Een hengel en kaal personeel

Over de grens

Ieder najaar organiseert het Letterenfonds een Fellowship for International Publishers. Een tiental buitenlandse uitgevers wordt uitgenodigd naar Amsterdam te komen om kennis te maken met Nederlandse uitgeverijen, auteurs en natuurlijk boeken. Praktisch gezien betekent dat een week vol etentjes, borrels en feestelijke bijeenkomsten bij uitgeverijen die hun best doen zich zo goed mogelijk te verkopen. Mijn uitgeverij, Cossee, doet ook altijd mee en dit jaar had dat voor mij succes, voor het eerst.

Voorafgaand aan de bijeenkomst bij uitgeverij Cossee kreeg ik een lijst doorgestuurd van de buitenlandse uitgevers die op bezoek zouden komen. Er stonden twee Duitse uitgevers op, een Engelse, Turkse en een Franse. In die landen zijn mijn romans al vertaald. Die uitgevers hadden dus minder prioriteit. Op de lijst stonden een Franse uitgeefster, een Italiaan, Amerikaan en een Portugees. Die namen prentte ik in mijn hoofd. In Frankrijk gaf Gallimard Morgen zijn we in Pamplona uit, maar de romans daarna kochten zij niet, en in die andere landen ben ik nog niet vertaald en dus wilde ik die uitgevers graag spreken. De IJslandse en Egyptische uitgevers hadden minder prioriteit. Dat zijn leuke landen maar minder belangrijk. Egypte is ver weg, IJsland is een heel klein taalgebied.

Aan het einde van de Fellowship-week kwamen de uitgevers naar Cossee. Eva Cossee staat erop de afsluitende uitgever te zijn. Dan hebben de buitenlandse uitgevers er al een week op zitten en zijn ze zichtbaar vermoeid, maar dan is wat over de uitgeverij, de schrijvers en de boeken blijft hangen nog vers voor de uitgevers terugreizen naar hun thuisland.

De bijeenkomst vindt al jaren plaats op de eerste verdieping van de uitgeverij, in de bibliotheek. Bijgestaan door mensen van het Letterenfonds kwamen de buitenlandse uitgevers op bezoek. Het regende heel hard, die tiende september. In de gang stonden druipende paraplu’s.

Eva Cossee sprak over de uitgeverij. Christoph Buchwald en redacteur Irwan Droog introduceerden de drie auteurs die aanwezig waren, en ze spraken over de meest vertaalde auteur van Cossee, Gerbrand Bakker, die er zelf niet was. Lovende woorden over de boeken en schrijvers die verkocht moeten worden, dat is altijd mooi - maar het voelt ook alsof je koopwaar bent.

De sfeer was ongedwongen. De uitgevers bleken zoals ieder jaar aardige mensen. De Franse uitgeefster bleek Turks te kunnen lezen. Ze nam mijn Turkse vertaling van Naar de overkant van de nacht mee. Eva Cossee deelde goodiebags uit met daarin naast info over de uitgeverij en de boeken een flacon jenever. Want hoe maak je de buitenlandse uitgevers enthousiast en hoe onthouden ze je?

Twee jaar geleden bracht ik mijn telescoophengel en mijn viskoffer mee naar dezelfde bijeenkomst. Ik was net wezen vissen. Een uitgever vroeg wat dat ding was. Op het dakterras van de uitgeverij schoof ik de hengel uit elkaar. Gerbrand hielp me daarbij. Het was die dag ook slecht weer – ik kan me geen Fellowship-bijeenkomst herinneren zonder regen. Er kwam een bui aan en met de hengel nog uitgeschoven scholen we in de bibliotheek. Ik deed een van de tuigjes aan de hengel en liet zien hoe Nederlanders vissen. Die hengel is alle buitenlandse uitgevers die dat jaar op bezoek waren bijgebleven.

Dit jaar schonk ik jenever en besprak ik met de uitgevers het personeelsbeleid van Cossee. Naast Irwan is ook Laurens Molengraaf, die bij Cossee de foreign rights beheert, kaal. Mijn stelling was dat Cossee alleen kale mannen in dienst neemt. De Portugees en de Egyptenaar vonden dit ook opvallend. Al snel ging de stelling rond en werd er niet meer over de boeken gesproken maar over het kalende personeel. Later ontving ik een mailtje van de Egyptische uitgever waarin hij hierop terug kwam. Hij had erg gelachen.

Twee maanden later deed de Franse uitgeefster tijdens de Frankfurter Buchmesse een bod op Naar de overkant van de nacht.

*

Dit blog maakt deel uit van de reeks Over de grens, met buitenlandervaringen van Jan van Mersbergen. Dit zijn alle afleveringen: Wir heißen alle De VriesBuiten ademLesen bitteKen je de mop van die schrijver die naar Parijs ging?145 Stroud Green RoadEen cavia op de troonTussen twee traag dovende vurenNiet naar het festivalEen hengel en kaal personeelEen glasscherf en enorme rotsen en Istanbul: verkeer, voetbal en Vastelaovend.

zes reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog