, 16 Augustus 2017

Zomerkamp (10)

redactie-ervaringen van Revisor-auteurs

Het is vakantie, tijd voor een Zomerkamp waarin Revisor aan haar auteurs vraagt om hun ervaringen wat betreft de redactie – een van onze speerpunten – te delen.
Vandaag deel 10: Baukje Zijlstra.

Ode aan het geduld van een redacteur

Tussen februari en juni van dit jaar loodste Jan van Mersbergen mij tussen de klippen van een wat al te cryptisch einde van het verhaal 'Nacht' door, dat in het septembernummer verschijnt (thuisbezorgd krijgen? Abonneer je hier). Dat leverde onder meer de volgende mailwisseling op:

JM: Het einde is wat cryptisch. Ik denk dat het korter kan, ik weet alleen niet of je het einde verder moet verduidelijken of uitleggen. Wil je er nog naar kijken?
BZ: Ik wil er nog wel eens naar kijken, al zou ik juist het eind graag zo houden; van de andere kant: alles is voor verbetering vatbaar. Is wel duidelijk dat de gesproken dialoog min of meer doorloopt, terwijl de beide personages elk hun eigen gedachten hebben?
JM: Die beide personages met eigen gedachten werken goed, dat is helder. Langzaam bouw je dat op. Dus kijk maar of je het in kunt korten en of het einde ergens een extra heldere zet krijgen kan, op een subtiele manier.
BZ: Ik heb nog een vraag: als op zich duidelijk is dat de dialoog doorloopt onder/na de beide gelijktijdige gedachtegangen, en dus ook (hoop ik dan) dat de laatste twee regels dialoog zowel aansluiten op de (supersimpele, bijna nietszeggende) gesproken dialoog als op haar en op zijn gedachtegang (wat in beider gedachten een totaal andere ‘dialoog’ oplevert), wat is er dan cryptisch aan?
Aan het eind van de gedachtegang pakt hij haar hand en laat haar het korte, stoppelige gras voelen, maar dat wil ik er liever niet letterlijk in zetten, ik hoop dat dat duidelijk wordt uit de tekst. Er is geen daverende ontknoping: aan het eind zitten er twee totaal verschillende mensen op de dijk, die misschien wel, of misschien niet, beginnen te beseffen dat ze meer raakvlakken hebben dan ze tot nu toe dachten.
JM: De supersimpele dialoog over het gras maaien is ingebed in de symbolen en constructie, dat werkt goed maar kan voor ons gevoel duidelijker, dat laten voelen van het gras is helder, maar in de mail hieronder vertel je het me gewoon en dan voeg je de raakvlakken toe. Dan ben jij eigenlijk de schrijver die alles in de hand heeft. Als je enkel die twee laat zien, zoals in het verhaal, dan is de dialoog voor de lezer nog steeds op afstand. De vraag is: het ‘besef dat ze meer raakvlakken hebben dan ze dachten’, hoe breng je dat over?

Ja, dat was de kernvraag.
Eindresultaat: de hele ‘supersimpele dialoog’ is uit het verhaal verdwenen, en in plaats daarvan kwam alleen een herschreven, gelijktijdige gedachtegang van de beide personages. Met dank aan het niet te onderschatten belang van de factor tijd in combinatie met een vasthoudende redacteur.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog