Mails aan een jonge fotografe XXV (slot)

Onderwerp: de waarheid aan het Lago di Garda (er zat een papegaai op mijn schouder)

Ciao,

Ik tikte bijna Lago di Guarda, beste Claire, van guardare, wat kijken betekent in het Italiaans. En dat is het enige wat je hier kunt doen: kijken! Ja, Claire, zoals jouw foto's van de kindergraven de kinderen tot leven wekken en hun ogen openen opdat wij onze ogen zouden openen, zo fluistert het meer: 'Kijk!' Je schreef dat je als kind de doden die bij jullie lagen opgebaard niet durfde aan te kijken, uit schrik, en 'door het licht dat uit hun ogen schijnt, waardoor ze mij verblinden en het hoofd laten buigen', jouw woorden, Claire, maar toch bleef je er naar kijken, is het niet? En toen begonnen die ogen te spreken: 'Het is goed, het is niet jouw schuld dat we elkaar in deze omstandigheden ontmoeten, niemand is verantwoordelijk voor deze confrontatie…' dat was de waarheid die je aankeek, beste Claire, en die kan ons ontroeren, zoals de ogen van een puppy.

Die waarheid kan onze blik naar binnen keren, ons diep laten afdalen in onszelf waar we begrip hebben voor de wereld, voor het verleden, zonder het met de vinger te wijzen. Daar worden we onschuldige kinderen en kunnen we weer spelen, spelen, spelen! Jij hebt de doden doen opstaan in hun goddelijke onschuld, dat is het wonder van jouw beelden! En laat de critici hun bekrompenheid botvieren. Ze zijn wie ze zijn, zonder verdienste en zonder schuld, maar blijf zachtmoedig en stijg als de leeuwerik uit boven het goed en het kwaad, boven de vrije wil en de vrije meningen en je zult niet meer twijfelen of je een kunstfotograaf bent of niet.

Ik zie nu pas dat er een bijlage bij je mail zit. Ik moet eerlijk toegeven dat ik onder de indruk ben van je zelfportret. Het is alsof al het vorige, alles van wat er in Gent tot hier en nu aan het meer gezegd en geschreven werd er niet meer toe doet. Ik ben sprakeloos, het licht op het mes dat je onderbuik dreigt te doorboren is van het indringendste wat ik ooit gezien heb…

Hartelijke groet en tot morgen,
Bart

*

Bart Koubaa's Mails aan een jonge fotografe zijn een eenmanscorrespondentie aan een fictieve fotografe over kunst, beeld en literatuur. Een gasthoogleraar aan de kunstacademie schrijft fotograaf in spe Claire Fisher uit Six Feet Under. Lees hier mails I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI, XVII, XVIII, XIX, XX, XXI, XXII, XXIII en XXIV.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog