4. De Duif

Jouw dromen tussen mijn dromen

Fiep van Bodegoms feuilleton 'Jouw dromen tussen mijn dromen' rolt door. Ze neemt ons mee naar een nabije toekomst waar mensen niet meer zijn wie ze lijken. Dat is niet erg, dat is gruwelijk, en mooi. Lees Van Bodegom! (En lees aflevering 1 en 2 en 3 en 5 ook op Revisor.nl.)

*

Hij keek uit over de tuin. We keken naar een dikke duif die in de grote kronkelhazelaar zat. Hij zei: Wist je dat sommige van die duiven nooit de binnentuinen verlaten? Hoe worden ze zo dik, vroeg ik, wat eten ze? Geen idee, zei hij. Maar ze hebben zich al zolang zo dichtbij de mensen geëvolueerd dat hun angst is verdwenen. Daarom zijn ze niet schuw meer.

Een paar weken eerder had ik in mijn eerste poging vers bloed te krijgen een van die duiven gevangen. Ze waren inderdaad dik en brutaal. Op een heldere dag werd ik moe en versuft wakker en zag door mijn slaapkamerraam zo’n dofglanzende, weldoorvoede op de reling zitten. Ik was, zonder een bewuste beslissing te nemen, rustig het balkon op gestapt en had mijn handen om de borst van de vogel gevouwen. Het was alsof het dier mijn intenties zou missen en niet zou schrikken zolang ik het plan ook uit mijn hoofd hield. Vervolgens had ik het paniekerig trillende lichaam omgekeerd en geprobeerd het hoofdje in te slaan tegen de brede metalen balk van de balkonreling. Maar er zat teveel lucht tussen de veren en de schedel en de duif raakt alleen een beetje versuft. Genoeg om het nog een keer te proberen en met meer kracht het dier tegen de reling te slaan. Ik kreeg de vogel in ieder geval buiten bewustzijn en stond met het slappe lijf in mijn handen, de reptielachtige poten staken omhoog, het hoofd hing slap. Ik legde het op de betonnen balkonvloer, haalde een mes uit de keukenla en hoopte dat het weg zou zijn als ik terugkwam, maar het lag er nog steeds, de vleugels begonnen slap te hangen als de blaadjes van een uitgebloeide pioenroos. Zonder te kijken liet ik het mes zo hard mogelijk op de nek vallen, maar slaagde er slechts in half door de nek te komen. Het hart was blijkbaar nog aan het kloppen want het bloed gutste traag maar ritmisch uit de halswond. De bloedspetters op mijn blote benen waren lauwwarm.

Wetend dat ik nooit mijn tanden in het halfonthoofde vogellijf zou kunnen zetten haalde ik uit de keukenla een kleine roodplastic trechter en uit het gootsteenkastje een schoongespoelde lege fles. Snel zette ik de fles op de vloer van het balkon met de trechter in de halsopening en hing het kadaver met de snee in de hals boven de trechter. Ik probeerde de vogel zo te houden dat ik het kopje en vooral de ogen niet kon zien en kneep in het lichaam. Ik moest door best wat lagen van de vleugels met voornamelijk spier en volgelpennen knijpen om daadwerkelijk druk uit te kunnen oefenen op het lichaam en bloed uit het dier te kunnen persen. Uiteindelijk had ik misschien een half glas bloed weten te verzamelen. Ik deed het duivenlichaam in een vuilniszak die ik snel dichtknoopte, schonk het bloed uit de fles in een duralex glas, spoelde direct de plastic trechter en fles af, veegde het bloed met een geel keukendoekje van het balkon en gooide het doekje meteen ook in de vuilniszak. Toen er geen enkel spoor meer te wissen was, niets om schoon te maken of af te nemen zat ik met dat glas lauw en stroperig duivenbloed. Ik zetten het aan mijn mond en probeerde het door te slikken zonder te proeven. Het bloed liet een vettig laagje na in mijn mond en had een walgelijk smaak, vol leven en verrotting tegelijkertijd. Voordat het weer omhoogkwam dronk ik snel water direct uit de kraan om de smaak en textuur van het vocht weg te spoelen.

Dit was mijn eerste oefening om vers bloed binnen te krijgen, want ik wist niet hoe anders aan bloed te komen. Ik had zelfs niet gedurfd te googelen uit angst dat iemand, ergens, dat zou opslaan en mij als verdacht zou aanmerken.

Misschien zijn mijn verlangens niet zo goedmoedig.

Beeld: Marcel Oosterwijk  / CC BY-SA 

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog