire. Als niemand hem ziet is hij dood, hij bestaat maar door er naar te kijken.

Heb je trouwens het graf van Mrs Reginald Hargreaves al gezien? Je weet wel, het meisje dat Lewis Carroll tijdens een boottochtje inspireerde voor Alice in Wonderland. Je kent waarschijnlijk het portret dat hij van haar maakte als bedelaartje in lompen gehuld en met onblote schouders.

‘Ik zie niemand daar op de weg,’ zei Alice.
‘Had ík maar zulke ogen,’ merkte de koning zorgelijk op. ‘Dat je Niemand kan zien! En op zo’n afstand! Als je bedenkt dat ík er al moeite mee heb echte mensen te kunnen zien, met dit licht!’

Fotografie is de kunst van wat er niet is, beste Claire, de stilte rond je foto’s spreekt boekdelen…

Hartelijke groet en veel energie,

Bart Koubaa

Gent, zomer 2011

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog