2. De volgende ochtend

Jouw dromen tussen mijn dromen

Hoera! Een nieuw feuilleton, ditmaal door Fiep van Bodegom: 'Jouw dromen tussen mijn dromen'. Ze neemt ons mee naar een nabije toekomst waar mensen niet meer zijn wie ze lijken. Dat is niet erg, dat is gruwelijk, en mooi. Lees Van Bodegom! (En lees aflevering 1 en 3 ook op Revisor.nl.)

*

De zon scheen helder. We rookten een sigaret op het balkon in de late ochtend. We hadden zwijgend langs elkaar bewogen in de smalle gang, keuken, badkamer en nu eindelijk de juiste afstand gevonden om te praten, zo half buiten het huis. In de ruimte van de verlaten en overwoekerde binnentuin weergalmde het geklapper van duivenvleugels. In het volle daglicht leken zijn gezichten weer samengesmolten. Hij merkte dat ik terloops het andere gezicht probeerde te zien en keek me recht aan. Verlegen keek ik weg naar zijn handen, die waren heel normaal; platte korte nagels, fijne haartjes op het midden van de kootjes, bottige polsen. Hij was links.

Je hebt gezien dat mijn gezicht niet altijd past, zei hij, terwijl hij naar de fladderende duiven keek. Ja? zei ik. Ja. Wat als ik je zou vertellen dat ik kan kiezen? Kiezen waaruit? Uit gezichten, uit mensen. Bedoelde hij dat nu letterlijk of figuurlijk? Iedereen kan natuurlijk kiezen en ik was al gaan twijfelen aan wat ik gisteren in de schemering van de huiskamer had gezien. 

Hij was niet meer heel jong maar nog niet oud. Rond de hoeken van zijn ogen en mond kon ik het begin van hele fijne kreukels zien. 

Hij zei: ik kan iedereen zijn. Oh, zei ik. Was het verstandig  gewoon mee te gaan met dit gesprek? Oké, waarom heb je dan voor dit gezicht gekozen? Dit mens? antwoordde hij, en keek langs zijn eigen lichaam naar beneden. Ik ben alle mensen die je ooit hebt begeerd, zei hij.

Ja, ik zag dat hij elementen had van mensen die ik kende, elementen die ik half herkende. De pezigheid van een ex, de zoete verbrande geur van een man waar ik een zomer hevig verliefd op was geweest, de kleur ogen van een jongen die ik weer een andere zomer had gewild, precies vanwege die ogen. En - hoe had ik dat niet eerder gezien? – de gelaatstrekken van een jongen met wie ik op school had gezeten, maar dan volwassen, twintig jaar ouder. Zelfs zijn stem, nu ik er aandacht aan besteedde, rasperig en een beetje hoog, kwam me plotseling griezelig bekend voor. Af en toe dacht ik de wenkbrauwen en mond te zien van een meisje dat ik bijna vergeten was. 

Mag ik dan je echte gezicht zien?

Hij keek verbaasd, met die mooie ogen van een ander en die opkrullende mondhoek die ik niet direct kon herleiden, maar die ik nu afschuwelijk vond, zo samengebracht en losgeknipt van hun eigenaar. Met stijgende woede besefte ik dat hij mijn verlangens van me had afgenomen door ze te kopiëren en geïsoleerd weer aan me te tonen. Wat waren die ogen zonder de onbeschrijfelijke tienercoolheid van de eigenaar? Of die wenkbrauwen zonder de vertrouwelijkheid die haar voor even zo aantrekkelijk hadden gemaakt? Of die rasperige stem zonder de onbereikbaarheid en de zweethanden van de middelbare schooltijd?

Beeld: Marcel Oosterwijk / CC BY-SA

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog