22 Juli 2013

Schrijversbeloftes, een gemiste afspraak, een oeuvre en meer

I.M. Marian Boyer (1954-2013)

Marian Boyer is overleden. Ze was ziek, ze werd 59 jaar. Nog geen maand geleden zat ik met haar aan tafel, en spraken we af binnenkort koffie te drinken. Er komt geen binnenkort meer, er komen geen nieuwe verhalen, romans, theaterteksten, initiatieven meer.

Dit waren wij van elkaar: in 2005 verscheen haar boek Fantastisch lichaam. Ik las het en was enthousiast. Ik interviewde haar voor Recensieweb:

'Een simpel, duidelijk verhaal, volgens strakke verhaallijnen, dat wil ik ook, en dat is eigenlijk heel conventioneel. Maar binnen het conventionele wil ik vreemdsoortige dingen doen. Ik kies het gebruikelijke om niet af te schrikken, om de lezer vast te houden, om uiteindelijk een andere visie te bieden. Ik hoop dat mensen net even anders gaan kijken.'

En, over de Nobelprijs voor Elfride Jelinek: 'Het was een beloning voor inhoudelijk en niet toegankelijk schrijven. Voor mij was het een aanmoediging.’

Later heb ik een voorleessessie meegemaakt in het Lloyd Hotel, correspondeerden we over manieren om haar boeken op Athenaeum.nl onder de aandacht te brengen, vroeg ik haar een verhaal te schrijven voor De Revisor (2011-2), en afgelopen maand was ik gastjurylid voor Schrijvers van Oost, waarvan Boyer iniatiefnemer was.

Dit zijn de professionele kwaliteiten van Boyer samengevat: ze was initiatiefrijk en een positief gestemd propagandist van theater en literatuur, en een zelfbewust schrijfster met oog voor het afwijkende.

Dat waren we dus nog meer van elkaar. Haar geboortejaar is een jaar na dat van mijn moeder, haar sterfdatum vijftien jaar en twee weken later. De ziekte dezelfde. Er zijn zoveel van deze verhalen, en wij waren niet meer dan passanten in elkaars levens. Maar haar teksten en initiatieven (Platform Theaterauteurs, De Nieuwe Toneelbibliotheek, Schrijvers van Oost), haar enthousiasme, haar vakmanschap, haar kunstenaarschap maken het verlies veel groter dan een persoonlijk gemis.

In het najaar van 2011 correspondeerden we over haar verhaal 'Jongensochtend'. Dat kon sterker, en onze kritiek was bijna frontaal: kon dit niet wat meer aangezet, wat deed dat personage daar, kon het niet korter? Ze reageerde positief, maar gereserveerd. 'Ik kan me een inkorting voorstellen, dat doet een verhaal zelden kwaad.'
Haar nieuwe versie wás beter, en wist de frontale aanval te weerstaan. Hij werd gepubliceerd.

Eind juni, bij die jurybijeenkomst: 'Het is goed dat jullie zulke feedback geven, daar word je beter van als schrijver.' Ze was ook genereus.

De jurybijeenkomst was een genoeglijk samenzijn, dat somber begon. Over veel van de inzendingen voor schrijfwedstrijd 'Schrijf je straat' was ik niet enthousiast, en Marian was zo mogelijk nog negatiever. Misschien omdat ze een slechte dag had gehad toen ze de stukken las, zei ze, en ik realiseer me nu dat ze veel van die slechte dagen gehad moet hebben. Maar we werden steeds enthousiaster, en realiseerden ons dat we ook ruwe diamanten in ons mandje hadden zitten, talenten die nog tot auteurs uit konden groeien. Na Simone van Saarloos, Roos Mertens, Janna de Lathouder, Derk Fangman en Roos van Rijswijk kozen we Pieter Olde Rikkert als winnaar.

Zes schrijversbeloftes, een gemiste afspraak, een oeuvre om te herlezen en stempels op theater en literatuur: het is nogal een nalatenschap.

Die gedenken we nu. Want dat alles was Marian Boyer voor me, en bovenal een mooi mens.

Auteursportret © Patricia Börger

Eén reactie

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog