, 19 November 2017

Paul (III)

Nieuw verhalend proza! Het derde deel van Shira Kellers feuilleton Paul.

*

3. Spiegel

Augustus 1938, Batavia.

De baby is nu vijf weken oud. Ik lig de hele dag op bed, te luisteren naar de regen buiten, naar de baby die huilt, naar de baboe die liedjes zingt die ik niet ken, die die baby straks wel kent. Het is meer haar kind dan het mijne.

Het is met baby’s net als met acteurs, goede acteurs. Ik had ooit iets met een acteur, in Duitsland, kort hoor, ik was hem al bijna vergeten. Jaar of zeventien was ik, zestien. Ging naar een theatervoorstelling, weet niet eens meer wat ze speelden, welk stuk, maar die acteur, mijn hemel, heb die hele voorstelling ademloos naar hem zitten kijken. Hij was niet eens echt knap, beetje kalend, veel te oud voor mij natuurlijk, dat deed er allemaal niet toe. Stond als een kleuter te huilen tijdens het applaus, onmogelijk het in te houden. Hij heeft er nog een prijs mee gewonnen, met die rol.

Ik was er met een paar vriendinnen. Na afloop wist ik ze over te halen te blijven, nog een drankje te nemen, ik moest die man leren kennen, zij vonden het wel grappig geloof ik. Een halfuurtje later kwam hij de foyer binnen, ik hartkloppingen, een hele horde mensen om hem heen die naar zijn aandacht hengelden, mijn vriendinnen en ik wachtten, giechelend, tot hij de slijmjurken had afschud, de foyer werd steeds leger. Hij verdween in de richting van de garderobe, kwam even later met zijn jas over zijn schouder terug, zei wat mensen gedag, mijn vriendinnen duwden me zijn kant op. Ik, met mijn drankje, vriendinnen in mijn kielzog, op die man af. Hij bleek nog naar een café te gaan, of we mee gingen, gingen we natuurlijk. Zaten met hem aan een tafeltje, hij sprak met ons, met mij, ‘wat is het geheim?’ vroeg ik, hij moet zich gevlijd gevoeld hebben, ‘hoe bal je een hele wereld samen in een personage?’, tot dat café sloot. Bij het afscheid gaf hij me zijn kaartje.

Een paar keer hebben we elkaar gezien nog, gingen naar een voorstelling, eindigden bij hem thuis, ik praten vragen kijken om maar dichterbij te komen, ‘wat heb je meegemaakt?’, zoeken naar waar hij en ik elkaar raakten, maar er was niets om dichterbij te komen, het was alsof ik uit alle macht trapte op een fiets zonder ketting. Niets had hij meegemaakt. We leken in niets op elkaar.

Pas later begreep ik het. Je hoeft je niet in te leven. Je hoeft geen snars van je personage te begrijpen, dat wordt allemaal verschrikkelijk overschat. Beetje stemtechniek, beetje lichaamscontrole, goed, die dingen kunnen helpen. De enige eigenschap die je als goede acteur moet hebben is transparantie. Zodat de toeschouwers naar believen hun eigen sores op jou kunnen projecteren, zodat er niets van jou in de weg staat wat die identificatie belemmert. Hoe leger hoe beter. Hoe minder ego op het podium, hoe meer er resoneert. Spiegel. Illusie. Meer niet. Je reinste bedrog. Ik had mezelf gezien. Zo gênant. Dat begreep ik toen. 

Vijf weken, wat wil je. Zit helemaal niks in nog. Sinds hij me aankijkt, onverbiddelijke staalblauwe ogen, voel ik me tot in het diepst van mijn verdorven gedachten doorzien. Betrapt, gecontroleerd, veroordeeld. Ik ben opgehouden hem te voeden, kon het niet meer. Heb het Fritz niet verteld. Ik heb me altijd gestoord aan het personeel, maar ik ben buitengewoon blij dat we een baboe hebben.

Ik lig op bed en ik probeer me te concentreren op Fritz, op mijn ouders, op mijn broer (nee niet mijn broer), op mooie goede dingen, maar het is alsof ik een boom ben waar de een of andere voorbijganger uit verveling de wortels onder vandaan hakte. Kan elk moment omdonderen. Als Fritz ’s avonds thuiskomt sta ik op, vis ik het kind uit de wieg, neem het in mijn armen (meestal begint het prompt te krijsen), vraag ik met een allerliefste glimlach hoe het was op werk, lach uitbundig om een grap. Toneel, alles toneel. Ik voel niets. Ik zou waarschijnlijk een aardige actrice geweest zijn.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog