, 17 September 2019

Reproductie (II)

Feuilleton

Vanaf nu iedere maandag: nieuw verhalend proza van Jori Stam. Vandaag deel 2 van zijn feuilleton getiteld Reproductie.

Marleen startte de auto.
Wat doe je? vroeg Ruben.

Misschien moet ik er gewoon nog een keer overheen rijden.
Ben je gek geworden? Wie weet wat je dat beest dan aandoet. Bovendien is de bumper flink beschadigd, ik weet niet of we überhaupt terug naar Nederland kunnen rijden.
Wat stel je dan voor? We staan hier nu al een half uur. Hier heb ik geen zin in. Marleen zette de motor af en stapte uit. Hij hoorde haar Jezus Christus zeggen toen ze bij de bumper de hinde zag liggen.

Ze hadden geen condooms meegenomen naar Saint-Pierre-en-Port. Ruben was een paar maanden geleden met Marleen meegegaan naar de huisarts om het spiraaltje te laten verwijderen dat ze drie jaar eerder had laten inbrengen. Kinderen. Marleen was er al een keer eerder over begonnen – toen had hij de boel nog kunnen sussen met een kitten, die een paar weken later gezelschap kreeg van een tweede uit een ander nest omdat het anders zo zielig was als ze van huis waren. Eerst vond hij het maar niets, twee katten in huis (de haren op zijn kleding, de walm van ammoniak uit de kattenbak), maar na verloop van tijd raakte hij gehecht aan de dieren. Hij verzon koosnaampjes voor ze en begon gesprekken met ze te voeren. Heb je dat vliegje helemaal zelf gevangen? Wat knap zeg. Hij genoot van het moment als hij thuiskwam en de twee door het raam in de vensterbank zag liggen. Uitslapen met de katten op zijn buik als Marleen vertrokken was, het gemoedelijke geluid van hun gespin, de kopjes die hij van ze kreeg. Hij stuurde haar veel foto’s van kattencapriolen, of hoe ze op hun rug met pootjes omhoog op zijn schoot lagen als een kind.

Bijna ieder stel dat ze kenden had inmiddels kinderen. Voor een goede vriendin die onlangs was bevallen maakte hij drie tupperwarebakken met pasta bolognesesaus omdat ze door het slaaptekort te moe was om te koken en overleefde op rijstwafels met pindakaas. Toen hij het eten afleverde, en hem gevraagd werd of hij de baby wilde vasthouden weigerde hij, uit angst om de baby per ongeluk te laten vallen, of dat hij het hoofdje verkeerd zou ondersteunen opdat het nekje zomaar, knak, zou breken. Op zijn mobiel typte hij wat te doen bij aangereden wild in Google. Er staat hier dat we de politie moeten bellen, riep hij door het raam. Hij scrolde verder door de zoekresultaten en belandde op een YouTube-filmpje van een Amersfoorste jagersvereniging waar een dikke man in camouflagekleding uitlegde hoe je de nek omdraaide van een konijn. Op een minuut vierendertig zag hij hoe de jager met zijn grote hand de nek van het konijn vastpakte, en met een harde knik achterover klapte. Het maakte hem kotsmisselijk. Toen hij zijn mobiel wegstopte zag hij door het raam dat Marleen aan het bellen was.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog