, 02 Maart 2014

Herinnering aan Hugo

Plotseling stond hij voor me en priemde zijn wijsvinger naar me. Het was 2003 in Parijs, in een van die cafés waar ooit Sartre en De Beauvoir hadden gezeten, waarvan de bovenzaal nu afgehuurd was vanwege de Nederlandse presentatie op de Salon du livre. ‘Mijn vrouw is verliefd op jou,’beet Hugo Brand Corstius me toe, lsquo;en mijn dochter is verliefd op jouw vader!”Omstanders vielen stil. Dit was my very short minute of fame, realiseerde ik me. Ik moest met een goed antwoord komen. ‘Jij overdrijft, Hugo, jij overdrijft altijd,’ probeerde ik hem te kalmeren. Zijn gade, poëzievertaalster Ina Rilke, wist dondersgoed dat ik dichtersavonden belegde in het Institut Néerlandais. En Aaf verlangde blijkbaar eens een serieus parlementair criticus in plaats van een satiricus. ‘Heeft die man dan kinderen!’ riep een collega die in het Institut politieke debatten belegde met overslaande stem. De situatie dreigde uit de hand te lopen. Hugo Brandt Corstius grijnsde breeduit, hij wist heel goed van de hoed en de rand, beter dan iedereen.

We hebben elkaar vaak gezien die week van de Phares de Nord, feestjes bij Gallimard waar we als laatsten bleven dansen, bijeenkomsten op de Ambassade en in het institut. Wij waren de periferie, we waren niet uitgenodigd voor de officiële diners en presentaties, we kwamen overal veels te laat binnen. We maakten het des te gezelliger. Hugo en Ina huurden voor een jaar het Van Doesburg huis in Meudon, een metalen villa in een buitenwijk van Parijs. Ze doken overal op waar iets te beleven viel.

Een flink aantal jaar later zag ik hem bij de filmvertoning van een documentaire over De Groene Amsterdammer. Hij was gevraagd als criticus voor het weekblad, vertelde hij grijnzend. Hij had de kaft van een of ander natuurlijk compleet onterecht succesvol Amerikaanse flutboek in een boekhandel met een vinger aangeraakt, er heel even doorheen gebladerd. Natuurlijk moet je nooit iets lezen als je het bespreekt, zei hij. Het licht doofde toen de film begon en we gingen allebei zitten. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Bij mijn weten heeft hij die recensie voor De Groene nooit geschreven.

______________________

Hugo Brandt corstius publiceerde eenmaal in De Revisor, in de XXste jaargang (1994), nummer zes. Het betreft een korte tekst getiteld 'Hugo Brandt Corstius. Zie de integrale tekst bij de DBNL.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog