04 November 2019

Reproductie (IX)

Feuilleton

Iedere maandag: nieuw verhalend proza van Jori Stam. Vandaag deel 9 van zijn feuilleton getiteld Reproductie.

*

De laatste avond in Saint-Pierre-en-Port hadden ze seks zonder condoom. Marleen zat in zijn schoot, zijn handen op haar billen, haar handen om zijn nek. Hij kon in het licht van het nachtlampje de striae op de bovenkant van haar borsten zien. Hoewel het fijn voelde om zonder condoom te vrijen, lukte het hem ook deze keer niet om hard te blijven. Hij dacht aan een halfuur geleden. Hoe de ovulatie-app op het mobieltje van Marleen drie keer achter elkaar had gepiept om aan te geven dat haar lichaam startklaar was om kinderen te maken.

Wat is er toch?

Hij ging naast haar liggen en sloeg de dekens over zich heen. Een tekening van een appelboom in een groene weide was op de katoenen stof gestikt. Het beddengoed rook naar amandel en werd elke dag door Sylvia verschoond. Toen ze de tweede dag terug waren teruggekomen in de kamer met een opgemaakt bed, stelde hij zich voor hoe Sylvia door hun spullen snuffelde en de herkomst van vlekken in het laken probeerde te herleiden.

Die hinde zit in m’n kop, loog hij.

Zit je daar nog steeds mee? Dat is echt niet gezond. Misschien moet je sowieso een keer naar de dokter, dit gebeurt nu wel heel vaak.

Hij wist niet wat hij moest zeggen. Daarna zei Marleen:

Als je geen kinderen wilt, moet je dat gewoon zeggen. Dan kunnen we het er rustig over hebben.

Ruben wist dat dat een leugen was.

Uren later, toen Marleen al lang sliep, keek hij naar een poster van Van Goghs amandelbloesem die boven het bed hing. De poster was ingelijst maar ondersteboven opgehangen – in het schemerlicht van de maan leek de afdruk op een momentopname van een bliksemschicht. Uit een plastic tas in zijn koffer pakte hij een fles Château du Breuil die voor de vader van Marleen bedoeld was. De man liep tot een paar jaar geleden regelmatig een ultramarathon en reisde de wereld rond om op zijn hardloopschoenen kilometers te maken – van Sparta naar Athene (tweehonderdvijftig kilometer), een omcirkeling van Mount Fuji (honderdachtenzestig kilometer), en toe, een kleintje in maart: de Sallandtrail van vijftig kilometer in Nijverdal. Sinds hij drie zomers geleden tijdens het verwisselen van een zonnepaneel vier meter naar beneden was gevallen en Ruben en Marleen hem lijkbleek op de grond aantroffen met een wit stuk bot dat uit zijn scheenbeen stak, kon hij niet langer dan veertig meter lopen zonder krampaanval.

Ruben schonk de Calvados in een theekopje dat op het dressoir naast een waterkoker stond. Een benevelende alcoholdamp steeg op naar zijn neus alsof hij een fles terpentine had opengeschroefd, daarna de zoete smaak van groene appel. Hij dacht aan George die in zijn schuur de hinde aan het villen was, dik, donkerrood bloed dat op de grond druppelde. Een heftige misselijkheid overviel hem, die hij met een paar slokken van de gedestilleerde appelcider probeerde weg te drukken. Nog een kopje, en nog een. De alcohol die hij eerst met moeite kon doorslikken, smeerde nu juist zijn keel alsof het honing was, hij kon het drinken als ijskoud water na een fietstocht in de zon.

Het was vijf uur ‘s ochtends. Wat zou er met hem gebeuren als hij nu zijn kussen op Marleen haar hoofd zou drukken tot ze stopte met bewegen, of als hij een paar keer met al zijn kracht de waterkoker op haar hoofd zou stukslaan? Hij opende op zijn mobiel de reisplanner er zag dat er over drie kwartier een bus vertrok naar Amiens – vanaf daar zou een treinrit via Brussel en Aken hem binnen vier uur naar het station van Sittard brengen, waar zijn zus woonde. Hij vroeg zich af hoe lang het zou duren om zijn spullen in te pakken.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog