145 Stroud Green Road

Over de grens

In 2011 was ik een paar keer in Londen. De vertaling van mijn roman verscheen dat jaar als Tomorrow Pamplona bij Peirene Press. Uitgeefster Meike Ziervogel regelde een paar optredens op literaire avonden en in de Peirene Salon, gewoon bij haar thuis. Londen beviel me erg goed.

De eerste trip naar Londen betrof een lezing met met andere schrijvers, allemaal zeer verschillend en allemaal uit Londen. Het was voor boven een pub in Soho, een intiem zaaltje waar een grote stoelen stonden en een paar stoffen bankjes, aangevuld met caféstoelen. De jongen die de avond organiseerde vroeg me of ik gewend was aan praten in een microfoon. Ik zei ja.

Hij vertrouwde het niet helemaal en zei: ‘You need to swallow the mic.’

Waarop ik antwoordde: ‘Is this an evening for deaf people?’

In Duitsland willen de mensen nog wel eens schrikken van opmerkingen die in Nederland grappig zijn. Engelsen kunnen dat goed hebben. In Soho was de sfeer goed en kon ik redelijk improviseren en verkochten we zelfs een paar boeken.

De tweede keer ging ik naar Londen voor de Salon van Peirene. Piepklein. Op de eerste verdieping van Meike Ziervogels huis, in Noord Londen. In haar kantoor waren zo’n dertig blauwe kinderstoeltjes geplaatst. Mensen die laat binnenkwamen konden in de gang staan of op de trap zitten. Beneden in de keuken was een buffet met wijn en hapjes en in de voorkamer – tevens gastenverblijf, met slaapbank – kon na de lezing bier en whiskey gedronken worden. Het zag er goed uit. Alle stoeltjes waren bezet.

Ik werd geïnterviewd door John Walsh van de Independent. Walsh staat bekend als een pittige man, een macho, ook als interviewer. Dat viel mee. Hij vond mijn roman mannelijk, omdat het over een bokser gaat en over stierenrennen. We spraken over Hemingway en boksen en over Spanje, maar vooral kwam hij herhaaldelijk terug op de sekssymboliek in de roman. Hij las een passage voor waarin pvc-buizen op het dak van een bestelbusje liggen en zei: ‘Dat zijn fallussen.’

Ik zei: ‘Het zijn pvc-buizen. In jouw hoofd zijn het fallussen.’

Toen ik voor ging lezen en bij een passage kwam waarin de bokser een lift krijgt en een blauw autootje over het dashboard heen en weer ziet rijden haalde ik op een gegeven moment een autootje achter me vandaan. Ik had het in de zitting van de stoel verstopt. Ik liet het autootje rondgaan. Het was een Majorette, een soort Dinky Toy. Een Fiat 127. de deurtjes van het wagentje kunnen open en er zit vering in en uit een van de raampjes kijkt een hond, net als het autootje in mijn roman.

Bij het autootje had Walsh geen associaties.

Na de lezing strekten de mensen hun benen, signeerde ik boeken en werd er beneden gegeten en gedronken. Het was erg gezellig. Tot diep in de nacht bleven er mensen hangen, vooral om whiskey te drinken. De vriend van een van de meisjes die soms voor Peirene werkt viel naast me op een stoel in slaap.

De laatste avond in Londen was in een restaurant. Er zou voorgelezen worden door vier of vijf auteurs. Meike Ziervogel vertelde me dat het een leuke plek was. Thuis zocht ik de lokatie op, Google Maps is daarvoor heel handig. Het was drie weken na de Londense rellen van 2011, toen vooral in Londen Noord een slagveld was. Ik zocht 145 Stroud Green Road op en kreeg via streetview een gevel te zien van een pand volledig gesloten, afgedekt met rolluiken. Geen bord van een restaurant, geen naam. Niks.

Natuurlijk maakte ik me zorgen. Ik maak me altijd zorgen voor optredens, zeker in het buitenland. Dus ik mailde Meike. Hoe zit dat? Ze wist me gerust te stellen. Alles was in orde. De rust was teruggekeerd in Noord Londen. Ik zou naar Londen Stansted vliegen en vanaf daar snel met de trein op de plek zijn waar net een nieuw restaurant was geopend met lekker eten, en er zou een biertje voor me klaar staan. Dat klopte allemaal. Ik vloog naar Londen, nam de trein en de metro en zocht het restaurant op. Het biertje stond er.

*

Dit blog maakt deel uit van de reeks Over de grens, met buitenlandervaringen van Jan van Mersbergen. Dit zijn alle afleveringen: Wir heißen alle De VriesBuiten ademLesen bitteKen je de mop van die schrijver die naar Parijs ging?145 Stroud Green RoadEen cavia op de troonTussen twee traag dovende vurenNiet naar het festivalEen hengel en kaal personeelEen glasscherf en enorme rotsen en Istanbul: verkeer, voetbal en Vastelaovend.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog