, 08 September 2019

Reproductie (I)

Feuilleton

Vanaf nu iedere maandag: nieuw verhalend proza van Jori Stam. Vandaag deel 1 van zijn feuilleton getiteld Reproductie.

*

De hinde leefde nog toen Ruben het dier inspecteerde. Ze lag een halve meter voor de bumper – in haar nek zat een opening waar rode bubbels uit op borrelden. Snelle ademhaling, half dichtgeslagen ogen alsof ze in een felle zon keek. Maar er was geen zon, het schemerde in de weilanden van Normandië.

Kijk maar niet, riep hij toen hij zag dat Marleen wilde uitstappen. Ik denk dat het beter is als je blijft zitten. 

Leeft-ie nog?
Het is een zij.
Hoe kun je dat zien?
Ze heeft geen gewei, antwoordde hij.
Hij knielde neer voor het dier en dacht na. Hoe hard zou Marleen gereden hebben – veertig, hooguit vijftig kilometer per uur? In het kortgewiekte graanveld stond een onbemande balenpers, dezelfde makelij waar twee van zijn ooms op reden, aan de horizon lag een dunne streep oranje licht. Hij had beter op moeten letten – Marleen had toen ze bij het restaurant wegreden nog gezegd hoe vermoeid ze was, het resultaat van lange dagen achter het stuur, kilometer na kilometer Frans landschap die hij naast haar aan zich voorbij zag glijden. Hij deed toen het gebeurde een spelletje op zijn mobiele telefoon – een wiskundige schuifpuzzel waarin blokjes met gelijke getallen (twee of vier) in elkaar geschoven moesten worden om een nieuw blokje met de som van de twee te laten verschijnen. Het doel was om 2048 te halen. Bij 512 hoorde hij een harde knal en werd hij tegen de gordel gedrukt. Gelukkig hadden ze behalve wat blauwe plekken allebei niets ernstigs opgelopen.

Hij had geen rijbewijs. Volgens Ruben was dat niet nodig als je in het centrum van Utrecht woonde. De eerste en laatste keer dat hij zijn rijbewijs probeerde te halen vond een paar weken na zijn achttiende verjaardag plaats. De lessen werden betaald door zijn ouders als beloning omdat hij in zijn pubertijd niet gerookt had. Tijdens de derde rijles kreeg hij een paniekaanval nadat de instructeur hem had opgedragen te versnellen op de snelwegoprit om een tientonner in te halen.Verkeerd geschakeld, een op hol geslagen motor.

Vooral ouderen reageerden verbaasd als Ruben vertelde dat hij geen auto kon rijden. Dan keken ze hem aan alsof hij net had gezegd dat hij overal op handen en voeten naartoe liep. En steeds dezelfde familieleden uit West-Friesland herhaalden tijdens de jaarlijkse familiedag (2014: bowlen in Spierdijk, 2015: Oudhollandse spelen in een weiland, 2016: West-Friese monumenten bezoeken in een gehuurde touringcar) het toneelstukje van verbijstering als hij zei dat hij met de trein naar Hoorn was gekomen.

Misschien moeten we wachten totdat iemand langsrijdt die ons kan helpen, zei Ruben. Hij was weer op de passagiersstoel gaan zitten. Er zat modder op zijn witte sneakers.

Er rijdt hier niemand op dit tijdstip.
Wat stel je dan voor, vertrekken?
Misschien wel.
En die hinde dan? Dat is toch zielig?
Een jaar geleden waren ze verhuisd van hun kleine appartement in het centrum van Utrecht naar een riante tussenwoning in Breukelen. Vroeger was hij in tien minuten op perron 5a, om nog geen drie kwartier later minuten later de deur te openen van het kleine marketingbureautje dat genesteld was in een van de bogen onder het spoorwegviaduct, en waar hij op dinsdag en donderdag werkte. Nu moest hij wanneer het regende (of laatst, toen Marleen zijn racefiets had geleend en hem met lekke band had teruggezet in de schuur) door een onhandige busverbinding bijna twintig minuten doorbrengen op het perron van het station van Breukelen. Uitzicht op de snelweg, een McDonalds, het vreemde oranje pagodedak van het Van der Valk-hotel. De roedel toeristen die daar met croissantschilfers van het buffet om hun mond de ov-poortjes bezette, wapperend met uitgeprinte QR-codes. Hij fantaseerde soms om een van hen voor de voorbijrazende intercity van 08:03 te duwen.
We moeten het dier uit haar lijden verlossen, zei hij toen.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog