Mails aan een jonge fotografe XVIII

Gargnano, Lago di Garda, 10 juli 2011,

Dag Claire,

Bedankt voor je brief. Je handschrift op het gele papier lezen hier in de rieten stoel met uitzicht op het meer, vervult me met een warm gevoel van eenheid tussen ruimte en tijd. Wat een prachtig nieuws dat je gaat boogschieten! Je zult leren ademen, beste Claire, wat is dat van levensbelang, een juiste ademhaling. Langzaam de werkelijkheid door je neusgaten inademen en traag jezelf langs je mond uitademen terwijl je spieren zich spannen en je oog langs de pijl glijdt. Fixeer je echter niet op de schietschijf, maar op de weg ernaartoe; misschien is er geen schijf! Als de natuur en de geschiedenis zonder doel zijn, waarom zouden wij er dan één moeten hebben? Ach, lieve Claire, schiet zoals mijn zoontje tekent! Of zing zoals hij en mijn dochter, die op weg naar het meer – het meer! - een veer van een tortelduif en een Alpengierzwaluw op hun rieten hoed hebben gestoken.

Alle indianen
schieten met bananen
piefpoef paf!
en uw broek zakt af…

Gisteren zijn Peter Terrin en zijn gezinnetje gearriveerd. We hebben zes uur gedronken en gegeten, al leek het niet zo lang, de tijd verdichtte zich waardoor het thema van de snelheid zich naadloos aandiende. De Terrins deden er met de wagen drie dagen over van Herzele, waar ze wonen, tot Gargnano. Wij zaten een klein uur op de trein naar Zaventem, vlogen vandaar anderhalf uur naar Milaan, bleven er twee nachten, namen de trein naar Brescia en vandaar een taxi naar Gargnano. De balans? De Terrins en wij deden er ongeveer even lang over om het Gardameer te bereiken: drie dagen. Mijn vriend had het over zijn ogen die onderweg de bergen niet begrepen; ze stonden in de weg, zei hij. Hij vertelde me ook over een man die een tikmachine op het stuur van zijn fiets had gemonteerd en tijdens zijn tochten af en toe stopt om een impressie in te tikken. Peter heeft zijn Olivetti meegenomen, ik schrijf met de hand en op mijn kleine laptop; ik ben toch overstag gegaan voor het tikken. Maar ik doe elke dag een brief voor je op de post, Claire. Ik weet dat ze er ook dagen over zullen doen om je te bereiken, misschien zijn ze al verouderd als ze in Amerika arriveren, misschien gaan ze verloren als de veren van de Alpengierzwaluw, maar ik kan niet op je antwoord wachten om je te antwoorden; ik wacht niet tot je pijl door mijn raam vliegt.

Het meer dwingt tot traagheid, beste Claire, zelfs de speedbootjes razen de zeilbootjes vandaag traag voorbij! Als traagheid in de genen van het schrijven zit, dan snelheid in die van de fotografie. Fantastisch toch dat je niet weet wat je doet, dat je niet ziet wat je fotografeert, dat je niet ziet tout court!

Stel dat er een foto bestond van het opperhoofd dat vijfhonderd jaar geleden zijn pijlen op de bizon richtte, het opperhoofd waaruit jij bent voortgekomen? Zou die foto niet meer tot ons mens-zijn spreken dan een verhaal over hem? Daarin ligt de wezenlijke snelheid besloten, mijn beste, de oogopslag, de ruimtetijd die door de Inca’s werd bezongen…

Groeten en energie,

Bart

*

Bart Koubaa's Mails aan een jonge fotografe zijn een eenmanscorrespondentie aan een fictieve fotografe over kunst, beeld en literatuur. Een gasthoogleraar aan de kunstacademie schrijft fotograaf in spe Claire Fisher uit Six Feet Under. Lees hier mails IIIIIIIVVVIVIIVIIIIXXXIXII, XIIIXIVXVXVI en XVII.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog