06 April 2011

Schrijfdagboek: Vlak na het feest

Eind februari 2010

Momenteel werkt Jan van Mersbergen aan een roman die in november 2011 zal verschijnen. Voor De Revisor houdt hij een schrijfdagboek bij. Vanaf het eerste kleine idee is te volgen hoe dit zich langzaam ontwikkelt tot een roman en ook is te zien tegen welke dilemma’s de schrijver aanloopt. Vandaag: De periode vlak na het feest.

Woensdagochtend 17 februari 2010 zat ik met een enorme tas en een ratelend hoofd in de trein van Venlo naar Eindhoven en dat kwam niet door de ontnuchterende aanblik van de rode stoelen en de beschilderde muren naast de deur en ook niet door het bonken van de wielen over de verbindingen tussen de rails, het kwam door de nieuwe indrukken die ik de afgelopen dagen had opgedaan en die ik nog in mijn roman een plaats moest geven.

Ik was onrustig. Ik had al flink wat hoofdstukken geschreven, ik had scènes bedacht die ik zo uit kon schrijven en ik had het einde van het verhaal in mijn hoofd, maar ik had het idee dat ik maanden en maanden werk zou hebben om alles wat ik in Venlo tegen was gekomen in de roman te verwerken, dus toen ik thuis kwam had ik mijn tas nog niet uitgepakt of ik zette de computer aan en opende mijn document, en begon.

Dat ging niet goed. Of eigenlijk ging het wel goed, want de zinnen die ik las in het eerste hoofdstuk kon ik makkelijk aanpassen en de woorden rolden als vanzelf over het scherm. Ik hoefde niet na te denken, ik zat nog middenin de beelden van de Vastelaovend. Het verhaal van het gezin met kinderen en de hoofdpersoon die daarvoor zorgt is fictief. De scènes die in de Venlose straten en kroegen spelen zijn dat ook, maar daar heb ik zojuist een paar dagen gestaan, in de toestand van de mensen die het boek bevolken. Ik ben mijn eigen roman binnengestapt en kom er net weer uit.

De volgende dag was ik al bij hoofdstuk drie. Ik vloog door de tekst. Echter, mijn lichaam kon donderdagavond geen rust meer vinden, terwijl het juist zo nodig aan rust toe was na een paar dagen van zeventien uur op de benen staan en feestvieren. Mijn hoofd kon de beelden wel terughalen, maar de roman leek opeens gesloten en de beelden van het feest van dit jaar, met de kleuren en de muziek en de uitspattingen kon ik op papier geen plaats geven. Ik lag tot vijf uur in de ochtend wakker, probeerde wel wat te schrijven, het lukte niet.

Op vrijdag leek het iets beter te gaan. Ik hield me vast aan het verhaal dat ik al had staan en aan de locaties die ik al had, en daar kon ik aan schaven. Zo kon ik het belangrijkste van de Vastelaovend – de sfeer – aanscherpen. Dit was de methode.

Dit proces duurde ruim vijf dagern. Op zondagmiddag 21 februari had ik de complete roman tot dan toe, zo’n 33 duizend woorden, herschreven. Ik sloeg het document op drie verschillende plaatsen op (harde schijf, usb en hotmail), en ging slapen.

Geen reacties

We willen u nog veel meer vragen, maar er in ieder geval zeker van zijn dat u een mens bent, een lezer, een schrijver, maar in ieder geval geen robot.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
Omhoog