, 08 November 2017

Paul (II)

Nieuw verhalend proza! Deel 2 van Paul, het fictiefeuilleton van Shira Keller.

*

2. Alles mooi

17 januari 1935, Batavia.
Fritz zei: ‘Misschien moest je maar even gaan liggen. Je bent een beetje de kluts kwijt door alle veranderingen.’ Hij glimlachte daarbij.
‘Ben je niet boos?’ (Ik.)
Hij: ‘Als je denkt dat het helpt als je hem een brief schrijft moet je hem een brief schrijven.’

Ik knikte, nam mijn schrift van hem aan en liep naar de slaapkamer. Daar zit ik nu. Heb met een passer een sneetje in mijn onderarm gemaakt, het bloedt een beetje. Een beetje de kluts kwijt. Misselijk.
Ben hier nu drie weken. Alles hier is mooi. Het weer is mooi het huis is mooi de natuur is mooi (we wonen vlakbij het strand) de tuin is mooi (zwembad) onze kleren zijn mooi Fritz is erg mooi, erg knap, ach die lieve Fritz, hij heeft een kamertje voor me ingericht als bibliotheek, in Duitsland zou ik me geen raad hebben geweten van geluk met al die boeken, heb er nog niet één opengeslagen. Legde er een op het leestafeltje, voor de vorm. Heb drie weken lang aan niets anders gedacht dan aan Paul, aan de brief die ik hem wilde schrijven.
Paul. De avond voor aankomst, na zijn dienst, op het bovendek. Het was warm, er waren meer mensen; collega’s van hem, mensen die Fritz kenden of nog zouden leren kennen misschien, het kon ons geen donder schelen. We lagen met zijn tweeën op een smalle ligstoel, dronken wijn, ik had zijn personeelspetje op mijn hoofd, hield me vast aan zijn broekriem om niet van de stoel te rollen, we lachten, praatten, over boeken, over muziek, over zijn familie in Engeland, de mijne in Keulen, we onderbraken elkaar, snel snel snel, er viel zoveel te zeggen, zo weinig tijd. Hij heeft gehuild. Misschien was dat de wijn.
Om zes uur moest hij zich melden. Schreef zijn adres in mijn schrift. Afschuwelijke omhelzing. Een uur later voeren we de haven binnen. In de menigte die zich aan de kade had verzameld herkende ik Fritz meteen. Hij had een opzichtig wit pak aan. Paul hielp me de koffers van boord te dragen. Hij keek me niet aan.
Schatz!’ riep ik naar Fritz, het klonk schril.
Paul gaf Fritz een hand. ‘Goodbye miss.’ Knikje, draaide zich om, liep zonder om te kijken terug naar de loopplank.
‘Daar ben je dan eindelijk,’ zei Fritz, ‘hoe was de reis?’
‘Goed.’
Hij nam mijn koffers en ik volgde hem naar de auto. ‘Je zult wel moe zijn.’
‘Ja.’
Nam plaats op de bijrijdersstoel. De hitte was stroperig, mijn kleding knelde. Zwijgend reden we de stad uit, over een kronkelende, hobbelige zandweg het heuvellandschap door, langs kampongs waar inheemsen, hurkend in de schaduw van bananenbomen, onze auto zagen aankomen en weer nakeken, weer een stad in, straten door (‘bedrijvigheid’: trams, fietstaxi’s, cafés, een markt) tot aan het huis dat ik zou moeten leren mijn huis te noemen. De hele weg keek ik uit het raam en knipperde ik de tranen weg.
Ik ken Pauls adres uit mijn hoofd inmiddels.
Fritz, iedere dag wel een keer: ‘Wat is er toch met je aan de hand? Ik zie toch dat er iets met je aan de hand is?’
‘Niks, niks, alles goed, beetje moe.’
Hij geloofde dat.
Rigoureus besluit: het hem te laten lezen. Alles wat ik hier opschreef, geen geheimen meer, boeten. Om het te bezweren denk ik. Ik gaf het hem. Nu een half uur geleden of zo. Hij nam er de tijd voor. Zat rustig achterovergeleund in zijn stoel, sloeg kampjes bladzijde na bladzijde om, soms trok hij even een wenkbrauw op, mij keek hij niet aan. Ik stond bij de muur te wachten, wriemelde met bezwete handen aan het gordijn. Toen hij klaar was met lezen vouwde hij het schrift dicht, legde het op zijn knieën, keek naar me op.
‘Ach lieveling,’ zei hij, ‘je hebt het niet makkelijk gehad.’
Ik: ‘Is dat alles?’
Hij: ‘Misschien moest je maar even gaan liggen.’
Ik zit hier in de slaapkamer – ook die slaapkamer is buitengewoon mooi – en ben ‘een beetje de kluts kwijt’, ja ja.
Een miezerig sneetje is het. Bespottelijk.
Ik ga inderdaad maar even liggen. Prachtig bed is het. Prachtig mooi bed.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog