Mails aan een jonge fotografe XIII

Onderwerp: eindigen in schoonheid

Ik las je laatste mail deze ochtend, ik loop wat achter, de reis naar het onbekende doet me mezelf vergeten, even toch, want de gemengde gevoelens over het vliegen, de vrees de trein naar de luchthaven te missen en de stress voor het inchecken – ik mag mijn zakmes niet in mijn zak laten zitten, anders ben ik er voor de derde keer een kwijt - hebben me weer wakker geschud. Wat ben ik verheugd te lezen dat je een zomerworkshop aan de Academie volgt.

Ik schrijf je aan boord van een vliegtuig tussen Brussel en Milaan op een voor mij onbekende hoogte, aan een voor mij onbekende snelheid. En al lig je nu nog in je Grote Appelbed, ik kan je niet meer vragen dan trouw te blijven aan een pragmatische opvatting van de waarheid: hoe laten je foto’s ons zien wie we zijn?

Schoonheid? Wat wil je dat ik daarover zeg, Schone Slaapster? Zoals het onmetelijke speelgoedlandschap onder mij is ze overal en soms, geheel onverwachts, is er een korte flits van herkenning - een oogstrelende bergketen in de vorm van een reep chocolade - die een traan of een rilling ontlokt waardoor ik me bewust word van mijn vergankelijkheid; schoonheid is afscheid, een zoet en zacht smelten in de mond. En maak je alsjeblieft niet druk om de miljoenen lelijke foto’s die er gemaakt worden, maar hou je vast aan het handvol voortreffelijke beelden, zet jouw foto’s ertussen en kijk of ze overeind blijven.

Voor straks op de Academie: gebruik je mentoren als een Zwitsers zakmes en open je blik met John Keats: ‘Schoonheid is waarheid, waarheid is schoonheid, dat is alles wat je weet op aarde en ook alles wat je hoeft te weten.’

Ach Claire, ik weet al niet meer of ik hier boven in de lucht meen wat ik schrijf. Nu mijn lot in handen van een vreemde ligt, nu we de goden uitdagen en we onze veiligheidsgordel vast moeten klikken, zit in mijn stoel een man met gesloten ogen te bidden voor een zachte landing, een man die zijn dochters gelukssteen kust en zichzelf kauwgumkauwend wijsmaakt dat vandaag zijn doel Milaan is (waar volgens het tijdschrift op zijn schoot een banketbakker een replica van de Dom heeft gemaakt met bijna vijfduizend kilogram chocolade). Ja, Claire, is de illusie niet de schoonste waarheid waarin we in Godsnaam zacht kunnen landen?

*

Bart Koubaa's Mails aan een jonge fotografe zijn een eenmanscorrespondentie aan een fictieve fotografe over kunst, beeld en literatuur. Een gasthoogleraar aan de kunstacademie schrijft fotograaf in spe Claire Fisher uit Six Feet Under. Lees hier mails IIIIIIIVVVIVIIVIII,IXXXIXIIXIII en XIV.

 

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog