Morfine

Bekende vreemden

Voor Revisor.nl spreekt Richard de Nooy in een nieuwe reeks korte verhalen onbekenden aan. Hij schrijft de verhalen van 'Bekende vreemden'. Bekend, want ze komen ook voor in zijn nieuwe roman (werktitel Vreemdenliefde). Een voorloper was 'Annunaki', verwante verhalen stonden op A Quattro Mani. Dit is de eerste aflevering: 'Morfine'.

Je nieuwe leven is nog in de maak. Je bent 54 en rijdt op een brommertje door Rome. Het miezert. Je wilt terug naar je minnares, Francesca, die op je ligt te wachten in het warme eenpersoonsbed bij de nachtapotheek. Ze heeft je ruw van zich afgeworpen toen de telefoon ging. Terwijl je jouw gloeiende kruis in je spijkerbroek perste hoorde je haar de adresgegevens opnemen. Je zou weleens willen weten wie er midden in de nacht de Zachte Dood bestelt. De morfinepleisters zitten in het koffertje met de defecte deksel dat ratelt als je over de klinkers raast. Je oude leven, het verbijsterende heden en meerdere mogelijke toekomsten stuiteren rond in je helm. Je bent op een groot verkeersplein belandt waar vele drukke wegen op uitkomen. Het heden is de cirkel waar je rondjes op draait, zoekend naar de juiste uitgang.

Je bent weer bij je moeder ingetrokken. Dat is tijdelijk. Het voorlopige eindpunt van een neerwaartse spiraal, die begon met het faillissement van je administratiekantoortje, dat werd geveld door dezelfde wanbetalers die jij door de crisis heen probeerde te loodsen. Je vrouw was woedend. Hoe ging je haar en drie beltegoedverslaafde tieners onderhouden? Een vriend zei dat je aan de slag kon als koerier bij de apotheek. Het salaris is verrassend aantrekkelijk omdat het nachtwerk is. Hij had niks gezegd over Francesca. Ze is twintig jaar jonger dan jij, gescheiden en heeft twee kinderen. Dat praat makkelijk. Jullie delen een droog gevoel voor humor. Je hebt heel lang niet zo lekker gelachen en gevreeën – heerlijk, uitbundig, veel fijner en vaker dan met je eigen vrouw. Daar heb je steeds ruzie mee. Als het op een nacht weer eens uit de hand loopt, gooi je de waarheid eruit als een links-rechts-linkse combinatie. Ander. Jonger. Mooier. Ze gaat neer. Als ze weer bijkomt, zet ze jou het huis uit.

Ineens zit je weer dagelijks bij je moeder aan de keukentafel. Voor het eerst in bijna een kwart eeuw heb je het met haar over relaties, het leven. Ze begrijpt er meer van dan je had kunnen bevroeden. Ze zegt: ‘De liefde is als een auto, Giorgio. Zo moet je het zien. Je moet de roestplekken behandelen, de lak poetsen, de olie verversen, en als er echt iets aan de hand is moet je naar de garage. Soms hoor je het vooraf al heel lang kraken, maar je hebt geen tijd om er iets aan te laten doen. Soms knalt er plotseling een koppakking. Dat kan ook. Dan sta je meteen stil. Of je rijdt je auto total-loss tegen een boom. Dan moet je een nieuwe kopen. Sommigen lopen al jaren stiekem te dromen van een nieuw model. Anderen hebben al iets op het oog, of ze gaan steeds proefritjes maken. Maar in alle gevallen geldt: hoe langer je de auto hebt, hoe groter de kans dat-ie stuk gaat, aan de kant wordt gezet of ingeruild wordt voor een ander. Zo gaat dat met de liefde.’

Je besluit je moeder te vertellen dat er iets vreemds aan de hand is met jouw minnares. Eigenlijk ben je haar ex-man. Ook hij heeft zijn vrouw verlaten voor een jongere vrouw die bij hem op kantoor werkt. Ook hij heeft haar dit opgebiecht tijdens een ruzie. En ook hij is het huis uitgezet door zijn vrouw, jouw minnares, Francesca, die er alles aan doet om te zorgen dat hij zijn kinderen niet kan zien. Daarin ligt het verschil. Een groot verschil. Francesca is zelfs stilletjes naar Rome verhuisd vanuit Perugia om haar ex te ontlopen. Dat vertelt ze met enige trots. Uit haar verhalen maak je op dat haar ex niet veel slechter is dan jij. Er lijkt geen sprake te zijn geweest van mishandeling of enig ander ernstig vergrijp. Hun auto was simpelweg kapot en hij was al een tijdje op zoek naar een nieuwe.

Als je moeder dit verhaal heeft aangehoord zegt ze dat je nooit een tweedehands auto moet kopen die slechter is dan de auto die je net hebt weggedaan. Deze krakkemikkige metafoor rijdt rondjes in je hoofd, naast alle andere waarheden en metaforen, terwijl je in de regen staat te wachten bij de Aquilone Fontein. Je hebt de klant gebeld, zoals afgesproken. Je kreeg een vrouw aan de lijn. Ze komt eraan. Heel even krijgt de nabije toekomst voorrang. Je vraagt je af wie er midden in de nacht bij een Vaticaanse fontein de Zachte Dood komt afhalen.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog