Mails aan een jonge fotografe XIV

Onderwerp: fotografie of de kunst van bewijsmateriaal

Beste Claire,

Misschien kwam het door het voetbalshirt van mijn zoontje, misschien door de onvoorwaardelijke zomer in Milaan of het koele bier in het flesje, maar ik zag flarden van de voetbalwedstrijd uit 1986 toen ik na het douchen met gesloten ogen in de gesteven hotellakens lag te liggen. België-Rusland eindigde met verlengingen. (Ik was het vergeten toen ik thuis de recorder had ingesteld, maar had gelukkig ruim over de aangegeven tijd opgenomen zodat ik de verlengingen vooralsnog kon zien.) Ik herinnerde me de match, maar niet meer wie er gescoord had. Wel was ik ervan overtuigd dat de aanvoerder de bal tegen de netten ging trappen. Ik zag de aanval nog voor me, van links over het middenveld naar het Russische doel rechts! Maar wat blunderde mijn geheugen.

Vandaag hebben we het kasteel bezocht en las ik een artikel over forellen. Jawel, Claire, de Gardameerforel bestaat! Hij kan veertig centimeter lang en een kilogram zwaar worden, is zilverkleurig, maar de mannetjes lijken in de paaitijd naar geel-oranjeachtig te verkleuren; volgens een legende voeden ze zich met het goud dat op de bodem van het meer ligt.

Iets anders: ik heb over de trap naar mijn werkkamer gedroomd! Voor elke trede waar ik mijn voet op zette, kwam er een nieuwe bij. Ik raakte nooit boven! En weet je wat dat te betekenen heeft? Niets. s Avonds krabbelde ik de eerste zin van een mogelijke roman: Om zijn meesterwerk te schrijven wilde hij een meesterlijk uitzicht… (Als zijn kamer klaar is krijgt de schrijver een ongeval en belandt hij in een rolstoel. Gelukkig zijn er zijn vrouw, kinderen en vrienden die hem dagelijks naar boven dragen. Ik bel Almodovar.)

Wat is het ontbijt hier onbeschrijfelijk, Claire, we hebben er een vol uur over gedaan! Terwijl mijn maag brandde van het verse fruitsap en de espresso, maakte onze dochter foto’s van taartjes, roomsoezen, crème brulée, kleine croissants en pains au chocolat en een overladen, barokke fruitschaal; je hebt het gevoel dat Jezus van Nazareth hier ieder moment kan binnenwandelen voor een bord eieren met worstjes en witte bonen. Toen ik terug naar de kamer liep, vroeg ik me af waarom onze dochter foto’s had gemaakt. Denk je ook niet dat ze het als bewijsmateriaal zal gebruiken om de opa’s en oma’s, de peters en meters en vriendjes en vriendinnetjes te tonen wat ze allemaal gegeten heeft? Ook ik heb de heruitzending van de voetbalmatch als een getuigenis ervaren; ik werd er alleszins niet melancholisch door; misschien is het ook zo met foto’s; ik heb er zelden de voorzet naar een herinnering in gevoeld.

Overmorgen vertrekken we naar het meer, beste Claire, naar het meer, naar het meer, naar het meer… en nog één zo’n ontbijt en het lukt ons in geen honderd jaar om over het water te lopen…

Bacio en tot binnenkort,

Bart

Milaan, Hotel Idea, zomer 2011

*

Bart Koubaa's Mails aan een jonge fotografe zijn een eenmanscorrespondentie aan een fictieve fotografe over kunst, beeld en literatuur. Een gasthoogleraar aan de kunstacademie schrijft fotograaf in spe Claire Fisher uit Six Feet Under. Lees hier mails I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII en XIV.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog