, 26 Augustus 2016

Deze week gelezen (2)

Lezen leidt tot schrijven leidt tot lezen. Dus wat leest de redactie van de Revisor? Deze week lazen wij Jente Posthuma, Ellen Deckwitz, Freeman's en Marek Sindelka.

Mensen zonder uitstraling is een vreemde titel van een dun boek met smalle bladspiegel en ook nog eens gedrukt in blauwe inkt, en toch zit ik volledig in het boek vast. De reden: nergens een verkeerde zin. En als bijna alle zinnen goed zijn, dan is het totaal van die zinnen ook goed. Goeie karakters, onderkoeld en mooi verteld. ‘De schijver woonde op de bovenste verdieping van de hoogste flat van de stad. Hij hoefde zijn gordijnen nooit dicht te doen.’
Jente Posthuma schreef voor de Revisor. Jaren daarvoor sprak ik haar in mijn vaste koffiehuis. Ze schreef verhalen en wilde die publiceren. De verhalen waren erg goed, vooral als het over haar familie ging. Jij hoeft alleen maar over je familie te schrijven, zei ik destijds. Nu is haar debuut er, over een familie. Ik weet niet of het haar familie is, dat doet er niet toe. – Jan van Mersbergen
(gisteren was de presentatie van Mensen zonder uitstraling, bij Atlas Contact, een fragment lees je bij Athenaeum)

Tussen strand, zon en Van der Heijden door las ik Ellen Deckwitz' Olijven moet je leren lezen en stukken uit Freeman's, het halfjaarboek van John Freeman bij Grove Press. Deckwitz' poëziecursus, oorspronkelijk uit de jeugdochtendkrant van NRC is geestig en introduceert bij mij vooral nieuwe dichters van over de grens en breekt een lans voor interessante generatiegenoten.
Maar zoals Deckwitz' literaire bespiegelingen horen in de lichte, entertainende krant, zo staat de keuze van Freeman voor een wereld die de ochtendbladen niet meer zo indringend en eloquent bereikt. Het thema van zijn eerste 'anthology' was 'Arrival', dus immigratie (recensie bij Athenaeum), het thema van de tweede, 'Family', ontkomt evenmin aan de grote thema's: ras, immigratie, oorlog. Er is geen binnenwereld zonder buitenwereld - zeker niet bij de auteurs die Freeman benadert. De uitgebreide versie van Valeria Luiselli's Gids-essay, veertig pagina's lang, staat erin. (De kortere versie (hier op de-gids.nl) is ijzingwekkender, maar hier lezen we meer vluchtelingengeschiedenissen, meer achtergronden - en dat Luiselli's greencard maar niet werd toegekend.) Aminatta Forna beschrijft hoe anders zwart of bruin ze is in de Verenigde Staten dan in Groot-Brittannië, en traceert het spoor van de slavernij terug naar haar geboorteland Sierra Leone. Maar de grootste indruk maakte een van de 'seven shorts' waarmee het boek opent, door Adania Shibli. Dit mis ik in de krant.

To be clear, I don't like mobile phones at all. But when my family and I arrived in Ramallah, a friend gave me one in case of emergencies. Even so, when it starts to ring, suddenly, at 8:29 on this morning in mid-July, I let it go until my partner picks it up. He goes quiet and holds the phone out to me, pressing it to my left ear. It's a recorded message, delivered in a booming voice speaking in formal Arabic. I catch only a few words: "... You have been duly warned. The Israeli Defense Forces..." Then the message ends and the line goes dead. I freeze. This is the kind of call made by the Israeli Army when it is about to bombard a residential building.'

- Daan Stoffelsen
(Hier meer informatie)

Uitgeverij Das Mag noemt het een mozaïekvertelling, ik heb mensen horen spreken over een roman, op mij komt Anna in kaart gebracht van Marek Sindelka, vertaald door Edgar de Bruin, vooralsnog meer over als een verhalenbundel. Dat doet er niet toe, waar het om draait is, veel belangrijker, dat het werkt. De taal. Het ritme. En de verschillende personages die aan het woord komen (een tv-presentator, een echtpaar op reis) hebben stuk voor stuk een blik en toon die eigen is en toch niet al te nadrukkelijk wordt gepresenteerd. Knap, zeker in combinatie met de vloeiende, vaak meanderende, zintuiglijke zinnen. Ik weet nog steeds niet waar dit boek heen gaat, hoe het centrale verhaal (voor zover dat er is) in elkaar steekt en wat voor type die Anna uit de titel nou is, maar dit boek heeft een kloppend hart, het leeft, het nodigt uit verder te lezen. - Thomas Heerma van Voss
(Verschenen bij Das Mag.)

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog