, 19 Augustus 2016

Deze week gelezen (1)

Lezen leidt tot schrijven leidt tot lezen. Dus wat leest de redactie van de Revisor? Deze week lazen wij Teju Cole, Harry Mulisch, Martin Cruz Smith, Damon Galgut.

Normaal gesproken ben ik geen fan van boeken waarin de hoofdpersoon doelloos rondzwerft zonder te weten wat hij met zichzelf of het leven aan moet. Om die reden legde ik In een vreemde kamer van Damon Galgut in eerste instantie al na het eerste hoofdstuk weg. Vier jaar later kwam ik het weer tegen op een verre plank in de boekenkast, ik herinnerde me hoe enthousiast iemand het me ooit had aanbevolen en besloot nog een poging te wagen. De eerste hoofdstukken vond ik opnieuw lastig om door te komen, maar plotseling greep het me. In een vreemde kamer bestaat uit drie eenzame reisverslagen, waarin de verteller zichzelf en zijn medereizigers nauwkeurig bestudeert. Galgut is ongelooflijk goed in zijn beschrijvingen van menselijk onvermogen. Er zit veel ruimte tussen de zinnen, vaak letterlijke witregels, er wordt ongeveer net zoveel niet gezegd als wel gezegd. Het mooiste verhaal vond ik het laatste, over een reis naar India met een labiele vriendin waarmee het gigantisch uit de hand loopt. Pijnlijk eerlijk maar ook heel liefdevol. Toen ik het boek uit had verbaasde het me hoe dun het eigenlijk is – Damon Galgut heeft maar weinig nodig om heel veel te vertellen. - Marjolijn van Heemstra

(Lees een fragment uit In a Strange Room in de Zuid-Afrikaanse Mail & Guardian. De Nederlandse vertaling van Rob van der Veer verscheen bij Querido.)

Harry Mulisch' Voer voor psychologen is een boek dat al jaren op mijn nachtkastje klaarlag en waar ik steeds maar geen tijd voor maakte. Dat kwam vermoedelijk doordat ik een wat pompeus boek vreesde: Mulisch is nu eenmaal, overigens vooral in de decennia na Voer voor psychologen, bekend gaan staan als een ijdeltuit, iemand die zijn arrogantie voortdurend uitvergrootte en over zichzelf schreef met een haast koninklijke eerbied. Tot mijn verbazing geeft die toon Voer voor psychologen juist een onmiskenbare charme. Mulisch klopt zichzelf voortdurend op de borst en daarom durft hij te schrijven wat hij denkt. Geen welafgewogen gepieker op de vierkante meter, maar universele stellingen, zonder twijfel of voorbehoud gepresenteerd als wetmatigheden. Die stelligheid maakt deze non-fictie-verzameling bijzonder. Ik ken geen Nederlandse auteur die met zo veel autoriteit zulke regels over het schrijfambacht heeft geformuleerd. En ja, er staan onvermijdelijk stukken in waar ik minder mee heb - vooral die waarin de hele kosmos wordt besproken en het draait over De Oorsprong en Het Heelal - maar het merendeel wil ik direct herlezen. - Thomas Heerma van Voss
(Verschenen bij De Bezige Bij.)

Momenteel lees ik Havanna Bay van Martin Cruz Smith, een thriller uit 1999, opvolger van Gorki Park, zo vermeldt het omslag. Ik kende de schrijver niet en ik kende dit boek niet – en Gorki Park ook niet. Ik haalde het boek uit een tweedehands winkel. Hoofdpersoon Arkady Renko is een Russische agent die op Cuba een zaak onderzoekt, daar is een KGB-agent aangespoeld. Renko betwijfelt of het daadwerkelijk die agent is. Het verhaal speelt na de Koude Oorlog en Cuba voelde zich verraden door de Russen, wat de positie van Renko op het eiland niet makkelijker maakt. Cruz Smith schrijft helder en strak, alleen kost het even moeite in het verhaal te komen; een Rus als hoofdpersoon, dat schept automatisch afstand. In de meeste boeken over geheim agenten zijn Amerikanen de helden. - Jan van Mersbergen
(Antiquarisch verkrijgbaar.)

Voor ons herfstnummer lees ik veel stukjes Van der Heijden na, maar de indrukwekkende vérse leeservaring is die met Teju Coles Known and Strange Things. Een bundeling van zijn werk voor onder anderen The New York Times, die net uit is. (De vertaling volgt over een maand, ik heb al een recensie geschreven.) Ik ben een fan van zijn werk, zijn sebaldiaanse wandelproza, zijn observaties, en ik vind hem een sterke criticus - wat hij in de meeste van zijn stukken is. En hij heeft een goede hand van citeren: '"Fine photography is literature," Walker Evans wrote, "and it should be."' En: 'Robert Frank said, "When people look at my pictures I want them to feel the way they do when they want to read a line of a poem twice."' Literatuur is ook een kwestie van goed kijken. Lees zeker zijn essay 'Unnamed Lake', zijn Sebald-pelgrimage en de achtergronden bij 'The White Saviour Complex'. Nu pak ik de tent in, met Sebalds Duizelingen, Ellen Deckwitz' Olijven moet je leren lezen, en Maggie Nelsons The Argonauts. - Daan Stoffelsen
(Verschenen bij Faber & Faber, de Nederlandse vertaling van Paul van der Lecq, Ton Heuvelmans, Rene Kurpershoek en Hien Montijn komt bij De Bezige Bij)

Eén reactie

Mieke Schepens

Mooi overzicht. Graag gelezen!
Havana Bay, heb ik niet gelezen. Gorki Park wel. Dit boek is ook verfilmd met William Hurt en Lee Marvin in de hoofdrollen.

Mieke Schepens, (URL) - 20-08-’16 08:50
We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog