31 Maart 2014

I.M. Erik Menkveld (1959-2014)

Erik Menkveld, redacteur, dichter, essayist, romancier en docent, is gisteren overleden, dat meldt Athenaeum Boekhandel. Volgens NRC Handelsblad, die het bericht liet bevestigen door Erik Menkvelds uitgeverij Van Oorschot, betrof het een hartstilstand. De redactie van De Revisor is diep geschokt en bedroefd door zijn plotselinge overlijden.

Erik Menkveld is geboren in Eindhoven en groeide op in Driebergen. Hij studeerde Nederlands aan de Vrije Universiteit, waarna hij aan de slag ging als redacteur bij uitgeverij De Bezige Bij. Hij begeleidde er Hugo Claus, die grote indruk op hem maakte door met nonchalance in zijn eigen gedichten te snijden. Als fondsredacteur kreeg hij onder meer de poëzie onder zijn hoede. Hij liet dichters als Tonnus Oosterhoff, Nachoem Wijnberg, F. van Dixhoorn en Jan Baeke bij De Bezige Bij publiceren. Erik Menkveld was een uitzonderlijk goed en nauwkeurig lezer, die zowel kritisch als met passie over literatuur sprak.

Al in de jaren tachtig publiceerde Erik Menkveld gedichten in De Revisor en dat deed hij met regelmaat. Zo verscheen in de negende jaargang 'Poème de l'extase', die vijftien jaar later deel zou uitmaken van zijn debuut De karpersimulator (De Bezige Bij, 1997). De bundel werd genomineerd voor de VSB-poëzieprijs, wat uitzonderlijk is voor een debuut, en won de Lucy C. en B.W. van der Hoogt-prijs en de C. Buddingh'prijs. Die laatste prijs kon Menkveld niet in ontvangst nemen: hij was in 1998 inmiddels weg bij De Bezige Bij en redacteur van Poetry International, waar de prijs wordt uitgereikt. Na zijn tweede bundel Schapen nu! (2001) verliet hij de Bij ook als auteur, zijn derde bundel Prime time verscheen bij Van Oorschot.

Een bijzonder boek is Met de meeste hoogachting (2006), een verzameling brieven die hij schreef aan Petrarca, John Coltrane, Nijhoff, Kloos, Teerlinck en ook aan Louise Glück en Fritzi Harmsen van Beek. Door aan veelal overleden auteurs te schrijven, toonde Erik Menkveld zich als essayist. Hij schreef ongegeneerd over zijn bewondering en vertelde hoe hij las. Coltrane kreeg te horen hoe hij als scholier de trein nam naar Parijs om er uiteindelijk alleen maar een grammofoonplaat van hem te kopen. In een van de brieven beschrijft hij zichzelf fietsend door de bossen bij Driebergen, een andere brief heet 'aan het nageslacht' en is gericht aan zijn drie kinderen.

Nadat hij in 2002 stopte bij Poetry International, werkte hij als freelance-redacteur voor onder meer uitgeverij Cossee. Hij was geruime tijd redacteur van Tirade. Hij gaf Nederlands op een middelbare school in de bollenstreek, gaf les aan de Schrijversvakschool en schreef poëzierecensies voor De Volkskrant. Hij publiceerde een grote historische roman, Het grote zwijgen (2011), over de vriendschap tussen componist Alphons Diepenbrock en componist en muziekrecensent Matthijs Vermeulen.

Erik Menkveld was een warm mens, die hechtte aan vriendschap. Hij was zeer geliefd bij vele van zijn collega's. Zijn plotselinge overlijden is een schok voor ons. Menkveld begeleidde de roman Zo is het van onze redacteur Jan van Mersbergen, die in 2009 bij Cossee verscheen. Hij kon als geen ander duidelijk maken waarom literatuur goed was, als recensent, als redacteur en gespreksgenoot. We zullen Erik missen.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog